มงกุฎกล้วยไม้ 22/7

...โอมขับรถมาตามถนนสายหลักจนมาถึงทางแยกเข้าสู่ถนนเป้าหมายเพื่อไปยังโกดังพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ข้างหน้าเขาเห็นตำรวจจราจรหลายนายคอยโบกมือส่งสัญญาณห้ามรถเลี้ยวเข้าถนนเส้นนั้น และทำการโบกมือส่งสัญญาณให้รถเบี่ยงไปทางอื่น

...นี่คือช่วงเวลาเคลียร์พื้นที่ เจ้าหน้าที่จึงต้องคอยกันไม่ให้ประชาชนเข้าไปใกล้พื้นที่ที่เกิดเหตุ

...โอมหักพวงมาลัยเข้าซ้ายมือเพื่อจอดรถตรงข้างทางก่อนจะถึงทางแยกที่มีตำรวจจราจรยืนอยู่นั่น เพราะต่อให้เขาไปต่อเขาก็คงเข้าไปไม่ได้อยู่ดี เขาลงมายืนดูสถานการณ์ว่าพอจะมีทางได้เข้าไปเส้นทางนั้นได้หรือไม่

...รถราเริ่มหนาตาขึ้นและชะลอเป็นคอขวดอยู่เต็มถนนเส้นหลัก เพราะข้างหน้ามีเจ้าหน้าที่คอยเปิดทางให้รถวิ่งผ่านเป็นระยะๆ

...แล้วเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองตามใบพัดยักษ์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นๆ นั่น ใจโอมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะและมีแต่ความสงสัยว่าจะมีใครอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั่นบ้าง จะมีเบญรดาอยู่ด้วยไหม!! ถ้าเธออยู่ด้วยเธอปลอดภัยดีใช่ไหม!!

...แต่แล้วโอมก็ทำได้แค่ยืนแหงนมองเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสะท้านไปทั้งน่านฟ้าเมืองเชียงใหม่ ก่อนจะค่อยๆ หายลับไปสุดปลายฟ้านั่น แต่ครั้งนี้ทำไมเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบอัดอย่างรุนแรง

(หรือจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหน้าที่!! หรือจะเปนเบญรดา!!)

...โอมได้แต่ยืนคิดจนเจ็บร้าวทั้งแผ่นอก ใครก็ได้ช่วยบอกเขาได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น

...เมื่อคิดมาถึงว่าจะถามใครได้บ้าง เขาก็นึกถึงวีรวิทขึ้นมาทันที ใช่แล้วตอนนี้คงมีวีรวิทย์คนเดียวที่คงพอจะบอกเขาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็รีบเหวี่ยงตัวกลับเข้าไปนั่งในรถแล้วโทรหาวีรวิทย์ทันที แต่กลับมีเสียงอัตโนมัติแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ และเขาก็โทรหาเบญรดาและก็ได้รับเสียงอัตโนมัติเหมือนกัน

...นี่ยิ่งทำให้โอมมีความกดดันจากเสียงอัตโนมัตินั้นเข้าไปอีก เฮลิคอปเตอร์บินหายลับไปแล้ว วีรวิทย์ก็ติดต่อไม่ได้ เบญรดาก็ติดต่อไม่ได้ หัวใจก็เหมือนถูกบีบ แล้วเขาจะทำอะไรได้อีกนอกจากทิ้งตัวไปกับพนักเก้าอี้อย่างหมดแรงเพราะหมดหนทางจะหาคำอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น

....................

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ยืนมองลูกชายที่นอนทอดร่างอยู่บนเก้าอี้โซฟาตัวยาวตรงห้องโถง

“โอม โอม .ตื่นสิลูก ขึ้นไปนอนบ้างบนเหอะ”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ปลุกลูกชายเพื่อจะให้ขึ้นไปนอนข้างบนหลังจากเห็นเขากลับมาจากข้างนอกตอนหกโมงกว่าๆ แล้วมาทิ้งตัวลงนอนตรงนี้

...โอมได้ยินเสียงแม่เรียกอยู่ใกล้ๆ ก็รีบลืมตาแล้วดีดตัวลุกนั่งทันที

“แม่!! กี่โมงแล้วครับ!!”

“จะแปดโมงแล้ว ทำไมไม่ไปนอนข้างบน!! แล้วเมื่อเช้าไปไหนมา!!”

“ผม เอ่อออ...งั้นผมขึ้นห้องก่อนดีกว่า ไว้ค่อยคุยกันนะแม่”

...เขาเกือบหลุดปากไปว่าไปหาเบญรดา แต่นึกขึ้นได้ว่าหากบอกไปแบบนั้นแล้วจะบอกต่อว่าอย่างไรว่าไปหาที่ไหน เขาจึงตัดบทขอตัวขึ้นห้องเสียดื้อๆ

...การติดต่อวีรวิทย์และเบญรดาไมได้มันทำให้ร้อนใจจริงๆ ยิ่งไม่รู้ว่าสถานการณ์เมื่อคืนเป็นไปอย่างไรบ้างก็ยิ่งทำให้สมองตันจนอยากเป็นบ้า สุดท้ายเขาตัดสินใจโทรหาท่าน ผบ.ตร. แต่แล้วผลก็เหมือนกันคือไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้

...โอมโมโหถึงกับโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนแล้วทิ้งตัวลงนั่งพร้อมกับยกมือขึ้นกุมศีรษะ เพราะรู้สึกเหมือนชีวิตมืดแปดด้าน

....................