มงกุฎกล้วยไม้ 22/11

“มีวันนึงพี่วิทไปทำงานแล้วโดนตามค่ะ พี่วินก็โดนตาม ดีที่ไหวตัวทันเลยย้ายกันไปอยู่บ้านอีกหลังแล้วทำงานอยู่ที่บ้านค่ะ แล้วก็เปลี่ยนซิมใหม่กันหมดเพราะป๊ายื่นเรื่องไปที่ตำรวจไซเบอร์จนได้รู้ว่ามันตามจากเบอร์โทรค่ะ ส่วนที่พี่วิทไม่ติดต่อกลับหาคุณเพราะ เอ่อ...”

“เพราะอะไร!!”

“เอ่อ..คือ เพราะป๊าถามฉันว่าถ้ายังเสี่ยงอยู่แบบนี้แล้วจะยังอยากกลับมาหาคุณไหม ตอนนั้นฉันนอนหยอดข้าวต้มอยู่แล้วคิดว่าถ้าฉันเลือกเส้นทางนี้แล้วและตอนนี้ก็เจ็บสาหัสยิ่งอนาคตก็ยิ่งบอกไม่ได้ว่าจะตายหรือจะรอด ฉันเลยบอกป๊าว่าไม่ขอไปต่อกับคุณแล้วค่ะ ป๊าเลยบอกพี่วิทว่าถ้าฉันเลือกแบบนั้นก็ให้พี่วิทหยุดคุยเรื่องฉันกับคุณไปเลย แค่ให้คนที่บริษัทดำเนินการเรื่องงานไปตามปกติ และรอดูสถานการณ์ดีขึ้นเมื่อไหร่พี่วิทค่อยกลับมาคุยงานกับคุณเหมือนเดิม ป๊าบอกว่าให้ความเงียบค่อยๆ บอกคุณเอง เอ่อคุณอย่าโกรธป๊านะคะ ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันนี่”

 ...โอมยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่านี่คือรายละเอียดสำคัญทั้งนั้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือนี่ไม่ใช่หรือคือปาฏิหาริย์ที่เขาร้องขอทุกวันทุกคืนทั้งๆ ที่เธอตัดเขาไปแล้ว แต่แล้วเธอก็กลับมา  เขาค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งไปสัมผัสตรงลำตัวของเธอแล้วไล่อ้อมไปสัมผัสยังแผ่นหลังอย่างอ่อนโยนและโหยหา สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในตาคู่สวย

“เบลจะตัดพี่ได้จริงเหรอ!!”

...น้ำเสียงนั้นฟังดูร้าวรานอยู่ในที แม้จะดีใจแค่ไหนที่เธอมานั่งอยู่ตรงนี้แล้วแต่ก็เจ็บปวดในคราวเดียวกันที่เธอบอกว่าจะไม่ขอไปต่อกับเขา

“เพราะตัดไม่ได้ไงคะเลยกลับมา”

...เธอตอบและยังคงยิ้มให้เขา และนี่แหละคือคำตอบที่จะสามารถเยียวยาชีวิตผู้ชายคนนี้ได้

“เบล”

...เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา ทุกอารมณ์ทุกความรู้สึกที่ดึงดูดพลังบวกเข้ามามันรุมกันเข้ามาจนเขาตั้งรับแทบไม่ทัน

“ทำไมยังดูงงๆ อยู่ละคะ!! ไม่โอเคใช่มั้ย! ถ้าอย่างนั้นเบลกลับดีกว่า”

...เธอแกล้งทำเสียงงอนแล้วลุกขึ้นยืน แต่คนที่นอนอยู่ก็ไวพอที่จะรีบกระเด้งเป็นท่านั่งแล้วคว้าร่างนั้นให้นั่งลงอีกครั้ง ทว่าจังหวะที่ร่างนั้นถูกคว้าลงมานั่งแหมะอีกครั้งนั้น มงกุฎกล้วยไม้ที่เธอสวมไว้บนศีรษะก็ร่วงหล่นลงมาอยู่บนตักเธอ

“ทำกับพี่อย่างนี้ได้ยังไง!! กลับมาแล้วคิดเหรอว่าจะได้กลับไปอีก ไหนบอกจะเป็นพยาบาลให้พี่ไง แล้วจะหนีไปไหน!!”

...โอมกัดฟันพูดอย่างหมั่นเขี้ยวขณะคว้าร่างนั้นลงมานั่งได้แล้ว แล้วเขาก็พรมจูบไปทั่วเท่าที่จะจูบถึงจนอีกฝ่ายถึงกับร้องเสียงหลงเพราะจั๊กกะจี้ทุกที่ที่เขาจูบมา

...จนเมื่อเบญรดาส่งสัญญาณมือปรามเขาแล้วหันหน้าไปหาเขาเพื่อจะพูดบางอย่าง แต่ก็โดนเขาจุมพิตหน้าผากเสียฟอดใหญ่ พร้อมกับยกมือขึ้นประคองใบหน้าสวยคมนั้นไว้ที่เกือบทำให้เขาต้องหมดลมหายใจอยู่แล้วเชียว

“ขอบคุณมากที่ยังมีชีวิตให้พี่ได้อยู่ต่อได้อีก”

...คราวนี้น้ำเสียงซึ้งๆ แววตาซึ้งๆ นั่นทำให้เบญรดามองตอบและคิดว่าเธอตัดสินใจถูกแล้วที่กลับมาเพราะเขารักเธอมากจริงๆ

“ขอบคุณพี่โอมเหมือนกันที่ยังอยู่ให้เบลได้กลับมาเจอ หึหึ แต่ได้ข่าวว่าคนป่วยทานข้าวน้อยมาก ดูสิผอมลงตั้งเยอะ งั้นพยาบาลคนนี้ขอสั่งให้ไปทานข้าวตอนนี้เลยนะคะ ให้เวลาหนึ่งเดือนเพื่อกลับมาหุ่นดีเหมือนเดิม โอเคมั้ย!! ไป..ลุก!!”

...เธอพูดจบก็หยิบมงกุฎกล้วยไม้มาถือไว้แล้วทำท่าลุกนำ แต่โอมรีบโอบรัดร่างนั้นไว้แน่นเพราะไม่อยากไปไหนทั้งนั้น

“ไม่นะเบล อย่าเพิ่งไป พี่ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น จนกว่า...เอ่ออ...!!”

...เขาพูดหยอดไปด้วยเสียงอ้อนๆ เพื่อหลอกล่อให้อีกฝ่ายถามกลับมา

“จนกว่าอะไรคะ!!”

...เบญรดาก็ถามกลับมาจริงๆ ทั้งที่รู้ว่าเป็นหลุมพรางของเขา

...โอมไม่ตอบแต่กลับซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอก่อนจะเงยหน้าประสานสายตากันอีกครั้ง

“แต่งงานกับพี่นะเบล พี่สัญญาว่าจะดูแลอย่างดีและจะตามใจทุกอย่าง ยิ่งเรื่องหน้าที่ด้วยแล้วพี่จะไม่ก้าวก่ายอะไรทั้งนั้น ขอแค่เบลแต่งงานกับพี่นะ นะนะนะ”

“หูยยย..เพิ่งมาถึงก็ขอแต่งงานเลยเหรอ!!”

“ใช่ แล้วตกลงมั้ย!! ตกลงนะ”

...นาทีนี้ผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรต้องกั๊กแล้ว ความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อเธอถูกแสดงออกไปทั้งทางสีหน้าและแววตาอย่างชัดเจนว่าเขารักและต้องการเธอมากที่สุด

...เบญรดาเองที่กลับมาก็เพื่อมาเติมเต็มความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายคนนี้ไม่ใช่หรือ

“อืมมมมมมม...โอเค ตกลงก็ได้ ฮ่าๆๆ”

...เธอทำท่านึกแล้วตอบกลับมาตามที่หัวใจสั่ง โอมได้ยินก็ถึงกับดีใจจนอยากประทับจูบริมฝีปากเนียนๆ นั่นเสียให้สมอยาก เขามองริมฝีปากสีเรื่อนั่นแวบเดียวแล้วรั้งร่างนั้นเข้ามาเพื่อจะดูดดื่มตามที่ใจต้องการ

...ด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว เบญรดารีบยกมงกุฎกล้วยไม้ขึ้นมากันไว้ระหว่างใบหน้าเขาและใบหน้าเธอ แต่การป้องกันจูบนั้นไม่สำเร็จเพราะเธอลืมไปว่ามงกุฎเป็นทรงกลมและมีช่องว่างอยู่ตรงกลางซึ่งเมื่อใบหน้าเขามาถึงเป้าหมายเธอก็ถูกประทับจูบด้วยริมฝีปากอุ่นจัดนั้นแรงๆ โดยมีมงกุฎกล้วยไม้เป็นกรอบรองรับใบหน้าของเขาและเธอไว้ได้อย่างสวยงาม

...โอมดูดดื่มความหอมหวานอย่างโหยหา เบญรดาก็สนองรับอย่างต้องการเช่นกัน ความรักความคิดถึงที่ค้างอยู่เต็มหัวใจกลายเป็นตัวกระตุ้นเร่งเร้าให้จูบนั้นเร่าร้อนยิ่งขึ้น

...โอมตวัดร่างเบญรดาให้นอนลงกลางฟูกหนานุ่มแล้วเขาก็พาดร่างตามลงมาติดๆ ใจก็คิดว่าต้องจัดการให้สาสมกับที่เธอเกือบทำเขาตาย

....................