มงกุฎกล้วยไม้ 20/2

...จนเมื่อรถกระบะสีบลอนด์สี่ประตูมาจอดลงหน้าร้านกาแฟที่เบญรดานั่งอยู่ เธอเห็นว่าคนขับที่ลดกระจกลงแล้วโบกมือส่งสัญญาณคือสายสืบของท่าน ผบ.ตร. ก็รีบลุกพร้อมกับหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กแล้วเดินไปขึ้นรถทันที

...แต่เมื่อขึ้นไปนั่งประจำที่ ใจก็อดไม่ได้ที่จะเอียงหน้าหันกลับไปมองยังหน้าร้านนวดนั่น จนรถค่อยๆ ออกตัวไปอย่างช้าๆ หัวใจของเบญรดาก็เหมือนค่อยๆ ถูกแยกห่างจากเขาไปด้วยเช่นกัน

...สายสืบเร่งความเร็วรถแล้วตีเข้าเลนขวาแล้วเอียงหน้ามามองเธอแวบหนึ่ง

“จะไปดูทางเข้าโกดังสินค้าพ่อเลี้ยงใช่มั้ยหมวด!!”

...เสียงพูดของสายสืบเรียกสติหน่วยรบพิเศษหญิงกลับมา แล้วเธอก็รีบดึงทุกอย่างกลับมายังปัจจุบัรน

“ใช่ค่ะ ป่านนี้คนอื่นๆ คงกำลังเซอร์เวย์ที่ต่างๆ กันแล้ว มีแต่ฉันนี่แหละที่เพิ่งเริ่ม ขอโทษพี่ด้วยนะคะที่รบกวนกระทันหัน”

...เธอพยายามพูดด้วยเสียงเป็นปกติ

“ไม่เป็นไรครับ คำสั่งท่านคือให้ผมสแตนบายตลอดเวลาเพื่อคอยสนับสนุนพวกคุณ แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าจะมีพิรุธอะไรเพราะนี่ผมยืมรถคนอื่นมาใช้ แล้วตอนเข้าชาร์จจะใช้อีกคันครับ เอ่อดูเหมือนหมวดไม่ค่อยสบายหรือเปล่าครับ!!”

...เบญรดาได้ยินคำถามนั้นก็อึ้ง เพราะคิดไม่ถึงว่าอากัปกิริยาเมื่อสักครู่จะส่งผลให้คนอื่นมองเห็นความผิดปกติได้ง่ายขนาดนี้ เธอจึงนั่งตัวตรงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หลายครั้งติดกัน

 

“เฮ่ออออ!! เมื่อกี้อาจใช่ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ตอนนี้ปกติแล้วค่ะ”

...เธอตอบด้วยเสียงที่แข็งแรงขึ้น ซึ่งก็เป็นตามนั้นจริงๆ เพราะเธอได้พยายามตัดภาพที่ไม่น่าจดจำเมื่อสักครู่ออกไป แล้วดึงสมาธิให้กลับมาอยู่ที่งานแล้วตอนนี้

...แม้ลึกๆ ยังรู้สึกตื้อๆ เจ็บๆ และไม่คิดหลอกตัวเองว่าอาการเหล่านี้เป็นผลมาจากที่เห็นภาพสองคนนั้นเดินหายเข้าไปในร้านนวด แต่เธอต้องผ่านมันไปให้ได้ เพราะมีงานของแผ่นดินที่สำคัญกว่าหลายร้อยเท่ารออยู่ข้างหน้า

(ให้ตายสิ!! กำลังจะลบภาพนั้นออกไปได้แล้วเชียว แล้วเจ้ากรรมนายเวรนซึมออกมาทำไมเนี่ย!!)

....................

...เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่ร้านนวดแผนโบราณ อัญชิกากำลังเกลี้ยกล่อมให้โอมรับการนวดหลังจากตะล่อมให้เข้ามาในร้านแล้ว

“ร้านนี้เป็นร้านนวดที่ดิฉันมีหุ้นอยู่ด้วยค่ะ เดี๋ยวจะให้คุณโอมได้ทดลองสักคอร์สนะคะ ดิฉันจะนวดให้เองค่ะ รับรองว่าฝีมือระดับมืออาชีพเลยล่ะค่ะ”

...อัญชิกาเชิญชวนพร้อมกับส่งยิ้มพริ้มพรายให้โอมอย่างไม่ปิดบัง เธออยากจะรั้งให้เขาอยู่ที่ร้านด้วยกับเธอให้นานที่สุด

...แม้ตอนอยู่หน้าร้านเขาจะบอกว่ามีธุระสำคัญและพยายามบ่ายเบี่ยงอย่างไรก็ไม่เป็นผล เพราะอัญชิกาทั้งฉุดทั้งรั้งทั้งยื้อให้เขาเข้ามา และเดินประกบอย่างใกล้ชิดเพื่อใช้โอกาสนี้สนองความรู้สึกของเธอเอง

“ขอโทษจริงๆ ครับ ผมมีนัดสำคัญรออยู่ ไว้โอกาสหน้าผมจะมาใช้บริการนะครับ”

...โอมพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ไม่เอาค่ะ เราไม่ค่อยได้เจอกันในเวลาแบบนี้ นี่ถือว่าฟลุ้คมากนะคะที่มาเจอกัน ดิฉันไม่ยอมให้คุณโอมกลับออกไปโดยที่ยังไม่ได้ทดสอบฝีมือนวดของฉันหรอกค่ะ แหมไม่อยากจะบอกเลยว่าถ้าไม่ถือว่าเป็นลูกค้าวีไอพีจริงๆ ล่ะก็ดิฉันจะไม่แสดงฝีมือหรอกนะคะ แต่วันนี้คุณโอมนี่ถือว่าเป็นซุปเปอร์วีไอพีเลยล่ะค่ะ ฉะนั้นห้ามปฏิเสธเด็ดขาด รับรองว่านวดเสร็จคุณจะเดินตัวเบาสบายแล้วก็ต้องติดใจแน่ๆ ค่ะ ฮ่าๆๆๆ น่า...นะคะ เชิญทางนี้ค่ะ มีห้องส่วนตัวที่คุณจะนอนพักผ่อนได้เต็มที่เลยค่ะ เดี๋ยวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ มาๆๆ มาค่ะ!”

...อัญชิกาพูดออดอ้อนเล่นหูเล่นตาส่งสัญญาณเต็มที่แล้วดึงแขนโอมให้เข้าไปยังห้องนวดส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพี

...จนเมื่อโอมได้เข้ามายืนยังห้องนวดส่วนตัว เขาได้กลิ่นหอมจากบุหงารำไปและกลิ่นธูปหอมที่คละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง บรรยากาศเย็นสบายผ่อนคลายตั้งแต่ไม่เริ่มนวด

...ส่วนอัญชิกาก็เปลี่ยนเป็นไปยืนยังด้านหลังของเขา แล้วค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่นั่นจนหลุดออกจากร่างกำยำสูงใหญ่แล้วนำไปพาดไว้กับพนักเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเดินกลับมาหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตสีอ่อนนั่นทีละเม็ดๆ

...การที่เธอตั้งใจมายืนชิดเขาขนาดนี้ก็เพื่อทำให้ชายหนุ่มอย่างโอมได้สัมผัสถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวเนื้อเธอ แล้วไหนจะกลิ่นบุหงารำไปที่อบอวลชวนเคลิ้มนั่นอีก เมื่อรวมกับกลิ่นเนื้อสาวของอัญชิกา ก็ยิ่งหวิวให้เป็นแรงยั่วยวนชวนหลงไหลบาดเนื้อกายชายหนุ่มจนรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับเธอ