มงกุฎกล้วยไม้ 13/2

“เป็นไงมั่งหนู!! ข้าวมันป้าอร่อยมั้ย!!”

...คุณป้าหรือแม่เลี้ยงฟองจันทร์ถามเธอด้วยน้ำเสียงเอ็นดูหลังจากจัดการให้เธอมาลองชิมของหวานที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อสักครู่

...เบญรดารู้สึกถูกปากกับข้าวเหนียวมูนกะทิที่มีรสชาติทั้งหวานมันเค็มนั่น

“อร่อยมากค่ะ!! หนูเคยกินที่ม๊าซื้อมา เอ้ยยย!! เคยซื้อจากตลาดแต่ไม่เคยเห็นวิธีการทำและไม่เคยกินสดๆ แบบนี้ค่ะ”

...เธอบอกหญิงสูงอายุที่ดูใจดีใบหน้ามีความหม่นเศร้าอมทุกข์อยู่ด้วย

“หึๆๆ!! ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะจ๊ะ ป้ามีอีกเยอะ นี่นะถ้ายายออมยังอยู่ก็คงกินเอาๆ เหมือนกันเพราะชอบกินมาก ที่นี่เขาเรียกว่าข้าวมันจ้ะ”

...คนที่เธอเรียกว่าคุณป้าพูดด้วยเสียงที่มีทั้งความดีใจเพราะเธอชมว่าอร่อยแต่เสียงกลับเศร้าในท้ายประโยคจนคนฟังรู้สึกสะดุดหูกับคำพูดนั่น

“เหรอคะ!! แล้วยายออมนี่คือใครคะคุณป้า!!”

...เธอถามออกไปโดยไม่มีเจตนาใดๆ ทั้งสิ้นเพราะเธอไม่รู้จักคนที่ถูกเอ่ยชื่อ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดช้อนเล็กๆ ในมือที่กำลังตักข้าวเหนียวใส่ปาก เพราะสีหน้าหญิงสูงอายุเศร้าลงทันทีและหันหน้าทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง

“ยายออมก็คือลูกสาวของป้าเอง เป็นพี่สาวของตาโอม เขาจากป้าไปเกือบสองเดือนแล้ว จากไปแบบไม่มีวันกลับมา”

...เสียงพูดสั่นๆ จนจะร้องไห้นั้น เหมือนเป็นการบอกเล่าความเสียใจทั่วไปของหัวอกคนเป็นแม่ที่ต้องสูญเสียลูกไป แต่เบญรดาฟังแล้วอึ้ง

...แล้วโปรแกรมในสมองก็ถูกเทียบเคียงกันไปมา ข้อมูลนั้นเข้าล็อคนี้ ข้อมูลนี้เข้าล็อคนั้น แล้วทุกอย่างก็ถูกประมวลผลออกมาอย่างรวดเร็ว

(หา!!! คุณออมพี่สาวคุณโอม คือคนที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับพ่อเลี้ยงทรงพลจนโดนวางยาพิษในเรือนจำหญิง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้เรากำลังนั่งอยู่ในบ้านครอบครัวของผู้หญิงที่ใช้ความผิดพลาดพลิกกลับมาสร้างประโยชน์ให้ทางการจนต้องตายเพราะโดนอีกฝ่ายวางยาพิษเพื่อเป็นการฆ่าตัดตอน นี่เรากำลังนั่งอยู่ในบ้านของเธอผู้ที่เราระลึกถึงและขอบคุณเธอที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับพ่อเลี้ยงเหรอเนี่ย!! แล้วเราก็กำลังทานของหวานที่แม่เธอทำขึ้นเพียงเพราะคิดถึงลูกสาวจึงทำของหวานที่ลูกสาวชอบกินนั่นเอง)

...ข้อมูลต่างๆ ถูกเรียบเรียงขึ้นมาเป็นเรื่องราวภายในหน่วยความจำของหมวดเบ็ญรดา

“คุณป้าคะ!! คุณอุมาพรคือลูกสาวคุณป้าเหรอคะ!!”

...เบญรดาถามอย่างตื่นเต้น หากแต่ทันใดนั้นโอมก็เข้ามา

“คุณรู้จักพี่สาวผมด้วยเหรอ!!!”

...เขาถามสวนกลับมาทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้นโดยไม่รอให้ผู้เป็นแม่ตอบ เธอหันขวับไปตามเสียงนั่นทันทีเช่นกัน ระยะห่างไม่ไกลมากที่แม้จะมองไม่ชัดแต่ก็พอมองเห็นว่าเขายืนอยู่กลางประตูห้องครัวพอดีและเขาคงคุยงานเสร็จแล้ว

...สมองหมวดเบญรดาทำงานอย่างรวดเร็วอีกรอบ เมื่อต้องรีบคิดเพื่อพลิกสถานการณ์ที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

“เอ่ออออ!! ฉันก้อ...ก็ถามไปตามที่คุณป้าเล่าน่ะค่ะ”

...เธอแถแบบน้ำขุ่นคลักและรู้ตัวว่าเป็นการแถที่ไม่เนียนเอาเสียเลย จึงหันไปมองแม่เลี้ยงฟองจันทร์คุณแม่ของเขา แล้วส่งสายตาขอร้องให้ช่วยเธอ

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์เห็นหน้าลูกชายก็รู้แล้วว่าไม่ค่อยสบอารมณ์กับคำถามของแม่หนูคนนี้สักเท่าไหร่ เพราะคงเกิดความเสียใจขึ้นมาเมื่อมีคนเอ่ยชื่อพี่สาวของตัวเอง

“มากินข้าวมันสิโอม แม่เตรียมไว้สำหรับทำใส่บาตรพรุ่งนี้ แล้วแบ่งออกมาไว้ให้ทานกันน่ะ นี่ๆ หนูคนนี้เขาทานแล้วนะ เขาบอกอร่อยด้วย”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์พูดกับลูกชายพร้อมทั้งกวักมือเรียกให้ไปนั่งร่วมโต๊ะกันเพื่อทานของหวาน แล้วอยู่ๆ เหมือนแม่เลี้ยงฟองจันทร์จะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“อ้อๆๆ เห็นโอมบอกว่าหนูเป็นญาติกับคุณวีรวิทย์ บริษัทที่โอมจะส่งกล้วยไม้ให้เหรอลูก!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์หันกลับมาถามคนเจ็บที่นั่งทำหน้าเหวอค้างอยู่

“อ๋อค่ะ!!! คือหนูก็เหมือนจะลืมๆ น่ะค่ะเพราะหมอบอกว่าช่วงนี้ทั้งประสาทตาและสมองอาจมีปฏิกิริยาจากแรงกระแทกเลยทำให้ตาพล่าและสมองอาจมึนๆ งงๆ จำอะไรไม่ค่อยได้ แต่มันจะเป็นไม่นานค่ะคุณป้า ทีนี้หนูเลยจำได้แค่ว่าคุณวิทเป็นญาติ แต่ก่อนหน้านั้นหนูจำไม่ค่อยได้ว่าความสัมพันธ์เราสนิทกันมากแค่ไหนน่ะค่ะ แหะๆๆ”

...คนเจ็บหาช่องออกไปเรื่อย ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้โอมรู้สึกเหมือนถูกโกหกตลอดเวลา แต่เขาก็เดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะตามที่ผู้เป็นแม่เรียก และนั่นก็ให้คนเจ็บต้องเหนื่อยกับการคิดเรื่องต่อ

...โอมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สักฝั่งตรงข้ามเธอซึ่งมีโต๊ะกลมทำจากไม้สักเช่นกันคั่นกลาง เขาจ้องมาสายตาที่เบญรดาไม่ชอบเอาเสียเลย

“เขาคงสมองฟั่นเฟือนน่ะครับแม่ คุณวิทถึงได้ฝากผมให้ช่วยดูแลหน่อย จะปล่อยไปอยู่คนเดียวเดี๋ยวจำโน่นจำนี่ไม่ได้เกรงจะถูกจับไปฝากไว้ที่สวนปรุงน่ะครับ หึ!!”

...เขาแซะเธอ จนเธอเหรอหรารอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้เพราะสวนปรุงที่เขาพูดถึงคือโรงพยาบาลด้านจิตเวชหรือด้านโรคประสาท หรือตีความหมายง่ายๆ สั้นๆ คือเขาแกล้งพูดกระแทกว่าเธอเป็นบ้านั่นเอง

“อ้ออย่างนั้นหรอกเหรอ!! หรือว่าพักที่นี่มั้ยล่ะหนู ห้องหับมีเยอะแยะแต่คนอยู่น้อยมาก มีป้ากับลุงแล้วก็มีอาของตาโอมที่เพิ่งมาอยู่ ก็มีกันแค่นี้เองแหละจ้ะ แล้วเผื่อเวลาหนูไปหาหมอจะได้สะดวกไงจ๊ะ”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์แสดงน้ำใจชวนเธอพักอยู่ที่นี่ และนี่คือจุดที่เบญรดากำลังคิดว่าน่าจะเข้าทางเธอหากได้พักอยู่ที่นี่ เพราะจะทำให้การสืบข้อมูลต่อคงสะดวกกว่าไปอยู่บนดอย ที่สำคัญครอบครัวนี้รู้จักและเกลียดพ่อเลี้ยงทรงพลมาก หากเธอจะสืบหาวิธีเพื่อเข้าถึงพ่อเลี้ยงต่อไปก็คงไม่ยาก

“หนูพักได้เหรอคะคุณป้า!!”

...เบญรดาแกล้งถามกลับไปด้วยท่าทีเกรงใจ

“คงจะไม่ได้หรอกครับ!! ผมไม่อยากให้คุณวิทหาว่าผมรับปากไปงั้นๆ แล้วเอาญาติเขามาทิ้งมาขว้างไว้อีกที่ อีกอย่างที่นี่อยู่ในเมืองเดี๋ยวถ้าพวกนั้นตามเจอขึ้นมาก็จะเดือดร้อนกันเปล่าๆ “

...เขารีบแทรกขึ้นก่อนที่แม่เขาจะตอบรับ สายตาที่มองมาเหมือนเธอไปทำผิดอะไรมาอย่างนั้นแหละ เขาเลยดูจะไม่ค่อยชอบเธอ และที่ต้องรับผิดชอบขนาดนี้ก็คงเพียงเพราะถูกฝากฝังมาจากคุณวีรวิทย์เท่านั้น

...เบญรดาแอบถอนหายใจระบายความอึดอัด

(หมดกัน!! กับช่องทางที่จะไปหาเป้าหมาย)

“ผมว่าจะกลับล่ะครับแม่ นี่จะสองทุ่มแล้ว กว่าจะถึงก็ดึกพอดี”

“แล้วทำไมไม่ค้างเสียที่นี่ล่ะ พรุ่งนี้เช้าลูกก็เข้าไปสำนักงานสักหน่อยสิ”

...แม่เขาบอก และเพราะเห็นว่าค่ำมืดแล้วจึงไม่อยากให้เขาพาคนเจ็บขับรถขึ้นดอยไปอีกเกือบสองชั่วโมง

“ไว้ผมมาค้างวันหลังนะครับ พรุ่งนี้เช้ามืดผมต้องให้เขาขนส่งกล้วยไม้ชุดแรกเข้ากรุงเทพให้คุณวิทน่ะครับ”

.....................