มงกุฎกล้วยไม้ 22/9

...จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์ก็ผ่านไปเป็นเดือน จนวันเวลาล่วงเลยเข้าเดือนที่สาม

...ชายหนุ่มที่ชื่ออภิภัทร์หรือโอมยังคงใช้ชีวิตปกติกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้กลางดอยแม่แจ่ม และนับวันก็ยิ่งมีหน่วยงานต่างๆ ได้ติดต่อเข้ามายังบริษัทขนาดกลางของเขาเพื่อขอเป็นคู่ค้าบ้างและสั่งจองดอกกล้วยไม้จากฟาร์มเพื่อประดับตกแต่งรองรับงานต่างๆ มากมายจนแต่ละเดือนมียอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ายินดี

...และแม้ว่ากิจการจะเติบโตและสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนได้มากมาย แต่ผู้เป็นเจ้าของกิจการกลับไม่มีความสุขจากธุรกิจที่เติบโตขึ้นเลย จากชายหนุ่มบุคลิกดีหน้าตาดีจนเป็นที่แอบถูกใจของสาวๆ มากมายและจิตใจที่เคยแข็งแกร่งแต่โอบอ้อมอารี

...กลายเป็นตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อโอมซูบผอมลงมาก หน้าตาก็ดูเคร่งเครียดตลอดเวลาไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเมื่อก่อน และน้อยครั้งมากที่เขาจะแสดงตัวต่อสังคมหรือที่ไหนๆ ก็ตาม เพราะงานทุกอย่างสามารถสั่งการผ่านผู้จัดการและอินตาได้ เขาจึงมีโลกส่วนตัวที่ส่วนใหญ่จะอยู่แค่บ้านพักริมหน้าผากับกระท่อมปีกไม้กลางสวนกล้วยไม้เท่านั้น

...แม้แต่อัญชิกาเองเขาก็เลือกที่บล็อคเบอร์เธอและบอกให้ผู้จัดการในบริษัทไปบอกอัญชิกาว่าอย่าติดต่อเขาอีกและไม่ต้องมาที่นี่อีกด้วย เพราะเขาไม่ต้องการพบใครทั้งนั้น

....................

...บ่ายวันนี้ขณะโอมนั่งทำงานอยู่ในกระท่อมปีกไม้ เขารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวขึ้นมาเหมือนจะเป็นไข้ ยิ่งช่วงนี้อากาศค่อนข้างแปรปรวนเพราะเป็นรอยต่อของฤดูกาลปลายฝนต้นหนาว ประกอบกับร่างกายและจิตที่อยู่ในภาวะเครียดสะสมมาหลายเดือนจึงรู้ตัวว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ก็อาจเป็นไข้ได้

...เขาจัดการปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คแล้วหยิบแฟ้มงานไปวางซ้อนกันตรงมุมโต๊ะทำงาน ใจก็คิดว่าจะกลับขึ้นไปข้างบนแล้วหายาทานแล้วจะนอนพักสักตื่น

...ทว่าสายตาก็เหลือบไปเห็นใบประกาศเกียรติคุณพลเมืองดีที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติส่งมาเมื่อเดือนที่แล้ว มันวางอยู่บนแฟ้มงานเก่าตรงมุมโต๊ะอีกด้านที่เขาไม่ได้ใส่ใจกับมันเลยตั้งแต่ได้รับมา

...เขาเอื้อมไปหยิบมันมาดูอีกครั้งแล้วอ่านทุกบรรทัดจนจบ แล้วสายตาก็สิ้นสุดลงตรงลายเซ็นของท่าน ผบ.ตร. ใบประกาศใบนี้ทำจากกระดาษเนื้อดีสีเหลืองทอง และท่าน ผบ.ตร. ก็บรรจงเซ็นชื่อให้อย่างงดงามทีเดียว

...แต่กระดาษใบนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา มันไม่ได้ส่งผลทางจิตใจหรืออะไรทั้งนั้น การถูกเชิดชูว่าเป็นพลเมืองดีช่วยให้เบาะแสและรายละเอียดตามวันเวลาที่ทำให้เกิดการจับกุมครั้งใหญ่ขึ้นในวันนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีใจหรือภูมิใจเลยแม้แต่นิดเดียว

...เพราะเขาต้องสูญเสียใครคนหนึ่งซึ่งมีส่วนสำคัญในการจับกุมและเป็นคนปลิดชีพพ่อเลี้ยงทรงพลจนเป็นที่มาของกระดาษใบนี้ต่างหาก ที่เขาอยากได้คืนมาทดแทนความดีความชอบทั้งหมด

...ทุกคนทอดทิ้งเขาให้จมอยู่กับความทุกข์ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แล้วจะมาใช้กระดาษบางๆ เพียงใบเดียวเพื่อเยียวยาเขาอย่างนั้นหรือ สุดท้ายแล้วไม่มีใครรู้ใครเข้าใจเลยว่าผลกระทบที่เขาได้รับนั้นมันรุนแรงและเลวร้ายแค่ไหน

...ที่เขาต้องอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะเขาถูกทิ้งถูกปล่อยให้วันเวลาเป็นตัวสมานแผลเขาเอง แต่ไม่มีใครเข้าใจเขาเลยว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรจะมารักษาหรือเยียวยาเขาได้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่จะช่วยให้เขามีลมหายใจต่อไปได้ก็ไม่อยู่แล้ว เธอคนนั้นไม่อยู่สวมมงกุฎกล้วยไม้ให้เขาแอบมองได้อีกแล้ว

...โอมร่อนกระดาษใบนั้นกลับไปที่เดิมอย่างไม่แยแสแล้วเดินออกจากกระท่อมเพื่อจะกลับขึ้นบ้านพัก แต่เขาเห็นคนงานกำลังแบกกระบะใส่กล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสผ่านหน้าไป เขาเลยเดินตามไปยังโซนที่ปลูกฟาแลนนอปซิส

...ชายหนุ่มร่างสูงแต่ดูซูบลงถนัดตามายืนมองกระถางฟาแลนนอปซิสที่วางอยู่เรียงรายบนโต๊ะคัดแยก ยิ่งมองหัวใจเขาก็ยิ่งหดหู่ร้าวลึกจนยากจะบอกใคร

...โอมหยิบกรรไกรตัดดอกที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาแล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปจับก้านดอกฟาแลนนอปซิสก่อนจะตัดมันอย่างบรรจง แล้วตัดอีกก้าน แล้วก็ตัดอีกก้าน จนประมาณได้ว่าน่าจะเพียงพอแล้วสำหรับสิ่งที่อยากจะทำขึ้นมาตอนนี้

...เขาจับก้านดอกแต่ละก้านมาไขว้เข้าหากันแล้วค่อยๆ ดึงแล้วหมุนก้านเพื่อให้ดอกของแต่ละก้านมาบรรจบกันจนเป็นอันเสร็จสิ้น แล้วโอมก็ได้มงกุฎกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสที่สวยงามจากฝีมือของเขาเอง

...โอมเดินถือมงกุฎกลับขึ้นข้างบนและบอกให้แสงดาวจัดยาลดไข้ไปให้เขาในห้องนอน เมื่อเข้าไปยังห้องนอนเขาก็วางมงกุฎกล้วยไม้ลงบนที่นอนแล้วจัดการถอดเสื้อคลุมออกตามด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวจนเหลือแค่เสื้อยืดสีขาวตัวเดียว แล้วเปลี่ยนกางเกงยีนส์เป็นกางเกงวอร์มสำหรับใส่นอน จนแสงดาวมาเคาะประตูห้องแล้วนำยาพร้อมน้ำดื่มมาให้แล้วออกไป

...โอมจัดการทานยาแล้วทอดร่างลงนอนบนฟูกหนาใหญ่แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมไว้ครึ่งตัว ตามด้วยหยิบมงกุฎกล้วยไม้มาถือไว้ สิ่งที่วิ่งเข้ามาในความนึกคิดตอนนี้คือ หากจะนอนหลับไหลโดยไม่มีการตื่นขึ้นมาอีกก็คงจะดี เพราะทุกวันนี้ที่ตื่นขึ้นมาก็ไม่เคยมีปาฏิหาริย์ตามที่ร้องขอสักวัน จึงคิดว่าหากหลับแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกก็น่าจะดีที่สุดแล้วสำหรับเขา

...แล้วความอ่อนเพลียของร่างกายและจิตใจรวมทั้งยาลดไข้ที่ทานเข้าไปทำก็ค่อยๆ ทำให้โอมหลับไหลไปอย่างไม่รู้ตัว