มงกุฎกล้วยไม้ 22/8

...และแล้วเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ ที่โอมไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาอยากจะติดต่อคนโน้นคนนี้เพื่อตะล่อมถามก็เกรงว่าจะเป็นการเปิดเผยสถานะของเบญรดาออกไป เขาจึงตกอยู่ในภาวะเครียดอย่างหนัก

...ขณะที่เขานั่งเคร่งเครียดอยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งแยกส่วนมาจากห้องโถงนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขารีบหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแต่ก็รีบกดรับเพราะหวังว่าจะมีข่าวเบญรดา

“ฮัลโหล สวัสดีครับคุณโอม ผมชื่อศิรวัฒน์นะครับ”

“ฮัลโหล ครับสวัสดีครับ”

“คือคุณวีรวิทย์เจ้านายของผมมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อประสานงานเรื่องกล้วยไม้กับคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนะครับ”

...คำพูดจากคนที่โทรมาทำให้โอมแปลกใจ

“อ้าวแล้วคุณวิทล่ะครับ ผมพยายามโทรติดต่อ แต่ติดต่อไม่ได้เลย ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ”

...โอมรีบถามกลับอย่างร้อนใจ เพราะนี่คงเป็นความหวังเดียวที่เขาจะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“คุณวีรวิทย์ลางานยาวเลยครับ ลาแบบไม่มีกำหนดและไม่ได้บอกไว้ครับว่าลาทำไม ลาไปไหน บอกอย่างเดียวว่าลาแบบไม่มีกำหนดเพราะมีเรื่องสำคัญมากต้องจัดการ และฝากบอกคุณว่าช่วงนี้ยังไม่ต้องไปที่บ้านนะครับเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เลยเกรงว่าถ้าคุณไปก็จะเสียเที่ยวน่ะครับ”

“จัดการเรื่องสำคัญมากเหรอครับ!! แล้วเบญ....เอ่อ แล้วเขาลาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“ลาวันนี้ล่ะครับ แล้วปิดเครื่องมือสื่อสารทั้งหมดด้วยครับ บอกแค่ว่าหากมีอะไรสำคัญให้ฝากบอกคุณอีฟไว้แล้วคุณวีรวิทย์จะโทรคุยกับคุณอีฟอีกทีครับ อ้อขอโทษทีครับคุณโอม พอดีมีสายซ้อนเข้ามาจากลูกค้านะครับ ไว้เดี๋ยวผมจะโทรกลับมาคุยเรื่องงานใหม่นะครับ สวัสดีครับ”

...คนที่บอกว่าชื่อศิรวัฒน์วางสายไปแล้ว แต่โอมก็ยังนั่งงงและคิดถึงที่มาที่ไปว่าอะไรทำให้เกิดการเปลี่ยนคนประสานงานกระทันหันแบบนี้

(คุณวิท คุณก็รู้ว่าผมรอฟังข่าวเบญรดาอยู่ แล้วทำไมคุณไม่ติดต่อกลับบ้าง ทำไมคุณเลือกจะทำแบบนี้!!)

 

...โอมรู้สึกเครียดจนหายใจติดขัด แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกคนที่น่าจะให้คำตอบเขาได้ เขาคนนั้นเป็นเพื่อนเก่าและเป็นตำรวจด้วย วินาทีนั้นโอมไม่รอช้าที่จะโทรติดต่อหาเพื่อนเก่าคนนั้น

“ฮัลโหล เฮ้ยแทนฉันเองนะเว้ย!! แกรู้เรื่องที่เขาจับพ่อเลี้ยงทรงพลบ้างหรือเปล่าวะ!! ได้ข่าวไปจับที่โกดังเหรอ!! เขาจับอะไรกัน!!”

...โอมแกล้งถามไปเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“อ้าววว!! โอม!! ทำไมไม่ดูทีวีวะ ออกข่าวแล้วนี่หว่าว่ามีการจับยาเสพติดล็อตใหญ่ในโกดังพ่อเลี้ยงทรงพล แล้วก็พ่อเลี้ยงขัดขืนการจับกุมเลยโดนยิงตายคาที่เลยเว้ย”

...โอมได้ยินก็ถึงกับอึ้ง แม้จะคาดเดาไว้บ้างแล้วว่าหากพ่อเลี้ยงขัดขืนขึ้นมาก็อาจมีการเจ็บการตายกันบ้างล่ะ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

“เฮ้ยยย!! พ่อเลี้ยงโดนตำรวจวิสามัญเลยเหรอ!! มิน่าเมื่อตอนเช้ามืดเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่นเลย หรือมีทหารมาด้วยเหรอ!!”

“ไม่ใช่เว้ย!! คนที่ยิงพ่อเลี้ยงเป็นเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางว่ะ พ่อเลี้ยงโดนเจาะไปสองนัดคาที่เลย ที่ขานัดนึงแล้วก็ตรงหน้าผากกลางแสกหน้าอีกนัด แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าหน้าที่ส่วนกลางมาได้ยังไงเพราะงานนี้โดนท่านผอบอตอรอสั่งให้จัดการเงียบๆ นี่ตำรวจในเชียงใหม่ส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่องเลยนะเว้ย แล้วผู้กำกับสิงห์ก็ไปเอากำลังตำรวจมาจาก สภ.อื่น ฉันก็ยังงงอยู่เนี่ยว่าทำไมเป็นแบบนี้ แล้วเฮลิคอปเตอร์น่ะไม่ได้ขนทหารมาหรอก แต่มารับเจ้าหน้าที่ที่โดนพ่อเลี้ยงยิง คงดวลกันแหละมั้ง แล้วรุ่นพี่บอกว่าร่างเจ้าหน้าที่คนนั้นร่วงลงไปในเหวหลังโกดังนั่นแหละ กว่าจะนำศพขึ้นมาได้ก็ทุลักทุเลน่าดู เลยมีการประสานงานให้ฮอมารับศพพร้อมกับทีมที่มาจากส่วนกลางกลับไปกรุงเทพทันทีเลย ที่นี่ก็ไม่มีข้อมูลเลยว่าอะไรเป็นอย่างไร รอผู้กำกับสิงห์ประชุมอยู่เนี่ย แล้วพรุ่งนี้จะแถลงข่าวเรื่องนี้แหละ อ้อๆ ผู้กำกับมาแล้ว เท่านี้ก่อนนะโอม ฉันต้องประชุมแล้วล่ะ”

...ขณะที่แทนเพื่อนที่เป็นตำรวจบอกเล่าเรื่องราวจนจบและวางสายไปแล้วนั้น โอมนั่งนิ่งเหมือนถูกถอดจิตออกจากร่าง แล้วอาการที่ตามาคือหูอื้อตาพล่า ลำคอตีบตันแห้งผาก เนื้อตัวเย็นวาบจนอึดอัด แล้วชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ก็เกิดอาการสั่นสะท้านเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ปฏิกิริยาเหล่านี้เกิดขึ้นหลังจากได้ยินประโยคที่ว่าร่างเจ้าหน้าที่คนนั้นตกลงไปในเหวและกว่าจะนำศพขึ้นมาได้ก็ทุลักทุเลน่าดู

(ร่างนั้นที่แทนบอกคือใคร!! เขาหมายถึงใคร!!)

...โอมเอนหลังลงพิงกับพนักเก้าอี้โซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก สมองทุกส่วนไม่สามารถสั่งการให้คิดอะไรได้อีกแล้วเพราะตื้อไปหมด มีเพียงดวงตาว่างเปล่าเท่านั้นที่มองขึ้นไปยังเพดาน กับแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจเท่านั้นที่บอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

...เขากลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรมาช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจได้เลย นอกจากความคิดลมๆ แล้งๆ ที่ส่งไปยังคนซึ่งอยู่กันคนละภพภูมิ)

(พี่ออม สิ่งที่พี่ต้องการมันสำเร็จแล้ว แต่...สิ่งที่ผมต้องการล่ะอยู่ที่ไหน!! ผมจะทวงบุญคุณกับพี่ได้มั้ย!! ในเมื่อผมช่วยให้สิ่งที่พี่ร้องขอได้บรรลุผลแล้ว พี่ก็ต้องช่วยผมบ้างสิ!! เอาเธอกลับมาให้ผม ได้ยินมั้ยพี่ออม ช่วยพาเธอกลับมาให้ผมที)

...โอมนั่งคิดเหมือนคนเสียสติ

.....................