มงกุฎกล้วยไม้ 22/10

...เขาหลับลึกจนฝันเห็นเบญรดาอยู่บ่อยครับ และครั้งนี้ก็เช่นกันที่เขากำลังฝันว่าเธอมาหามาดูแลเขา มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบโดยเธอมานั่งตรงริมขอบที่นอนแล้วยกฝ่ามือขึ้นแตะหน้าผากเขาเพื่อจะดูว่าความร้อนจากอาการไข้ได้ลงลงหรือยัง

...ในฝันนั้นเขาเห็นว่าขณะเธอกำลังใช้มืออังหน้าผากเขาอยู่นั้น และเขาก็กลัวว่าเธอจะดึงมือกลับเขาเลยรีบคว้ามือนั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้เธอจากเขาไปอีก

“น้องเบล!!!”

...โอมเผลอเรียกชื่อนั้นออกมาพร้อมร่างที่สะท้านตัวขึ้นตามความกลัวว่าเธอจะหายไป จนเมื่อลืมตาขึ้นถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความฝัน

...แต่ความฝันทำไมเหมือนจริงเสียเหลือเกิน เพราะขนาดรู้สึกตัวแล้วก็ยังรู้สึกว่ามือเขากำลังกุมมือใครอยู่

“เป็นอย่างไรบ้างคะ!! พี่แสงดาวบอกว่าคุณไม่สบายเลยกินยาแล้วนอน ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง!!”

...น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นถามเขา แต่เพราะโอมยังตกอยู่ในความงุนงงว่านี่คือความฝันหรือความจริง เขามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาตอนนี้ เธอสวมเสื้อเชิ้ดรัดรูปสีฟ้าอ่อนและกางเกงผ้าสีดำ และหน้าตาท่าทางเธอคนนี้ก็เหมือนคนที่จากเขาไปแล้วทุกกระเบียดนิ้ว

...โอมรู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาอีกแล้วเพราะคิดว่ามีแต่คนใจร้ายที่ปล่อยให้เขาฝันจนรู้สึกแยกไม่ออกระหว่างฝันกับจริง

“เป็นอะไร!! มองอยู่นั่นแหละไม่พูดไม่จา”

...เธอพูดกับเขาแล้วยิ้มให้ด้วย แล้วเธอก็ดึงมือข้างที่เขากุมไว้มาหยิบมงกุฎกล้วยไม้ที่วางอยู่บนอกเขาขึ้นมา

“แล้วนี่ไปเอามาจากไหน!! อย่าบอกนะว่าทำเอง หึหึ ฝีมือไม่เลวนี่ ว่าแต่จะทำไปไหน!! ทำให้ใครเหรอ!! แล้วขอยืมใช้ก่อนได้มั้ย!!”

...เธอไม่พูดเปล่าแต่ถือวิสาสะหยิบมงกุฎกล้วยไม้มาขึ้นวางบนศีรษะตัวเอง แล้วโน้มใบหน้าลงไปใกล้ๆ ให้เขาเห็นชัดๆ

...โอมนอนมองใบหน้านั่นนิ่ง สีหน้าเขาเรียบเฉยเพราะยังไม่เชื่อว่าคนที่กำลังสวมมงกุฎกล้วยไม้อยู่ตอนนี้คือเบญรดาตัวจริง

“ทำไมมองแบบนั้นล่ะคะ!! เฮ่ออออ..ผิดหวังเลยนะเนี่ย!! เพราะคิดว่าคุณจะดีใจเสียอีกที่ได้เจอฉัน”

...เธอยังคงพูดเสียงเย้าๆ ปนยิ้มออกมา แต่เบญรดาเองก็พอจะรู้ว่าเขายังอยู่ในอาการไม่แน่ใจกับสิ่งที่เห็น เธอจึงยื่นมือไปวางทาบลงบนแก้มที่ตอบลงมากของเขา แล้วส่งยิ้มน่ารักที่สุดเท่าที่จะทำได้ให้เขาอีกครั้ง

“พี่โอม เบลยังไม่ตายนะ เบลยังอยู่แล้วก็กำลังนั่งอยู่ตรงนี้ด้วย ถ้าไม่แน่ใจว่าตัวเองหลุดออกไปนอกโลกหรือเปล่าก็จะเล่าให้ฟังคร่าวๆ นะคะ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ”

...เธอพูดเกริ่นนำแล้วขยับท่านั่งให้เข้าที่มากขึ้นพร้อมกับเลื่อนมือจากแก้มเขาเปลี่ยนมาจับมือเขาไว้แทน

“เบลถูกพ่อเลี้ยงทรงพลยิงแล้วตกลงไปในเหว แต่ทีมก็พาเบลขึ้นมาได้แล้วเอาขึ้นฮอกลับกรุงเทพเดี๋ยวนั้นเลย แต่เบลก็บาดเจ็บค่อนข้างหนัก กระดูกร้าวหลายจุดเพราะกระแทกกับก้อนหินน่ะค่ะ ส่วนที่โดนยิงก็ไม่เป็นอะไรเพราะมีเสื้อเกราะป้องกันไว้ได้น่ะค่ะ นี่ดุสิ กระดูกไหปลาร้าร้าว สะบ้าเข่าหลุด เอ็นฉีก แล้วก็..โอ๊ยเจ็บหลายที่เลย”

...เธอพูดแล้วชี้จุดที่ได้รับบาดเจ็บให้เขาดูเป็นภาพประกอบจริงไปด้วย

“แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เลยมาหาได้ไงคะ แต่ตอนแรกคิดภาพไว้ว่าถ้าพี่โอมเห็นคงจะดีใจมาก แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเหมือนไม่ชอบเราซะงั้น ยิ่งพี่แสงดาวบอกว่าพี่โอมไม่สบาย เบลเลยจะเปลี่ยนจากตำรวจเป็นพยาบาลชั่วคราวเสียหน่อย แต่เห็นหน้าอย่างนี้คงต้องรีบกลับ เพราะท่าทางคนป่วยไม่สบอารมณ์พยาบาลเท่าไหร่ แหะๆๆ ถ้าอย่างนั้นพักผ่อนเยอะๆ นะคะ และขอให้หายไวๆ โอกาสหน้าเจอกันคงได้เห็นสารรูปที่โอเคกว่านี้นะคะ ฮ่าๆๆ”

...คนพูดทำทีหัวเราะร่วน เสียงใสๆ นั้นพูดขบลงก็ปล่อยมือที่จับมือเขาไว้ แต่เมื่อได้ฟังตามที่เธอพูดแล้วทุกอย่างไม่ใช่ความฝันล่ะก็ เรื่องอะไรที่เขาจะปล่อยให้เธอจากไปง่ายๆ เขาจึงรีบเป็นฝ่ายจับมือเธอไว้และแววตาก็เปลี่ยนไปด้วยเมื่อรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

“พี่ไม่ได้ฝันใช่มั้ยเบล!! งั้นตอบพี่ทีสิว่าทำไมไม่มีใครบอกพี่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนทิ้งพี่ไว้คนเดียวและไม่ยอมบอกอะไรพี่เลย”

...แม้เขาจะดีใจมากขนาดไหนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่สิ่งที่ค้างคาใจที่สุดก็ถูกถามออกมาโดยอัตโนมัติ

“อ๋อเพราะมีคนเสียผลประโยชน์หลายคนจากการตายของพ่อเลี้ยงน่ะค่ะ และมีการจ่ายเงินเพื่อสืบหาทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อเลี้ยงด้วยค่ะ ท่านผอบอตอรอเลยขอให้ทุกคนปิดตัวก่อนรวมถึงการสื่อสารด้วยค่ะ มีการอัดเงินให้พนักงานค่ายโทรศัพท์เพื่อเช็คสัญญาณสำหรับสะกดรอยจากเบอร์โทร และเพราะคุณไม่รู้ยังไงละคะว่าคนที่ชื่ออาโฉ่น่ะรู้ทันทีว่าข้อมูลคืนนั้นถูกแพร่งพรายโดยคุณอัญชิกา คืนนั้นคนชื่ออาโฉ่ไม่ได้ไปที่โกดังด้วยค่ะ พอเกิดเรื่องเขาเลยโทรบอกพรรคพวกพ่อเลี้ยงหมดแล้วล่ะค่ะว่าให้ระวังคุณไว้ด้วย”

“ทำไมผมไม่รู้เรื่องเลย!!”

“ผอบอตอรอมีคำสั่งห้ามทุกคนสื่อสารพร่ำเพรื่อค่ะ แม้แต่กับคุณก็ไม่ได้ แต่ท่านให้สายสืบดูเรื่องความปลอดภัยให้คุณอยู่ห่างๆ นะคะแค่คุณไม่รู้ ตอนนี้โจรในคราบเจ้าหน้าที่มีเยอะมาก สัญญาณโทรศัพท์ถูกตรวจเช็คตลอดเวลา นี่ล่ะค่ะคือที่มาว่าทำไมถึงเงียบ และข่าวดีของการเงียบคือตอนนี้คนที่ถูกขยายผลเริ่มโดนจับแล้วด้วยนะ เป็นไงคะสนุกมั้ย!! แต่คุณรู้มั้ยว่าฉันโดนตำหนิเยอะเลยเรื่องทำให้พ่อเลี้ยงตายน่ะ เพราะคำสั่งคือให้จับเป็น แต่จังหวะนั้นมันสุดวิสัยจริงๆ ฉันเลยต้องทำแบบนั้นกับพ่อเลี้ยงน่ะค่ะ”

...น้ำเสียงใสๆ ที่เล่าออกมาเป็นจังหวะๆ นั้นช่างน่าฟังและเข้าใจได้ไม่ยาก นั่นจึงทำให้ความโกรธเคือง ความน้อยใจเสียใจค่อยๆ หายไปเมื่อได้ฟังเบญรดาอธิบายออกมา

“จริงเหรอเนี่ย แล้วทำไมคุณวิทถึงไม่ยอมรับสายหรือติดต่อกลับมาหาพี่เลยล่ะ ที่จริงจะส่งเมลมาบอกก็ได้ พี่รอทุกวันถ้าจะมีใครติดต่อกลับมาบ้าง”

...เขาถามต่อกับสิ่งที่ยังคาอยุ่ในใจ