บทที่ 8 มีดกรีดเนื้อตาย

กลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อตายตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงชั้นล่างของหอโอสถเซียว แม้แต่กลิ่นปูนขาวที่ทาใหม่ก็ไม่อาจกลบมันได้มิด เซียวหลัน สั่งให้อาหลงนำโต๊ะไม้สักตัวยาวมาวางกลางห้องพร้อมเช็ดทำความสะอาดด้วยเหล้าแรงแล้วนำผ้าขาวมาปูทับ

"เสี่ยวชุน ต้มมีดมีดสั้นและเข็มเงินในน้ำเดือด อาหลงเตรียมกะละมัง ถังน้ำสะอาด และผ้าพันแผลให้มากที่สุด"

คำสั่งของนางเฉียบขาดและรวดเร็ว ชายผู้เป็นพ่อของเด็กหนุ่มมองดูการเตรียมการที่แปลกประหลาดด้วยความหวาดหวั่น

"ทะ... ท่านหมอ ท่านจะทำอะไรกับลูกข้า"

"ขาของเขาเน่าเฟะจนถึงกระดูก" เซียวหลันตอบโดยไม่เงยหน้า ขณะกำลังล้างมือด้วยเหล้า "เนื้อที่ตายแล้วคืออาหารของเชื้อโรค มันปล่อยพิษเข้าสู่กระแสเลือด ทำให้ลูกเจ้าไข้ขึ้นสูงและชักเกร็ง ทางเดียวที่จะรอดคือต้องตัดเนื้อเน่าพวกนั้นทิ้งให้หมด"

"ตะ... ตัดทิ้ง!" ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด "หมายถึงตัดขาทิ้งหรือ!"

“ถ้าเจ้ายังชักช้า ข้าคงต้องตัดขา แต่ถ้าเจ้าหุบปากแล้วถอยไปยืนเงียบๆ ข้าอาจจะเก็บขาเขาไว้ได้ แต่เนื้อส่วนที่เน่าต้องเฉือนออก" เซียวหลันตวัดสายตาดุ "เลือกเอา!"

ชายผู้นั้นกลืนน้ำลายเอือก ยอมถอยหลังไปยืนตัวสั่นพิงกำแพง

เซียวหลันหันมาสนใจคนไข้ เด็กหนุ่มวัยรุ่นนอนหายใจรวยริน เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ขากระตุกเป็นระยะจากพิษบาดทะยัก นางไม่มียาชาแบบฉีด แต่ในย่ามยาที่นางปรุงเตรียมไว้ มีผงมาเฟยที่นางพยายามจำลองสูตรโบราณผสมกับสมุนไพรฤทธิ์กดประสาท

นางละลายผงยากับเหล้ากรอกเข้าปากเด็กหนุ่ม รอสักพักจนลมหายใจของเขาเริ่มแผ่วลงและสม่ำเสมอ

"อาหลงจับขาเขาไว้ให้แน่น อย่าให้ขยับเด็ดขาด” เซียวหลันสั่งแล้วหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่เพิ่งขึ้นจากน้ำเดือด ไอความร้อนยังลอยกรุ่น นางสูดหายใจลึกปรับโหมดสายตาเป็นศัลยแพทย์ผู้ไร้ความรู้สึก

ฉึก!

ปลายมีดกรีดลงไปบนรอยต่อระหว่างเนื้อดีและเนื้อเน่า เลือดสีดำคล้ำผสมหนองทะลักออกมาทันที กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณจนเสี่ยวชุนต้องเบือนหน้าหนีและยกมือปิดจมูก แต่เซียวหลันไม่กะพริบตา นางลงมีดอย่างแม่นยำและรวดเร็ว เฉือนก้อนเนื้อสีดำคล้ำที่ไร้ชีวิตชีวาออกทีละชิ้น ทีละชิ้น ราวกับกำลังปอกผลไม้อยู่

“อื้อออ!" เด็กหนุ่มครางในลำคอด้วยสัญชาตญาณความเจ็บปวด แม้ฤทธิ์ยาจะช่วยกดประสาทไว้ แต่ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดเนื้อสดๆ นั้นรุนแรงนัก

"จับไว้แน่นๆ!" เซียวหลันสั่งเสียงเครียด “ถึงชั้นกล้ามเนื้อแล้ว ต่อไปคือกระดูก"

เมื่อเปิดแผลกว้างขึ้น สิ่งที่ปรากฏคือกระดูกหน้าแข้งที่มีจุดสีดำด่างๆ เกาะอยู่ เชื้อโรคได้ลุกลามไปถึงเยื่อหุ้มกระดูกแล้ว นี่คือสาเหตุที่ทำให้เด็กหนุ่มปวดทรมานเหมือนตายทั้งเป็น

“ข้าต้องขูดมันออก" เซียวหลันบอกก่อนจะเปลี่ยนเครื่องมือเป็นมีดใบหนาที่มีลักษณะคล้ายสิ่ว นางจรดคมมีดลงบนกระดูกแล้วเริ่มขูดทันที

ครืด... ครืด...

เสียงโลหะครูดกับกระดูกดังก้องกังวานในห้องโถงที่เงียบสงัด เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน พ่อของเด็กหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหน้าเขียวคล้ำแล้วอาเจียนออกมาตรงมุมห้องก่อนจะเป็นลมล้มพับไป

เซียวหลันไม่สนใจสิ่งรอบข้าง สมาธิของนางจดจ่ออยู่กับการขจัดสิ่งสกปรกออกจากกระดูกขาวโพลน เลือดแดงฉานเริ่มไหลออกมาแทนที่เลือดดำ

นับเป็นสัญญาณที่ดี

“เนื้อดีเริ่มปรากฏแล้ว เส้นเลือดใหญ่ยังปลอดภัย"

นางใช้เวลาอีกหนึ่งก้านธูปในการแต่งแผล ล้างแผลด้วยน้ำเกลือเข้มข้นซึ่งทำให้เด็กหนุ่มกระตุกเฮือกด้วยความแสบ แล้วราดทับด้วยผงยาสมานแผลสูตรพิเศษที่นางคิดค้นขึ้น

จนกระทั่งมาถึงขั้นตอนสุดท้าย นั่นก็คือการเย็บปิดปากแผล

เข็มเงินร้อยไหมโค้งงอเกี่ยวรั้งผิวหนังเข้าหากัน ฝีเข็มของนางยังคงงดงามและประณีตเหมือนงานศิลปะ เมื่อผูกปมสุดท้ายเสร็จสิ้นขาที่เคยดูเหมือนท่อนไม้เน่าก็กลับมาดูเป็นรูปเป็นร่าง แม้จะมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่แต่ก็นับว่าน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

"เสร็จแล้ว" เซียวหลันวางมีดลงในถาด เสื้อผ้าฝ้ายของนางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและเลือดกระเซ็น “อาหลง ปลุกพ่อเขาขึ้นมา"

หนึ่งชั่วยามต่อมา...

เด็กหนุ่มนอนหลับสนิทอยู่บนฟูกสะอาด ลมหายใจสม่ำเสมอ ไข้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด พ่อของเขาที่เพิ่งได้สติรีบคลานเข้าไปดูขาของลูกชาย แล้วหันมาก้มกราบเซียวหลันไม่หยุด

"ท่านหมอเทวดา! ท่านหมอเทวดา! ขอบคุณที่ช่วยชีวิตลูกข้า! ข้า... ข้าไม่มีเงินทองมากมาย แต่ข้าสัญญาว่าจะหามาจ่ายให้ครบ!"

เซียวหลันนั่งเช็ดมีดอยู่อีกมุมหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ค่ารักษาครั้งนี้ 20 ตำลึง"

"20 ตำลึง!" ชายผู้นั้นหน้าเสีย "ข้า... ข้ามีติดตัวมาแค่ 5 ตำลึงเท่านั้น"

"ข้ารู้" เซียวหลันเงยหน้ามอง "ข้าถึงมีข้อเสนอ เจ้าเป็นพ่อค้าเร่ใช่หรือไม่"

"ใช่... ใช่ขอรับ ข้าขายเครื่องเทศตามตลาดนัด"

“ดี! งั้น 5 ตำลึงนี้ข้าขอรับไว้เป็นค่ายา" นางกวาดเงินลงกระเป๋า "ส่วนที่เหลือ 15 ตำลึง ข้าจะให้เจ้าจ่ายด้วยปากของเจ้า"

"ปากงั้นหรือ"

“ใช่! จงไปป่าวประกาศให้ทั่วตลาดว่าหอโอสถเซียว ณ เรือนท้ายตลาดที่เคยว่ากันว่าผีดุ บัดนี้มีหมอปีศาจมาสถิตอยู่ หมอผู้ที่กล้ากรีดเนื้อขูดกระดูกเพื่อแย่งชิงคนจากพญายม" เซียวหลันยิ้มมุมปากที่ดูงดงามแต่แฝงความน่าเกรงขาม "บอกพวกเขาว่าถ้าไม่อยากตายเพราะโรคที่หมออื่นส่ายหน้าก็ให้แบกสังขารมาที่นี่แต่ต้องเตรียมใจและเตรียมเงินมาให้พร้อม"

พ่อค้าเร่กลืนน้ำลายมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความยำเกรง "ข้าจะทำขอรับ! ข้าจะบอกทุกคนว่าท่านเก่งกาจแค่ไหน!"

คืนนั้นข่าวลือเรื่องหมอหญิงปีศาจขูดกระดูกแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลี่เฉิงราวกระแสลม บ้างก็ว่านางเป็นนางจิ้งจอกจำแลงที่กินเลือดเนื้อเป็นอาหาร บ้างก็ว่านางใช้วิชาไสยเวทต่อแขนต่อขา แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนพูดตรงกันคือ เด็กหนุ่มที่ขาเน่าจนหนอนขึ้นกลับเดินกะเผลกออกจากร้านได้ในอีกสามวันต่อมา

แสงเทียนในหอโอสถเซียวส่องสว่างจนดึกดื่น

เซียวหลันนั่งนับเงิน 5 ตำลึงแรกจากการเปิดร้านอย่างเป็นทางการ นางมองดูอาหลงและเสี่ยวชุนที่กำลังหลับใหลด้วยความเหนื่อยอ่อน

"ก้าวแรกสำเร็จแล้ว" นางพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เซียวหลันขมวดคิ้ว “ใครกันมาเอาป่านนี้" นางคว้ามีดสั้นซ่อนไว้ในแขนเสื้อแล้วเดินไปที่ประตู "ร้านปิดแล้ว ถ้าไม่อยากไส้ไหลก็มาพรุ่งนี้!"

"ขออภัยที่มารบกวนยามวิกาล" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าและอ่อนแรงดังลอดเข้ามา "แต่ข้าเกรงว่า... ข้าคงรอถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว"

เซียวหลันเปิดประตูออกเพียงแง้มเล็กน้อย ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ใต้หมวกปีกกว้างแต่สิ่งที่เห็นชัดเจนคือมือข้างหนึ่งที่เกาะขอบประตูไว้แน่น มือที่ผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำและมีไอเย็นแผ่ออกมาราวกับน้ำแข็ง

"พิษไอเย็น" เซียวหลันอุทานเบาๆ

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่ฉายแววทรมานแสนสาหัสก่อนที่ร่างสูงจะทรุดฮวบลงแทบเท้านาง

"ช่วย... ข้า...” ยังพูดไม่ทันจบเขาก็สลบไป