มงกุฎกล้วยไม้ 13/1

...ณ เซฟเฮาส์แห่งหนึ่ง

...อาซือถูกควบคุมตัวเข้ามาภายในห้องซึ่งมีโต๊ะตัวใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า โดยหัวโต๊ะมีชายร่างสูงใหญ่วัยประมาณห้าสิบกว่าๆ อยู่ในชุดสวมเสื้อยืดสีขาวด้านในและมีแจ็คเก็ตสีดำสวมทับอีกทีนั่งอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้านั้นเรียบนิ่งแต่ออร่าบารมีที่เปล่งออกมานั้นทำให้อาซือสั่นๆ เหมือนกันและรู้สึกคุ้นๆ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหน

...จนเมื่อการสอบถามข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับที่พักของของพ่อเลี้ยงทรงพลว่าอยุ่ที่ไหนบ้าง แต่กลับถูกอาซือปฏิเสธทุกอย่างว่าตนเองนั้นไม่รู้เรื่องในสิ่งที่ชายผู้นั้นสอบถามมาทั้งหมด

“บอกมาว่ามีโกดังพักของกี่ที่ ที่ไหนบ้าง!!”

...ท่าน ผบ.ตร. ถามชายที่นั่งหน้างุ้มอยู่หัวโต๊ะอีกด้าน

...อาซือรวบรวมความกล้ามองหน้าคนถามด้วยสีหน้าหยิ่งยโส มันทำหน้าทำตากวนประสาทจนน่าหมั่นไส้ ชายหนุ่มสองคนที่ยืนคุมเชิงเขาอยู่ด้านหลังก็มองอย่างเหลืออดอยากจะตบกะโหลกสั่งสอนสักที เพราะมันคงยังไม่รู้ว่าคนที่นั่งถามมันอยู่นี่คือใคร มันคงคิดว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพ่อเลี้ยงที่คิดจะแผ่บารมีแทนที่พ่อเลี้ยงเจ้านายมันละมั้ง

“ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยังงงอยู่เนี่ยว่าจับมาทำไม!!”

...เสียงตอบกวนๆ นั้นไม่ได้ทำให้ใบหน้าเคร่งขรึมมีบารมีของท่าน ผบ.ตร. สะทกสะท้านแต่อย่างใด

“ถ้าแกบอกข้อมูลเราทั้งหมดเราจะไม่เอาเรื่องแก บอกมาให้หมดว่าเวลาของขึ้นที่ท่าน้ำแม่น้ำโขงน่ะเอาของพักไว้ที่ไหน!! แล้วส่งมาเก็บไว้ที่ไหนในเชียงใหม่!!”

...น้ำเสียงนั้นจริงจังขึ้น อีกทั้งสีหน้าเรียบนิ่งที่แฝงความน่าเกรงขามนั้นทำให้อาซือถึงกับมองตาไม่กระพริบเพื่อใช้ความคิดว่าเคยเห็นคนนี้ที่ไหน แล้วอยู่ๆ อาซือก็เบิกตากว้างเหมือนเห็นผี เพราะมันนึกออกแล้วว่าเคยเห็นบุคคลนี้ผ่านทางช่องโทรทัศน์และทางโซเชียลมีเดีย และทันทีที่นึกออกมันก็ถึงกับตกใจ

“ท่าน!!!”

...คำเดียวที่เปล่งออกมาอย่างตกใจจากปากของมัน อาการหยิ่งยโสและกวนประสาททั้งหมดเมื่อสักครู่ก็กลายเป็นความขลาดกลัวในทันที โรคไข้จับสั่นเริ่มเล่นงานมันทันทีเช่นกันที่เมื่อมันจำได้แล้วว่าบุคคลคนนี้คือคนที่อยู่ในตำแหน่งสูงสุดของกรมตำรวจ

“ผมถามจริงๆ เหอะ!! การที่ได้เป็นหมารับใช้พ่อเลี้ยงทรงพลแล้วมีเงินมีทองมารองรับชีวิตสุขสบายน่ะ จริงๆ แล้วคุณนอนหลับดีอยู่ไหม!! คุณอาจมีความสุขเมื่ออยู่ในสังคมทั่วไป แต่เวลาคุณอยู่คนเดียวคุณรู้สึกยังไงบ้าง!! หรือไม่คิดอะไรเลยเพราะสมองขี้เลื่อยแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นเรื่องผิดหรือถูก สมองคุ้นเคยแต่กับการได้รับสิ่งมาปรนเปรอตัวเองจนลืมมองอย่างอื่น แล้วคิดว่าจะรับใช้พ่อเลี้ยงไปจนตายอย่างนั้นเหรอ!! ผมจะบอกให้นะว่าอีกไม่นานพ่อเลี้ยงก็จะตายแล้ว แล้วคุณล่ะพร้อมจะตายตามหรือยัง!!”

...คำพูดที่เน้นประโยคท้ายของท่าน ผบ.ตร.นั้นทำเอาคนฟังอย่างอาซือถึงกับขนลุกขนพอง ตามมาด้วยสับสนและหวาดกลัวขึ้นมาทันใด

...อาซือฟังอย่างขลาดๆ แล้วรู้สึกว่า จะมีใครสักกี่คนที่พูดอะไรออกมาแล้วสร้างความขลาดกลัวให้กับคนฟังได้ขนาดนี้ และคนที่พูดคนนั้นก็คือคนที่มีบารมีอย่างคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้อย่างไรล่ะ ที่พูดแล้วทำให้คนฟังมีปฏิกิริยาขลาดกลัวได้ทันที และอาซือกำลังตกอยู่ในอาการที่ว่านี้

...อาซือเริ่มเก็บอาการสั่นๆ เลิ่กลั่กไว้ไม่อยู่ เหงื่อเริ่มซึมทั้งที่ห้องนี้เปิดแอร์เย็นฉ่ำ

“ท่านครับ!!! เอ่ออออ...ผะผม...ไม่กล้าบอกหรอกครับ ถ้าบอกผมก็ตายสิครับ ผมกลัวครับท่าน!!”

...อาซือพูดออกมาอย่างประหม่า ไม่กล้าแม้แต่แต่จะเงยหน้ามองท่าน ผบ.ตร. อีก ผิดกับตอนแรกที่ยังไม่รู้ว่าท่านเป็นใคร ตอนนี้เมื่อรู้แล้วกับสิ่งที่ท่านพูดก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนยืนอยู่บนเก้าอี้ที่มีบ่วงเชือกห้อยอยู่ตรงหน้า ถ้าบอกข้อมูลพ่อเลี้ยงทรงพลไปก็เหมือนกับต้องแขวนคอตัวเองทันที แต่ถ้าไม่บอกก็คงลงจากเก้าอี้ไม่ได้เหมือนกัน เพราะพื้นด้านล่างมีบุคคลที่มีอิทธิพลในการปราบปรามหมายเลขหนึ่งในประเทศยืนมองอยู่

...ท่าน ผบ.ตร. จ้องหน้าอาซือเขม็ง

“เอาอย่างนี้นะ!! คุณบอกผมมาให้หมด!! แล้วผมจะรับผิดชอบชีวิตคุณเอง แต่ถ้าคุณยึกยักหรือเล่นลิ้นละก็ ผมจะถีบคุณกลับไปหาพ่อเลี้ยงแล้วบอกพ่อเลี้ยงว่าเอาหมาที่แว้งกัดกลับไปเลี้ยงต่อนะ หึ หึ หลังจากนั้นก็แล้วแต่ดวงละกัน!!”

...น้ำเสียงทุ่มต่ำเอาจริงของท่านนั้นทำให้อาซือรู้สึกเย็นวาบเข้าไปถึงหัวใจ หากเปรียบเปรยถึงการยืนอยู่บนเก้าอี้ที่มีบ่วงพร้อมแขวนคอมันตลอดเวลานั้น ทำให้รู้สึกขี้ขลาดความตายขึ้นมาทันที แล้วที่สุดมันก็ยอมจำนนต่อชีวิตเพราะไม่มีทางเลือกอีกแล้ว

...แล้วข้อมูลทุกอย่างก็ถูกเปิดเผยจากปากอาซือ โดยมีเครื่องบันทึกเสียงที่วางอยู่บนโต๊ะนั่นคอยบันทึกทุกคำพูดของมันจนหมดสิ้น ตั้งแต่เครือข่ายทั้งหมดที่ไล่ลงมาจากรัฐฉานจนมาถึงภาคเหนือของไทยแล้วกระจายไปทั่วประเทศนั้นถูกบอกเล่าออกมาจนหมดเปลือกเพียงเพราะมันกลัวตาย

...................