chapter 13

“เป็นอะไรไปน่ะน้ำผึ้ง เห็นเดินวนไปเวียนมาหลายตลบแล้ว ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง” ภาวัติเอ่ยทักแม่ตัวเล็กซึ่งเดินวนไปเวียนมาอย่างกับหนูติดจั่น วงหน้านวลชะเง้อจนคอยาวมองออกไปที่ชายหาดสีขาวสุดลูกหูลูกตา สลับสะบัดค้อนหน้าตางอง้ำใส่เขาอยู่หลายครั้ง

“คุณป๋าน่ะ...ก็รู้อยู่ ยังจะมาถามอีก”

มธุรสเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอด ใบหน้าสวยยิ่งงอง้ำ อากาศตอนเช้ากำลังเย็นสบาย พระอาทิตย์ดวงโตออกสีส้มเข้มโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า สาดทอแสงสะท้อนกับน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มใสแจ๋วราวกับได้เห็นเกล็ดของเพชรเม็ดงามมากองอยู่ตรงเบื้องหน้า จนอยากเห็นให้ชัดเจนเต็มสองตา อยากสัมผัสเนื้อทรายนุ่มด้วยมือและเท้า ถึงได้ปลุกและลากตัวภาวัติซึ่งยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงลงมาเป็นเพื่อนด้วย แต่พอคุณป๋าตัวดีเห็นเครื่องคอมพิวเตอร์เท่านั้นแหละ...

‘ขอคุณป๋าเช็กงานหน่อยนะน้ำผึ้ง ไม่ถึงสิบนาทีหรอก เดี๋ยวคุณป๋าจะไปเดินเล่นเป็นเพื่อน’ คนเอ่ยบอกยกมือขึ้นทาบบนศีรษะทุยแล้วขยี้เบาๆ ก่อนพาร่างอวบท้วมความสูงไล่เลี่ยกับมธุรสไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์

นับจากตอนนั้นถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านไปจากครึ่งชั่วโมงเป็นหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้วที่ภาวัติยังนั่งทำหน้าคร่ำเคร่งอยู่กับคอมพิวเตอร์ จนลืมไปด้วยซ้ำว่ามีเธออยู่ด้วย เป็นอย่างนี้แทบทุกครั้ง ทำงานจนลืมเวลา ลืมกิน ลืมนอน คิดแล้วเซ็ง ริมฝีปากอวบอิ่มขยับไปซ้ายขวา

“ไหนบอกว่าสิบนาทีคะ นี่ชั่วโมงกว่าแล้วนะ ลุกเลยค่ะลุกเลย...วันนี้เรามาเที่ยวกันนะ ไม่ใช่มาทำงาน” ไม่รอช้าร่างเล็กเดินไปสอดสองมือเล็กกับแขนอวบใหญ่และดึงรั้งร่างภาวัติให้ลุกขึ้น

“ขอคุณป๋าดูรายละเอียดงานอีกแป๊บนะน้ำผึ้ง” เอ่ยบอกโดยที่สายตาไม่ละจากจอคอมพิวเตอร์

มธุรสแบะหน้าเหนื่อยหน่ายระคนเบื่อเซ็ง “ถ้ายังไม่ยอมวางมือ น้ำผึ้งโกรธแล้วนะคุณป๋า” ทำเสียงกระเง้ากระงอด งอนตุ๊บป่อง สอดแขนเรียวไขว้ระหว่างอก ปรายสายตามองภาวัติ ที่ปกติแล้วเมื่อเธองอนเขาก็ต้องง้อ แต่คราวนี้กลับไม่สนใจ สงสัยงานคงสำคัญมากจริงๆ แต่ไม่ยอมแล้วนะ พามาพักผ่อนนะไม่ใช่มาทำงาน

มือใหญ่จับรั้งแขนเล็กบังคับด้วยแรงที่มากกว่าให้อีกฝ่ายหันมา “ให้เวลาคุณป๋านิดนะน้ำผึ้ง การได้รู้เรื่องนี้ให้ประโยชน์แก่เราสองคนมาก ถ้าหนูเบื่อนั่งรอ ก็ไปเดินเล่นคนเดียวก่อน คุณป๋าเสร็จแล้วจะรีบตามไป ตกลงนะ”  

มธุรสถึงกับกลอกสายตาขึ้นมองเพดานห้องด้วยความเบื่อหน่ายและเซ็งจับจิต ก่อนพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจ ด้วยในทรวงเหมือนมีหมู่มวลความกดอากาศต่ำแฝงตัวอยู่ทำให้หายใจหายคอไม่ออก แต่เธอคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง! ชายหาดออกกว้างสุดลูกหูลูกตา เธอคงไม่เดินไปสะดุดปราสาททรายให้หัวตุงคะมำไปชนเข้ากับอีตาหื่นฉวยโอกาสนั่นหรอกน่า  

“มีอะไรปิดบังคุณป๋าอยู่หรือเปล่าน้ำผึ้ง”

“ถามอะไรอย่างนี้ล่ะคะ น้ำผึ้งก็แค่อยากให้คุณป๋าได้หยุดพักบ้างเท่านั้น” รีบตอบกลับด้วยร้อนอกร้อนใจ เมินหน้าหลบหนีสายตาที่จ้องจับผิด

กลีบปากอิ่มคลี่ยิ้มเล็กน้อย “คุณป๋าทำงานไปเถอะค่ะ น้ำผึ้งไปเดินเล่นชายหาดคนเดียวก็ได้ แต่ทำงานเสร็จเมื่อไหร่ต้องรีบตามไปทันทีเลยนะคะ” กดจมูกโด่งบนแก้มอวบอูมทั้งสองข้างของภาวัติ ก่อนเดินไม่เหลียวหลังมอง เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องมองตามอย่างสงสัย จนต้องคิดหาหนทางเค้นเอาคำตอบจากปากเธอให้ได้แน่นอน

“ว้าว...สวยที่สุดเลย คิดไม่ผิดจริงๆ ที่มาที่นี่”

มธุรสยิ้มกว้างกับวิวทิวทัศน์รอบกาย ที่มองไกลๆ ว่าสวยแล้วนะ ได้เห็นใกล้ๆ อย่างนี้ เหมือนเธอเดินเข้าสู่ดินแดนแห่งเทพนิยาย รอบกายเต็มไปด้วยฟองคลื่นสีขาวและสายธารสีทองเข้มเป็นประกาย อยากยื่นมือไปจับต้อง หยิบเอาสะเก็ดเพชรมาประดับประดาบนเรือนกายเสียจริงๆ

ลำแขนเสลากางออก แหงนใบหน้าขึ้นมองพื้นฟ้าสีฟ้าครามและก้อนเมฆสีขาวจินตนาการเป็นรูปร่างต่างๆ ลอยละล่องผ่านไปทีละก้อน สุขจนยากหาสิ่งใดเปรียบ พระพายพัดเอาสายลมจากกึ่งกลางทะเล หอบเอาเกล็ดละอองน้ำมาแตะต้องเรือนกาย อบอุ่นและเย็นฉ่ำในคราวเดียวกัน ก่อนความหงุดหงิดจะตามมาเมื่อต้องยกมือขึ้นจับปอยผมนุ่มที่พันกันปลิวมาถูกพวงแก้มและปลายจมูกให้รู้สึกคันคะเยอบ่อยครั้ง

“บ้าชะมัด! เป็นเพราะไอ้ยักษ์บ้านั่นทีเดียว” หญิงสาวพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน กรามซี่เล็กขบกัดจนแก้มนุ่มแดงปลั่งป่องออก ประกายนัยน์ตาเจิดจ้าสะท้อนกับแสงของพระอาทิตย์สาดส่องกระทบแสงน้ำทะเลเป็นดั่งแสงดวงดาวอันสวยงาม มือเล็กกำหมัดแน่นจนปลายเล็บทิ่มตำไปในเนื้อนุ่ม

“อย่าให้เจออีกนะ แม่จะเอาทรายนี่กรอกปากให้กินแทนข้าว...อ๋อไม่ใช่เป็นฝรั่งนี่นะ ก็ต้องให้กินทรายแทนขนมปังทาแยมแล้วกัน” ปลายนิ้วเท้าวาดใบหน้าของคนบ้ากามที่ตามไปหลอกหลอนเธอแม้กระทั่งยามหลับให้เป็นรูปเป็นร่างบูดเบี้ยวหงิกงอ ก่อนกระทืบซ้ำลงไปหลายๆ รอบเต็มแรง

จากย่ำเปลี่ยนเป็นกระทืบทรายแรงๆ สลับเตะฟองคลื่นสีขาวซึ่งสาดซัดเข้าหาฟากฝั่งระบายความโกรธในใจจนเหนื่อยอ่อน จึงหยุดให้สายน้ำและสายลมเย็นๆ พัดมาแตะต้องร่างกายผ่อนคลายโทสะที่ยังคุกรุ่นอยู่ในหัวใจให้ผ่อนคลายลง

เข้าใจเรื่องฝรั่งไม่ถือเรื่องการสัมผัสเนื้อต้องตัว ไม่ว่าที่ไหนก็กอดจูบกันได้ แล้วตอนนี้เธอก็ดันเห็นหนุ่มสาวจูบกันจะจะตา พวงแก้มอิ่มนุ่มร้อนผ่าวมาพร้อมโทสะที่ผุดขึ้นมาอีกครา เมื่อสิ่งที่อยากลืมกลับย้อนมาในความรู้สึกจนอยากร้องตะโกนดังๆ ระบายอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้ากลัวถูกหาว่าบ้า

มธุรสพยายามสลัดความโกรธ สูดลมหายใจอัดเข้าเต็มปอด พร้อมนับหนึ่งถึงสิบในใจ ผ่อนคลายความร้อนรุ่มในกาย โดยการกวาดมองไปทั่วๆ ให้สายตาตรึงอยู่กับความสวยงามของทิวทัศน์อันสวยงาม เป็นนานกว่าอารมณ์ซึ่งคุกรุ่นอยู่จะสงบลงและทำใจให้รื่นเริงกับความงามของท้องทะเลสีน้ำเงินเข้มที่มีความหมายว่า “ภูเขาสีดำ” ที่ซึ่งได้ชื่อว่าไข่มุกแห่งท้องทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

กลีบปากอิ่มคลี่ยิ้มระเรื่อ จากที่เตะตารูปท้องทะเลสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงดวงตะวัน จนเกิดเป็นความอยากรู้แล้วก็เริ่มหาข้อมูล ก่อนอ้อนวอนขอให้ภาวัติพามาเที่ยว แล้วตอนนี้พูดได้เต็มปากเลย...ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ

มธุรสเพลิดเพลินกับการย่ำเท้าไปบนทรายสีขาวสะอาดตาและน้ำทะเลเย็นๆ สองมือที่ตอนแรกจับผมยาวๆ มาขมวดๆ ไว้กลางกระหม่อมด้วยความรำคาญกลับเปลี่ยนใจ ปล่อยให้สายลมพัดจนเส้นผมปลิวไสวอย่างสนุกสนานรื่นเริง

มาทะเลไม่เล่นน้ำก็กระไรอยู่ พวงแก้มนุ่มป่องออกเล็กน้อยจรดเท้าเล็กเรียวไปในกระแสน้ำเย็นๆ แล้วกระตุกกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะใสแจ๋วอย่างสนุกสนาน เธอทำอย่างนั้นอยู่สองสามครั้ง ก่อนถอดรองเท้าไว้บนทราย พาเท้าเล็กๆ ก้าวลงไปเล่นน้ำเต็มๆ กายเล็กย่อลงเล็กน้อยพอให้สองมือได้กวักน้ำเล่น ให้สายน้ำเย็นๆ พัดพาความชุ่มชื่นชุ่มฉ่ำใจมาสู่กายาอรชร จนรู้สึกเหนื่อยเลยเดินย้อนกลับขึ้นมายืนหอบบนหาดทราย

ใบหน้านวลผ่องแดงปลั่งจากการได้เล่นน้ำและแสงแดดซึ่งแรงฤทธิ์ขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้สนใจ กลับเลือกยืนทอดสายตามองไปรอบๆ บริเวณชื่นชมกับทิวทัศน์อันสวยงาม จนไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้ตัวเธอได้ตกเป็นเป้าสายตาของใครคนหนึ่งซึ่งมองอย่างไม่คลาดแม้สักวินาทีเดียว

รอบกายแม้มีนักท่องเที่ยวไม่มาก แต่ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่มาเป็นคู่หรือไม่ก็เป็นครอบครัว ส่วนเธอเดินคนเดียวมันเลยทำให้เกิดความรู้สึกเหงาๆ อยู่เหมือนกัน อย่างนี้คงต้องไปลากตัวภาวัติจากคอมพิวเตอร์ มาเดินเป็นเพื่อนให้ได้เสียแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้งานท่านเสร็จหรือยัง มธุรสลังเลสองจิตสองใจ เอายังไงดี แต่สุดท้ายบรรยากาศดีๆ สวยๆ ที่ได้เห็น เธอก็อยากแบ่งปันให้กับคนซึ่งเธอรักสุดหัวใจได้ชมด้วย จึงเลือกเดินย้อนกลับไปยังโรงแรม

“อุ๊ย!!” เสียงแผ่วดังจากปากอิ่ม เมื่อเร่งรีบและสายตาไม่ละจากความสวยงามของท้องทะเล หรืออาจเป็นความซุ่มซ่ามเป๋อเหลอของตัวเอง ทำให้ร่างเล็กบางแทบปลิวไปกับสายลมแรงปะทะกับอะไรบางอย่าง ที่อ่อนนุ่มและแข็งกระด้างในเวลาเดียวกัน