มงกุฎกล้วยไม้ 22/12

...สายอีกวันรถยนต์ส่วนบุคคลเจ็ดที่นั่งของโอมก็มาจอดตรงหน้าอาคารราชการในเมือง โอมในชุดสไตล์การแต่งกายที่คุ้นเคยยืนอยู่กับเบญรดาในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดกางเกงยีนส์สีเข้ม โอมมองหน้าเบญรดาแล้วยิ้ม

“พร้อมยัง!!”

“มาขนาดนี้แล้วถ้าไม่พร้อมนี่เสียฟอร์มแย่สิ หึหึ”

“ดีมาก งั้นไป”

...ว่าแล้วโอมก็จูงมือเบญรดาเดินเข้าไปยังสำนักงานราชการเพื่อทำการจดทะเบียนสมรสตามที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อคืน และเขาก็โทรไปคุยกับท่านนายพลและคุณปรียารวมทั้งวิทเรียบร้อยแล้วด้วย หลังจากคุยกับฝั่งเบญรดาแล้วเขาก็โทรบอกพ่อกับแม่เขาเองด้วยแล้วเล่าทุกอย่างให้ฟังคร่าวๆ เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่มีปัญหาเขาก็พาเธอมาจดทะเบียนเลยในวันนี้

...ทุกอย่างเป็นไปตามข้อตกลงและยินยอมของเธอกับเขาและผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย นั่นคือจะไม่มีการจัดงานแต่งงานหรืองานเลี้ยงใดๆ เพราะให้เกียรติตำแหน่งและหน้าที่ของเบญรดาที่ยังคงอยู่แบบไร้ตัวตนตามที่เธอร้องขอ

...โอมที่วันนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคนกับวันก่อนๆ หัวใจเขาได้รับการซ่อมแซมแล้วตั้งแต่เมื่อคืนซึ่งถือว่าเขายังโชคดีที่เบญรดากลับมาทันเวลา เพราะไม่อย่างนั้นเขาอาจหลับไม่ตื่นไปแล้วจากการรอเธออย่างไม่มีจุดหมาย

...เมื่อการจดทะเบียนสมรสเสร็จสิ้นลง ทั้งสองก็หอบหัวใจชวนกันไปหาทานมื้อเที่ยงใจกลางเมืองซึ่งโอมพาเธอไปยังร้านใหญ่หรูหราแห่งหนึ่งโดยเลือกมุมหลบๆ และดูส่วนตัวที่สุด

...มุมทานอาหารมื้อนี้หลบหลีกสายตาผู้คนได้ดีทีเดียว การจัดพื้นที่ในร้านก็สวยงามโดยโต๊ะของทั้งสองอยู่มุมด้านในสุดซึ่งเหมาะสำหรับนั่งทานกันสองคนและต้องการความเป็นส่วนตัว ถัดจากโต๊ะทั้งสองก็มีฉากไม้แกะสลักสวยงามวางไว้เพื่อบังตาจากโต๊ะถัดไป

...โอมเป็นฝ่ายนำเสนอเมนูต่างๆ แก่เบญรดาและเธอก็ไม่ขัดอะไรแค่รอกินอย่างเดียว และเธอสังเกตว่าโอมมีรอยยิ้มตลอดเวลานั่นทำให้เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก และเธอเองก็เช่นกันที่ตอนนี้หัวใจฟูฟ่องพองโตและแทบไม่อยากเชื่อตัวเองว่าขณะนี้เธอมีสามีแล้วซึ่งคือคนที่นั่งอยู่กับเธอตรงนี้

...เมื่อบริกรนำอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสองก็ทานกันไปคุยกันไปหยอกล้อกันไปอย่างสนุกสนาน จนมื้ออาหารจบลงอย่างเรียบร้อยและทั้งสองนั่งรอเช็คบิล

..ทว่าขณะนั่งรอบริกรเคลียร์บิลค่าใช้จ่ายนั้น โต๊ะด้านหลังซึ่งมีฉากไม้แกะสลักกั้นอยู่ก็มีลูกค้าผู้ชายเดินเข้ามานั่งด้วยกันสามคนและเหมือนมีการสนทนาติดพันกันมาก่อนแล้ว

“นายเปิ้นรอมาเมินแล้วลุ ว่าเมื่อใดตี้ป้อเลี้ยงทรงพลตายห่าไปเปิ้นก่าจะยึดปื้นตี้ตึงหมดน่ะก่ะ”

...ชายหนึ่งในสามพูดคำเมืองออกมา ส่วนเบญรดาเมื่อได้ยินคำว่าพ่อเลี้ยงทรงพลก็ถึงกับหูผึ่งแต่ก็นั่งนิ่งรอฟังต่อไป

“ฮาก่าว่า พ่อเลี้ยงเจษฎานี่แบ็คแข็งว่าพ่อเลี้ยงทรงพลแหมเมาะ แต่อู้ก็อู้เต๊อะ ถ้าพ่อเลี้ยงเจษฎาแผ่บารมีขึ้นมาได้แต้นี่หนา หมู่เฮาก่าจะได้รวยกุ๊คนโตยก่ะ ฮ่าๆๆ”

“ฮ่าๆๆๆ”

...เสียงสนทนาและหัวเราะนั้นไม่ดังมาก ดังแค่พอได้ยินกันแค่สามคน...กับอีกสองคนที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้กัน คือแบญรดากับโอม

...เบญรดาจากสีหน้ายิ้มๆ เมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ส่วนโอมเมื่อได้ยินการสนทนานั่นก็ใจเต้นโครมครามเพราะตื่นเต้นและไม่อยากเชื่อว่ายังมีผู้ทรงอิทธิพลเหนือกว่าพ่อเลี้ยงทรงพลอีกหรือเนี่ย

...โอมมองเบญรดาซึ่งนั่งหน้าขรึมอยู่ขณะนี้ เธอคือนักรบจากหน่วยรบพิเศษที่เพิ่งเฉียดตายมาหมาดๆ และเหนืออื่นใดคือเธอคือภรรยาเขาที่เพิ่งพาไปจดทะเบียนสมรสเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วนี่เอง 

...โอมเห็นแววตาดุดันของภรรยาก็ยิ่งทำให้ใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก

(ไม่นะเบล!! โธ่เบล เราเพิ่งจดทะเบียนกันนะ อย่างเพิ่งมีงานเสี่ยงๆ เข้ามาได้ไหม!! ได้โปรดนะเบล ช่วยเว้นระยะให้เราได้มีความสุขกันก่อนสักนิดได้ไหม!!)

...โอมได้แต่คิดในใจเพราะพูดออกไปไม่ได้ เขารู้ว่าหากพูดออกไปก็จะขัดกับข้อตกลงทันที

“เฮ่ออออ!!”

...เขาถอนหายใจอย่างหนักใจแล้วมองภรรยาตาละห้อย ความหวั่นใจทำให้คิดว่านี่ภรรยาเขาต้องถอดมงกุฎกล้วยไม้ที่เปรียบเหมือนสัญลักษณ์ความสวยงามของเธอลงวางก่อน แล้วจับปืนขึ้นมาแทนอีกแล้วใช่ไหม

...รอยยิ้มแห่งความสุขของโอมเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้แต่ใจที่ยังเต้นโครมครามเป็นสัญญาณบอกว่าทุกอย่างกำลังวเข้าสู่ลูปเดิม...อีกครั้ง

........................................

THE END (จบบริบูรณ์)