มงกุฎกล้วยไม้ 11/2

...อินตาซึ่งยืนดูอยู่นานแล้วเดินย่องเบาๆ มายืนข้างเตียง ตาก็มองคนเจ็บเพราะเขาก็วิตกเหมือนเจ้านายว่าเธอจะเป็นอะไรมากกว่าที่เห็นหรือเปล่า และดูจังหวะแล้วว่าน่าจะพอถามไถ่อะไรได้บ้าง

“สุม๊าเต๊อะคับ!! คุณจื้อหยังคับ!!”

...อินตาโน้มตัวลงมาถามอย่างห่วงใย

...แต่เบญรดาใจกระตุกทันที เอาล่ะสิจากที่อยากจะโกหกมั่วๆ กว้างๆ ให้ผ่านๆ ไปก็ต้องมาสะดุดกับการต้องบอกชื่ออีก แต่ในเมื่อละครเรื่องนี้มีฉากและมีบทเสริมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวก็ต้องเล่นตามน้ำต่อไป

“หือออ!!! ฉันชื่ออะไรเหรอ!!”

...เบญรดาพูดทวนคำถามแล้วทำหน้าอย่างครุ่นคิด ยกมือขึ้นกุมขมับแล้วพยายามคิด คิด คิด

“ฉันชื่ออะไร!!! เฮ้ยยย!! นั่นสิฉันชื่ออะไรคะ!!”

...เธอพูดพร้อมกับชี้นิ้วหาตัวเองแล้วทำหน้าเหวอๆ เอ๋อๆ จนอินตาและโอมรู้สึกตระหนกขึ้นอีกครั้ง

“พุทโธธัมโมสังโฆ!! ตายแล่วก๋าครูบาศรีวิชัย!! เปิ้นจำตัวเก่าบ่าได้คับนาย สงสัยสมองได้ฮับกระทบกระเทือนอย่างแฮงน่ะก่ะ”

...อินตาอุทานยาวพรืด หน้าตาเลิ้กลั้กและกระวนกระวายกับอาการของเธอ

...โอมเห็นแล้วถึงกับต้องนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้งเพื่อจะดูอาการของเธอให้แน่ชัด

“คุณจำชื่อตัวเองไม่ได้เหรอ!!”

...น้ำเสียงค่อนข้างกังวลของเขาทำให้เบญรดาถึงกับสะดุ้งในใจว่าอาจทำให้เรื่องไปกันใหญ่

“เอ่อออ...คืออออ...อ่า ใช่ๆ...จำชื่อไม่ได้ค่ะ!!”

...แต่เพราะละครเริ่มไปแล้วและยากเกินกว่าจะพลิกบทกลับไปกลับมาเสียแล้ว จึงได้แต่ทำตัวตามน้ำไป สายตาเขาที่จ้องนิ่งอยู่นี่เหมือนกำลังคิดหรือวิเคราะห์และพินิจอย่างเอาจริงเอาจังจนเบญรดาละอายใจเกินกว่าจะสู้หน้าได้ เลยได้แต่ก้มหน้าเพื่อหลบสายตาคู่นั้น

“ทนหิวได้มั้ย!!! ผมว่าเรารีบไปโรงพยาบาลก่อนเหอะเดี๋ยวค่อยไปหาอะไรทานที่โน่นนะครับ!! พี่อินตาไปถอยรถมารอที่หน้าบ้านเหอะ เร็ว!!”

...เขาพูดเร็วอย่างร้อนใน ส่วนอินตาเมื่อนายสั่งก็เผ่นแผล็วออกไปทันทีตาม แล้วเขาก็โน้มเข้ามาทำท่าจะช่วยพยุงเธอโดยจับต้นแขนเธอไว้

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ!! คุณใจเย็นๆ นะคะ ฟังฉันพูดหน่อยได้มั้ย!!”

...คนเจ็บรีบบอกเขาและประกบมือลงยังมือเขาที่จะช่วยประคองร่างเธอให้ลุกขึ้น โอมเลยต้องหยุดที่จะออกแรงพยุงเธอขึ้นมาแล้วมองหน้าคนเจ็บเพื่อรอฟังสิ่งที่เธอจะพูด

“ว่าไงครับ!!”

“ฉันขอร้องคุณได้มั้ยคะ!! ว่าอย่าพาฉันไปโรงพยาบาล อย่าเพิ่งทำอะไรทั้งนั้น ขอเวลาฉันคิดจัดการสักวันได้มั้ย!! คุณไม่ต้องห่วงค่ะฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ขอความกรุณานะคะ!!! อย่าเพิ่งพาฉันไปและไม่ต้องติดต่อหรือบอกใครทั้งนั้น ให้รู้กันแค่นี้ว่าฉันอยู่ที่นี่ ได้มั๊ยคะ!!”

...น้ำเสียงขอร้องและบีบมือเขาเบาๆ เพื่อเน้นหนักการขอร้องนั้นทำให้โอมเกิดข้อสงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่อยากไปโรงพยาบาล สายตาที่อ้อนวอนนั่นทำให้คลางแคลงและอยากรู้ว่าเธอคือใคร ทำไมไม่ยอมไปรับการรักษา

“ทำไมล่ะครับ!! คุณบาดเจ็บก็ต้องไปรักษา ทำไมไม่ยอมไป!! หรือคุณไปทำผิดอะไรมาหรือเปล่า!!”

...เขาถามไปตามที่สงสัยและมองหน้าคนเจ็บที่เหมือนกำลังคิดหรือกำลังจับต้นชนปลายเรื่องราวอยู่

...เบญรดาลดมือที่กุมมือเขาไว้แล้วคิดวิธีที่จะหยุดเขาไม่ให้พาเธอไปไหนทั้งนั้น แล้วเธอก็ค่อยๆ กระเถิบร่างมานั่งตรงริมเตียงใหญ่ก่อนจะหย่อนขาทั้งสองข่างลงเหยียบพื้นไม้และทำท่านั่งตัวตรงพร้อมกับยกมือขึ้นพนมไหว้เขา ซึ่งคิดว่าวิธีนี้น่าจะได้ผล

“ขอร้องนะคะ!! อย่าเพิ่งพาฉันไปไหน ฉันขอเวลาไม่นานแล้วจะติดต่อให้คนมารับ แต่ตอนนี้ขอแค่คุณอย่าเพิ่งให้ใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่!! และฉันขอพูดด้วยเกียรติค่ะว่าฉันไม่ได้ทำผิดอะไรและไม่ได้เป็นคนร้าย เพียงแต่มีความจำเป็นบางอย่างที่ยังบอกคุณไม่ได้ นะคะ!! ได้โปรด!!!”

...โอมอึ้งกับคำขอร้องอ้อนวอนนั่น ไหนจะมือที่ยังยกพนมค้างไว้ก็ยิ่งทำให้สิ่งที่สงสัยนั้นมีมากขึ้นไปอีก

...แต่เมื่อครู่เธอบอกว่าไม่ใช่คนร้ายและไม่ได้ทำผิดอะไรก็ทำให้เขาเบาใจลงระดับหนึ่ง แต่ทว่าคิดอีกทีคนสมัยนี้มีวิธีการหลอกล่อร้อยแปดพันเก้าเพื่อไม่ให้ความผิดถูกเผยออกมา แล้วจะทำอย่างไรละเนี่ย หรือรอดูท่าทีไปก่อนเพราะเธอก็ขอร้องขนาดนี้แล้ว เขาเริ่มสับสนกับพฤติกรรมของคนเจ็บ แต่ก็คงต้องให้ตามร้องขอไปก่อน

...โอมนั่งลงยังเก้าอี้อีกครั้งนั่นทำให้สายตาทั้งคู่มองประสานกัน

“โอเคครับ!! ถ้าคุณมั่นใจว่าไม่เป็นอะไรมากผมก็จะยังไม่พาคุณไปและจะไม่บอกใครเรื่องคุณอยู่ที่นี่ ว่าแต่ผมจะไว้ใจคุณได้อย่างไรว่าคุณไม่ได้ทำผิดมาหรือไม่ได้เป็นคนร้ายอย่างที่บอก”

...โอมใจอ่อนและมองใบหน้าที่ห่างแค่ศอกอย่างไตร่ตรอง

...คนเจ็บยิ้มออกมาด้วยความดีใจและยกมือไหว้เขาอีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะ!! ขอบคุณมากถ้าฉันได้กลับบ้านเมื่อไหร่จะให้ม๊า เอ้ยยย...จะส่งของมาขอบคุณอีกทีนะคะ”

...เสียงพูดและรอยยิ้มสดใสนั้นเกิดจากความโล่งใจจนทำให้คนฟังยิ้มตอบ แต่โอมก็ไม่ชอบให้มีความคลางแคลงใจอยู่กับเขานานๆ

“คุณจำชื่อตัวเองไม่ได้ แต่บอกผมไม่ให้บอกใครเหมือนรู้ว่าจะมีผลอย่างไร แสดงว่าคุณจำได้และรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ คุณมีความจำเป็นอะไรที่ต้องปกปิดตัวเองขนาดนี้!! ช่วยบอกผมผู้ซึ่งให้ความช่วยเหลือคุณให้หายข้องใจสักนิดได้มั้ยครับ”

...คำพูดและคำถามปนรอยยิ้มรู้ทันของเขานั้น ทำเอาคนเจ็บหุบยิ้มทันที และอยากจะแกล้งสลบลงต่อหน้าต่อตาเสียอีกครั้ง เพราะดันพลาดตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้จนเกิดช่องว่างให้อีกฝ่ายจับได้ว่าเธอแกลังทำเป็นจำอะไรไม่ได้

...การถูกจับได้ทำให้คนเจ็บรู้สึกปวดแผลตุบๆ จนเงอะๆ งะๆ ไม่รู้จะพลิกลิ้นอย่างไรดี

“อ่า...เอ่ออออ อ๋ออออ!! ฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าชื่ออะไรแต่พยายามนึกว่าก่อนเกิดเหตุฉันทำอะไรอยู่ที่ไหนและไม่รู้ว่ามันจะส่งผลยังไงเลย แล้ว...แล้วก้อออออ เอ่อออ...”

“หยุดเหอะ!!! คุณเป็นใครบอกผมมาเดี๋ยวนี้!!”

...เขารีบแทรกขึ้นมาเสียงดังทีเดียวโดยไม่รอให้เธอนึกเรื่องโกหกให้จบ และหน้าตาท่าทางที่จริงจังนั่นทำให้คนเจ็บรู้ว่าเขารู้เชิงเธอ

...โอมล้วงบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อคลุมทหารของเขา แล้วโชว์สิ่งนั้นให้เธอดู

“คนปกติทั่วไปไม่ใช้นาฬิกาแบบนี้ บอกผมมาว่าคุณเป็นใคร!!”

...น้ำเสียงที่กร้าวขึ้นกับดวงตาคาดคั้นทำให้คนเจ็บเกิดอาการอึ้ง จุก คอหอยตีบตันจนกลืนน้ำลายไม่ลง แล้วเริ่มสั่น ประหม่า เหมือนเด็กที่โดนผู้ใหญ่จับได้ว่าไปแอบก่อเรื่องไว้

....................