Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

...ในเขตชุมชนบ้านจัดสรรแห่งหนึ่งกำลังมีเหตุการณ์ระทึกเกิดขึ้นในบ้านหลังหนึ่ง“วางปืนลงนะศักดิ์!! ศักดิ์!!! นี่พี่เอง!! ใจเย็นๆ นะ!!! ฟังพี่ๆ!!! ตั้งสติแล้ววางปืนลง!! พี่สัญญาว่าจะไม่มีการทำร้ายร่างกายใดๆ ทั้งสิ้น!!! วางปืนลงก่อน!!”...เสียงนายตำรวจยศพันตำรวจโทตะเบ็งเสียงพูดเกลี้ยกล่อมผ่านโทรโข่งเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มีชายหนุ่มกำลังยืนถือปืนด้วยท่าทางลังเล...เหตุเพราะเขาได้ปลิดชีพภรรยาของตนเองจนลงไปนอนจมกองเลือดอยู่บริเวณหน้าโรงจอดรถของบ้านทาวน์เฮาส์สองชั้นหลังใหญ่ และคนลั่นกระสุนที่ชื่อศักดิ์เหมือนกำลังลังเลว่าจะมอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหรือจะทำบางอย่างที่ใจคิดไว้ ตอนนี้เขายืนใจสั่นจิตใจและร่างกายไม่มั่นคงเช่นเดิมจนร่างเริ่มโงนเงนเล็กน้อย สายตามองตรงลงมายังร่างไร้วิญญาณของภรรยาที่นอนแน่นิ่งไปเมื่อสามนาทีก่อนหน้านี้แล้ว ปากก็คร่ำครวญด้วยความสับสน...แต่ตำรวจคนดังกล่าวยังคงยืนตัวเกร็งตาเพ่งมองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งด้วยความรู้สึกเจ็บปวดจนใจแทบแตกสลายและโกรธแค้นคนลั่นกระสุน แต่เขาก็ยังต้องบังคับใจให้ปฏิบัติตามหน้าที่“ศักดิ์!!!! เชื่อพี่นะน้อง!! วางปืนลงแล้วพี่จะจัดการให้ทุกอย

“โอ๊ยยย!! ป๊า!!! หนูขอพักก่อนนะเฮ่อออออ!! ไม่ไหวแล้ว!! โอ๊ยเหนื่อย!!”...เสียงพูดปนหอบของลูกสาวคนเล็กดังขึ้นขณะวิ่งมาถึงตรงหน้าที่นายพลผู้เป็นพ่อและวิทผู้เป็นพี่ชายยืนอยู่...นายพลตฤณหรือที่ลูกสาวเรียกว่า “ป๊า” มองกลับไปด้วยสายตาดุๆ“ก็ได้!!! พักก็ได้แต่พรุ่งนี้ต้องได้ยี่สิบรอบในเวลาเท่ากันกับวันนี้นะ!!!”...เสียงเข้มๆ และเด็ดขาดนั้นทำเอาคนที่เพิ่งหยุดวิ่งจนเหนื่อยหอบหายใจแทบไม่ทันรีบพยักหน้าแทนคำตอบเพราะเหนื่อยมากจนไม่สามารถพูดออกมาได้แล้ว“ให้พักสองชั่วโมงแล้วไปเจอกันที่สระน้ำหลังบ้าน!!!”...คำพูดแกมสั่งของผู้เป็นพ่อนั้นทำเอาทั้งลูกชายและลูกสาวหน้าเหวอ“หา!!!!”“ห๊ะ!!!!!!”...วิทกับเบลอุทานพร้อมกันแล้วจ้องไปยังผู้เป็นพ่อแบบไม่ต้องนัดหมาย“ได้ยินชัดแล้ว!!! และห้ามคลาดแม้แต่วินาทีเดียว ไป๊ไปพักได้!!!”...ความดุดันและเคร่งครัดนั้นทำให้ทั้งสองพูดไม่ออก...แล้วนายพลตฤณก็หันหลังเดินไปยังรถกระบะที่จอดอยู่ริมสนามด้านนอก...วิทหันไปมองหน้าน้องสาวแล้วทำหน้าเลิกลั้กก่อนจะหันหลังเดินไปยังรถเก๋งซึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ กับรถของผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ออกรถไปแล้ว...น้องสาวได้แต่มองตอบอย่างเคว้งคว้างและยังอยู

“ไม่เป็นไรค่ะแม่!! ออมเข้าใจค่ะ นี่ก็โทใบที่สองแล้วถึงไม่จบก็ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวออมกับน้องจะกลับไปช่วยพ่อกับแม่เองนะคะ!!”...เสียงออมลูกสาวคนโตสาวมั่นอายุยี่สิบแปดปีพูดกลับมาจากปลายสายทำให้แม่เลี้ยงฟองจันทร์ถอนหายใจโล่งอกที่ไม่ต้องได้ยินลูกร้องไห้เสียใจเพราะไม่ได้เรียนต่อ“แม่ฝากออมคุยกับน้องด้วยนะ ว่าจะโทรหาโอมเหมือนกันแต่พ่อบอกว่าให้แม่คุยกับออมก่อนแล้วให้ออมไปคุยกับน้อง ถ้าน้องไม่เข้าใจเดี๋ยวพ่อจะโทรคุยอีกที แม่ขอโทษนะออม ลูกเรียนดีมาตลอดแต่แม่กลับทำให้การเรียนลูกต้องสะดุดหยุดลงเสียก่อน”...แม่เลี้ยงพูดเสียงเศร้าและเสียใจที่ต้องทำแบบนี้“แม่คะ!!! พ่อกับแม่เสียเงินเสียทองให้ออมกับน้องร่ำเรียนมามากมายแล้วนะคะ ออมกับน้องสิที่ต้องขอโทษแม่เพราะมัวแต่อยากเรียนจนเกือบลืมไปว่าควรได้เวลากลับไปช่วยที่บ้านจัดการเรื่องงานต่อได้แล้ว เรื่องโอมเดี๋ยวออมจะคุยกับน้องเองค่ะ ถ้าโอมไม่ยอมออมก็จะคุยจนกว่าน้องจะยอมและเข้าใจค่ะ พ่อกับแม่เหนื่อยกับเรามากแล้ว นี่อาจเป็นเวลาที่เราสองคนต้องกลับไปดูแลพ่อกับแม่แล้วล่ะค่ะ”...ออมพูดกับมารดาด้วยความรู้สึกผิด ยิ่งเมื่อรู้ว่าฟาร์มกล้วยไม้กำลังมีปัญหาด้านการเงินอย่า

...โอมเรียกใช้บริการรถแกร็บเพื่อแวะมาหาเพื่อนหลังจากร่วมประชุมกับบริษัทแม่เสร็จเรียบร้อย เมื่อทั้งสองได้เจอกันและพูดถึงคาวมทรงจำเก่าๆ เสียงหัวเราะก็ดังลั่นและฮาเฮไปตามบรรยากาศ...น๊อตเจ้าของคาเฟ่จัดการทำเครื่องดื่มเย็นๆ ที่ขึ้นชื่อของร้านให้เพื่อนได้ลองชิมและขนมอีกหลายอย่างเป็นของทานเล่นกับการสนทนาที่ทั้งสองรอคอย...และขณะนั้นเสียงลูกค้าอีกโต๊ะก็พูดขึ้น “โอ้โหหห!!! ไอ้เบล!! แกจะกินหมดนี่เลยเหรอ นี่แกไม่กลัวกระเพาะแตกมั่งหรือไง!!” ...วินพี่ชายตกใจตาโตเมื่อเห็นพนักงานยกเครื่องดื่มเย็นๆ สามสี่แก้วมาวางลงบนโต๊ะตามด้วยเบเกอรี่อีกหลายอย่าง ...น้องสาวนั่งยิ้มแล้วปรบมือประหนึ่งว่าการได้มานั่งกินขนมครั้งนี้คือการปลดปล่อยครั้งสำคัญก็ว่าได้ “แหมอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิพี่วิน ชาตินึงหนูจะได้กินแบบนี้สักครั้งแล้วกินเสร็จเราก็จะทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนี้!!! จะไม่มีการบอกม๊าหรือพี่วิทเด็ดขาดกลัวเดี๋ยวพลาดไปพูดให้ป๊าได้ยิน เราจะตายหมู่เอานะ!!” ...น้องสาวพยายามอ้างเหตุผลต่างๆ นาๆ เพียงเพื่อความสุขกับการกินของอร่อยที่วางอยู่ตรงหน้า แล้วจัดการหยิบช้อนตักนี่กินคำนั่นกินคำ แล้วทำหน้าฟินๆ ยั่วพี่ชายให้บรรยากา

...โอมมองอินตาแล้วยิ้มขำๆ “อยากให้มีเหรอ!! ถ้าพร้อมจะมีเจ้านายเพิ่มผมก็พร้อมจะหาให้นะ ฮ่าๆ” ...โอมตอบกลับแบบสนุกๆ “ถ้าเปิ้นเป๋นกนดี๋หมู่เฮาก็ดีใจ๋ แต่ผมกึ๊ดว่าคุณโอมบ่ต้องฟั่งมีเตื้อเน๊อ อิอิ ไปๆ มาๆ ผมกะหวงนายอยู่เนาะ!! กั๋วเปิ้นมาแย่งความฮักจากคุณโอมไปน่ะก่ะ ฮ่าๆๆ” ...อินตาพูดหยอกล้อกับเจ้านายแล้วฟัวเราะร่า เขาเรียนจบมัธยมต้นแล้วขอพ่อมาทำงานกับฟาร์มนี้จึงได้เห็นเจ้านายทั้งสองคนตั้งแต่เล็กๆ จนไปเรียนต่อในเมืองและเมืองนอก เมื่อพ่ออินตาป่วยจนเสียชีวิตเขาก็ยังทำงานอยู่ที่นี่และช่วยครอบครัวนี้มาหลายสิบปีจนถึงวันนี้ จึงมีความสนิทสนมประหนึ่งเป็นญาติกันก็ว่าได้ “ไม่ต้องห่วงวันหนึ่งผมต้องมีแน่ๆ แต่ไม่ใช่วันนี้เพราะวันนี้ต้องทำงานให้เยอะๆ ให้เก่งๆ ก่อนเวลาพาใครมาอยู่ด้วยเขาจะได้ไม่ลำบากไง หึๆ” ...โอมพูดไปยิ้มไปเพราะยังรู้สึกขำกับคำถามของอินตา “แต๊ก่ะแต่ผมว่าเนื้อกู้นายยังบ่เกิดเตื้อแม่นก่อคับ ฮ่าๆๆๆ” ...คำพูดของอินตาทำเอาทั้งสองหัวเราะลั่นกระท่อม ...แต่โอมก็ค่อยๆ ลดเสียงหัวเราะลงเมื่อคิดถึงใครคนหนึ่งที่เคยเจอที่กรุงเทพเมื่อสองปีที่แล้ว ใบหน้าใสๆ และท่ากินเค้กแบบใช้นิ้วจิ้มแล้วดูดจิ้ม