chapter 12

“คุณป๋าอยู่เที่ยวกับน้ำผึ้งสักสองวันนะคะ...นะคะ” คราวนี้ไม่เพียงแค่เสียงออดอ้อนใสแจ๋ว แต่ทั้งสีหน้าและดวงตาที่ทอดมองภาวัติเว้าวอนหน้าเศร้าระคนคาดหวัง

“คุณป๋าติดงานสำคัญน่ะน้ำผึ้ง” ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่ ใครจะกล้าปล่อยปลาย่างสวยๆ ไว้กับแมวฝรั่งตัวโตๆ ที่ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีคนดอดเข้ามาแอบคว้าปลาย่างหวานๆ ไปครอง คิดแล้วอยากยอมเสียเงินค่าห้องโดยไม่ใช้บริการ พามธุรสตามติดไปทำงานด้วยดีกว่า แต่พอนึกถึงจำนวนเงินที่จ่ายไปแล้วก็อดเสียดายไม่ได้

“คุณป๋าใจร้าย ไม่รักน้ำผึ้งแล้วใช่ไหมล่ะ ถึงได้ปล่อยให้อยู่คนเดียว” มธุรสทำเสียงน้อยใจ สองแขนสอดไขว้ระหว่างอก เชิดหน้านวลผ่องขึ้นสูง หันมองออกไปนอกบริเวณฟรอนต์ แต่ยังแอบเหลือบสายตามองภาวัติเป็นระยะ  

“น้ำผึ้งอย่าทำให้คุณป๋าหนักใจสิ ก็รู้อยู่คุณป๋าไม่ได้อยากให้สาวน้อยแสนน่ารักอยู่คนเดียว หรือไปด้วยกันดีไหม”  

น้ำเสียงห้าวอบอุ่นแต่เด็ดขาดบ่งบอกถึงความหนักอกหนักใจดังมา ทำให้คนแสนงอนเก่งถึงกับถอนใจ แต่ก็ยังอยากลองดูอีกครั้ง มธุรสปรับเปลี่ยนสีหน้าบูดบึ้งให้เป็นยิ้มหวานระรื่น

“นะคะคุณป๋าขา อยู่เที่ยวกับน้ำผึ้งสักวัน ไม่เห็นจะเสียหายอะไรนี่นา ป๋าแก่แล้วนะ...สี่สิบกว่าแล้วนะคะ อย่าหักโหมใช้ร่างกายหนักมากสิ เงินทองเรามีตั้งมากมาย ถึงไม่ทำงาน เราก็มีเงินให้ใช้เป็นสิบปีก็ไม่หมด” กะพริบตาปริบๆ ส่งไปให้อย่างน่ารัก เพื่อหลอมละลายหัวใจภาวัติให้ทำตามความต้องการ

ภาวัติถอนหายใจเฮือกใหญ่ อายุเยอะขึ้นเป็นอุปสรรคสำหรับการเดินทางและการทำงานจริงๆ นั่นแหละ ไหนจะเสียงออดอ้อนหวานแผ่วพลิ้วราวกับแมวเหมียวตัวน้อยคลอเคลียเจ้าของ แต่เหงาเศร้าเหมือนกับนกบินกลับรังไม่ถูกอีก ทำให้เขาเป็นห่วงจนร้อนใจแล้วต้องทอดถอนใจ

“เรานี่นะ...อยากได้อะไรต้องเอาให้ได้จริงๆ” บีบจมูกเล็กเบาๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เดี๋ยวรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ คุณป๋าจะไปจัดการเรื่องห้องให้เรียบร้อย”

“เย้...คุณป๋าน่ารักที่สุดเลยในโลกเลย” อยากไชโยโห่ร้องด้วยการกระโดดกอดภาวัติเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน แต่ยังกริ่งเกรงและอายเล็กๆ กับสายตาหลายคู่ที่มองมา เลยได้แต่ส่งยิ้มหวานๆ ให้กับคนใจดีที่น่ารักที่สุด

เชื่อว่าถ้ามีภาวัติอยู่ด้วย ผู้ชายคนนั้นต้องไม่กล้าทำอะไร แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นมธุรสก็ยังไม่ไว้วางใจ ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยหัวใจสั่นไหว ก่อนผ่อนลมหายใจออกจากปอด เมื่อไม่เห็นคนที่ทำให้เธอกลัว...กลัวผู้ชายคนนั้นไม่เท่ากลัวหัวใจตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หัวใจถึงได้เต้นแรงรัวเร็วราวกับจะทะลุอกยามถูกแตะต้อง ร่างกายก็ร้อนผ่าวราวกับถูกเปลวเพลิงเผาไหม้ คล้ายน้ำถูกต้มเดือดจนกลายเป็นไอยามถูกแนบชิดและบดคลึงริมฝีปากนุ่ม

มธุรสยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเบาๆ เมื่อรู้ตัวว่าเผลอไปคิดถึงเรื่องน่าอับอายที่เกิดขึ้น ถ้าใครรู้เข้าเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เพราะไอ้คนฉวยโอกาสนั่นแท้ๆ กรามเล็กขบกัดจนแก้มนูนขึ้นสัน

อยากรู้นักว่าเขาเป็นใคร คงดีถ้าเป็นแค่พนักงานในโรงแรมนี้ จะได้ฟ้องให้ถูกไล่ออกจากงานไปเสียเลย ขืนปล่อยไว้รังแต่จะทำให้โรงแรมเสื่อมเสียชื่อเสียง เพราะพนักงานเลวทรามชอบลวนลามทำอุกอาจกับผู้หญิง แต่...

กลีบปากอวบอิ่มขบกัดจนแบนราบเรียบ ในดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าด้วยโกรธกรุ่นระคนเจ็บปวดใจ ไม่รู้เป็นอย่างนี้ได้ยังไง เพียงแค่คิดว่ามือคู่นั้นไปจับต้องผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ อ้อมแขนเขามีผู้หญิงคนอื่นเป็นเจ้าของ 

โอ๊ย! เธอเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยที่ดันไปคิดแบบนั้นกับผู้ชายเพิ่งแรกเจอ ชักเพี้ยนไปแล้วจริงๆ ตื่น...ตื่นได้แล้วมธุรส มาคิดอะไรบ้าๆ ไม่เป็นกุลสตรีอย่างนี้ได้ไงกัน สองมือนุ่มยกขึ้นตบแก้มแรงๆ เรียกสติกลับคืนมา ปรับเปลี่ยนวงหน้ารูปไข่ที่บูดบึ้งให้แย้มยิ้มหวาน

“คุณป๋าขา...” ปกติแล้วเธอจะพูดไทยกับภาวัติ แต่ในครั้งนี้เธอเลือกเรียกขานอีกฝ่ายด้วยภาษาอังกฤษ เพราะคิดว่าสิ่งนี้จะกลายเป็นเกราะคุ้มกันภัยให้ได้ดีที่สุด ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วแน่นอน ไม่มีใครอยากเป็นชู้! 

ใบหน้างามเริ่มมีแวววิตกกังวล เมื่อภาวัติเดินกลับมาพร้อมสีหน้ายุ่งเหยิงคล้ายไม่สบอารมณ์ หรือว่า...แย่แน่เลย “เกิดอะไรขึ้นคะคุณป๋า หรือว่า...”

“อือ...”

“อย่างนี้ก็แย่สิคะ อย่างนี้น้ำผึ้งก็ต้องนอนคนเดียวสิ” มธุรสเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อรู้ว่าภาวัติเปลี่ยนโปรแกรมที่วางไว้ไม่ได้ ใบหน้าฉายแวววิตกกังวล หัวคิ้วโค้งได้รูปขมวดมุ่นเข้าหากัน กัดแคะปลายเล็บอย่างลืมตัว

“มีอะไรปกปิดคุณป๋าอยู่ใช่ไหมน้ำผึ้ง” เชื่อสายตาตัวเอง มองไม่ผิดแน่ มธุรสต้องมีเรื่องปกปิดเขาชัวร์! 

“ไม่นี่คะ” ใบหน้าเศร้าหมองลงมองพื้น ด้วยกลัวจะเปิดเผยทุกอย่างทางสายตา สอดมือเข้ากอดแขนอวบ แนบหน้ากับต้นไหล่กว้างอย่างประจบ

“แค่เสียดาย คุณป๋าทำงานหนักและทำเพื่อคนอื่นมาตลอด ทำไมวันนี้ถึงไม่ยอมทำให้ตัวเองมีความสุขบ้างล่ะคะ น้ำผึ้งไม่อยากให้วันที่ได้พักคือวันที่ต้องจากโลกนี้ไป”

ความรักความห่วงใยที่สื่อมาทำให้ภาวัติเต็มตื้นไปทั้งหัวใจ แขนใหญ่โอบรัดรอบกายอรชร ทาบมือบนศีรษะทุยเขย่าเบาๆ “ถ้าคุณป๋าพักด้วยอย่างที่น้ำผึ้งคิด จะไม่เป็นการกีดกันหนุ่มๆ ที่จะมาจีบสาวน้อยแสนสวยหรือไง มันน่าเสียดายอยู่นะ แถวนี้ฝรั่งหน้าตาดีเยอะเสียด้วยสิ” เอ่ยถามพลางหัวเราะกลั้วคอ

‘เอ๊ะ...คำพูดนี้ฟังดูแล้วแปลกพิกล’ มธุรสรีบเงยหน้ามองภาวัติ คิ้วโค้งได้รูปเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนทำหน้าง้ำเมื่อเข้าใจความนัยในคำพูด

“คุณป๋าน่ะ แกล้งน้ำผึ้งอีกแล้ว”

“ก็เรามันน่าแกล้งนี่น่า” ภาวัติหัวเราะ นี่มันต่างบ้านต่างเมืองนะ ทำอะไรก็ต้องเตรียมตัวให้เรียบร้อยก่อนสิ ไม่ใช่นึกอยากทำอะไรก็ทำ

“งอนคุณป๋าแล้ว ไปห้องอาบน้ำให้สดชื่นสบายใจสบายกายดีกว่า” ถึงจะบอกว่างอน ทว่ามธุรสก็ยังสอดมือกอดแขนอวบดึงภาวัติให้ลุกขึ้นเดินไปหาพนักงานโรงแรมซึ่งยืนรออยู่หน้าลิฟต์ด้วยสีหน้าแช่มชื่น ดวงตาใสแจ๋วเป็นประกาย ด้วยยามนี้หัวใจเธอก็เริงรื่นราวกับได้บินไปบนท้องฟ้าซึ่งไร้เมฆหมอกควันไฟให้ระคายเคืองขุ่นใจ