ตอนที่ 7 อย่างน้อยยังมีความอบอุ่น

ไหมต้องเผชิญกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอติดต่อกันมาเกือบสัปดาห์ ภาพผีท้องแก่และการถูกทำร้ายในความฝันนั้นช่างสมจริงและน่าหวาดผวา

จนส่งผลกระทบต่อสภาพร่างกายและจิตใจของเธออย่างหนัก เธออ่อนเพลีย เหนื่อยล้า นอนไม่หลับ และหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดก็ไม่สามารถไปทำงานได้

แพรเพื่อนสนิทของไหมรู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก สภาพของไหมดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำ ดวงตาเหม่อลอย ราวกับคนไม่ได้พักผ่อนมานานแรมเดือน อาการของไหมดูแปลกประหลาด

คล้ายกับคนที่กำลังถูกคุณไสยมนต์ดำเล่นงาน ยิ่งเมื่อรวมกับการหายตัวไปอย่างลึกลับของภพ แฟนหนุ่มของไหม ยิ่งทำให้แพรรู้สึกใจคอไม่ดี เธออดคิดไม่ได้ว่าเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับไหมอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของภพ

ถึงแม้สภาพร่างกายจะดูอ่อนแอและทรุดโทรม แต่ด้วยพื้นฐานที่เป็นคนสวยของไหม ก็ยังคงมีเค้าความงามหลงเหลืออยู่ เพียงแต่ความสดใสและมีชีวิตชีวาได้เลือนหายไป เหลือไว้เพียงใบหน้าที่อ่อนล้าและดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว...

แพรตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ปล่อยให้ไหมต้องเผชิญกับเรื่องนี้เพียงลำพัง เธอต้องหาทางช่วยเหลือเพื่อนรักของเธอให้ได้...

"ไหมเป็นไงบ้าง" แพรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เมื่อเห็นไหมนั่งตัวงอ หายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดเหงื่อไหลซึม

"หายใจไม่ออกอ่ะแก... ฉันหายใจไม่ออก..." ไหมตอบเสียงเครือ มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก อีกข้างกำมือแพรไว้แน่น

"ไหม ใจเย็นๆ นะ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ" แพรพยายามประคองสติ ลูบหลังเพื่อนเบาๆ เพื่อให้เธอผ่อนคลาย

"แพร... ฉันจะอ้วก... คลื่นไส้..." ไหมหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม มืออีกข้างยกขึ้นกุมท้อง

"กระโถนๆ ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้" แพรลุกพรวดพราดไปหยิบกระโถนข้างเตียงมาให้ไหมอย่างรวดเร็ว

ไหมโก่งคออาเจียนออกมา แต่สิ่งที่ออกมากลับทำให้แพรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ห๊ะ! ไหม แกอ้วกออกมาเป็นเลือด! ไม่ได้แล้ว ไปหาหมอเถอะ!" แพรเสียงสั่น รีบพยุงไหม

"ไม่ไหว... ฉันไม่ไหวแล้ว... ภพ... ภพ คุณหายไปไหนของคุณ..." ไหมละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ไหม มาๆ ฉันเช็ดตัวให้ก่อนนะ แล้วเราไปหาหมอกัน เรื่องภพเดี๋ยวฉันจะช่วยแกตามหาเขาเอง ไม่ต้องห่วงนะ" แพรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

พยายามประคองไหมให้ลุกขึ้น เธอรู้แล้วว่าอาการของไหมไม่ใช่แค่ป่วยธรรมดา มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น... เลือดที่อาเจียนออกมามันผิดปกติเกินไป...

การพาไหมที่อ่อนแรงและมีอาการน่าเป็นห่วงไปโรงพยาบาลเป็นไปด้วยความทุลักทุเล แพรต้องประคองเพื่อนรักตลอดเวลา ไหมแทบไม่มีแรงทรงตัวและยังคงบ่นพึมพำถึงภพด้วยความเป็นห่วง

ด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ แพรตัดสินใจถือวิสาสะโทรศัพท์เล่าอาการของไหมให้พ่อกับแม่ของเพื่อนฟัง เมื่อท่านทั้งสองทราบเรื่องก็ตกใจและร้อนใจเป็นอย่างมาก รีบบอกว่าจะรีบเดินทางมาโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

หลังจากรออยู่พักใหญ่ คุณหมอที่ตรวจอาการของไหมก็เรียกแพรเข้าไปในห้องตรวจ

"คนไข้แค่อ่อนเพลียมากครับ เดี๋ยวให้น้ำเกลือพักผ่อนสักคืนน่าจะดีขึ้น" คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงใจเย็น

"แต่เพื่อนฉันอาเจียนออกมาเป็นเลือดเลยนะคะคุณหมอ!" แพรท้วงด้วยความกังวลใจ เธอไม่เชื่อว่าอาการหนักขนาดนั้นจะเป็นแค่อ่อนเพลีย

"หมอได้ตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วครับ ไม่พบความผิดปกติอื่นใด ตอนนี้คนไข้ต้องการพักผ่อนครับ ญาติจะให้คนไข้พักห้องรวมหรือห้องพิเศษดีครับ หมอจะได้แจ้งพยาบาลให้เตรียมไว้" คุณหมอยังคงยืนยันคำเดิม

แพรมองหน้าคุณหมอด้วยความไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นว่าคุณหมอไม่ได้แสดงท่าทีเป็นกังวลอะไร เธอก็ตัดสินใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเพื่อน "เอาห้องพิเศษดีกว่าค่ะคุณหมอ"

"โอเคครับ เดี๋ยวญาติรอข้างนอกก่อนนะครับ พยาบาลจะพาคนไข้ไปพักที่ห้อง" คุณหมอพยักหน้าแพร

"ค่ะ" แพรตอบรับสั้นๆ เดินออกมาจากห้องตรวจด้วยความรู้สึกกังวลใจที่ยังคงไม่จางหาย เธอภาวนาให้การพักผ่อนและน้ำเกลือจะช่วยให้ไหมดีขึ้นจริงๆ เพราะลึกๆ แล้ว เธอยังคงรู้สึกว่าอาการป่วยของเพื่อนรักไม่ธรรมดา... อาการอาเจียนเป็นเลือดมันไม่ใช่แค่อ่อนเพลียอย่างแน่นอน...

"แพร" เสียงเรียกชื่อเบาๆ ทำให้แพรที่นั่งเฝ้าไหมอยู่ข้างเตียงลุกขึ้นยืน เธอหันไปก็พบกับพ่อและแม่ของไหมที่เพิ่งเดินทางมาถึงด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"อ้าว สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ ไหมยังหลับอยู่ค่ะ" แพรยกมือไหว้ทักทายท่านทั้งสองด้วยความเคารพ

"ขอบคุณนะลูกที่ดูแลไหมให้" แม่ของไหมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มองแพรด้วยความซาบซึ้ง

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ แพรเต็มใจค่ะ" แพรตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอรักและเป็นห่วงไหมเหมือนน้องสาวแท้ๆ

"นี่แม่ซื้อของกินมาให้แพรด้วยนะลูก กินรองท้องไปก่อน" แม่ยื่นถุงใส่ของกินให้แพรด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณค่ะแม่" แพรรับถุงมาด้วยความเกรงใจ

"แล้วหมอบอกว่าไหมเป็นอะไรเหรอลูก" พ่อของไหมถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

"หมอบอกแค่ว่าอ่อนเพลียค่ะพ่อ แต่ไอ้ไหมมันอ้วกออกมาเป็นเลือดด้วยนะคะ อีกอย่างก็มีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ค่อยออกด้วยค่ะ" แพรเล่าอาการของไหมตามที่เธอเห็นและได้ยินจากปากเพื่อน

"ยังไงก็คงต้องรอดูอาการไปก่อน" พ่อถอนหายใจด้วยความเป็นห่วง

"ว่าแต่แพรเถอะ คงเหนื่อยน่าดู แพรจะกลับไปพักผ่อนก่อนไหมล่ะลูก เดี๋ยวมีอะไรแม่โทรหา" แม่เสนอด้วยความเห็นใจ

"ค่ะแม่ งั้นแพรขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวแพรกลับมาเฝ้าไหมต่อ" แพรตอบ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่ก็ไม่อยากทิ้งเพื่อนไปไหน

"เอากับข้าวที่แม่ซื้อให้ไปกินด้วยนะลูก จะได้มีแรง" แม่ย้ำอีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะแม่" แพรยิ้มให้แม่ของไหมอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวกลับคอนโดเพื่อไปชำระล้างร่างกายและพักผ่อนสักครู่ โดยที่ในใจยังคงเป็นห่วงอาการป่วยของเพื่อนรักไม่คลาย...

เมื่อไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักและความกังวลของพ่อและแม่ที่นั่งอยู่ข้างเตียง เธอเพียงแค่ยกยิ้มอ่อนแรงให้ท่านทั้งสองด้วยความเหนื่อยล้าที่ยังคงปกคลุมไปทั่วร่างกาย

"ไหมเป็นไงบ้างลูก รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม" แม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ไหมสบายดีค่ะ... พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" ไหมพยายามตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความอ่อนเพลีย

"หิวไหมลูก อยากทานอะไรหน่อยไหม" พ่อถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

"ไม่ค่ะ... แค่อยากดื่มน้ำเย็นๆ สักหน่อยค่ะ" ไหมรู้สึกคอแห้งผาก

"อ่ะ นี่มา พ่อเปิดให้" พ่อรีบลุกไปหยิบแก้วน้ำเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาเปิดฝาให้ลูกสาวอย่างทะนุถนอม

"ขอบคุณค่ะพ่อ" ไหมรับแก้วน้ำมาดื่มช้าๆ ความเย็นสดชื่นช่วยบรรเทาความกระหายของเธอได้บ้างเล็กน้อย แต่ความอ่อนแรงและอาการแน่นหน้าอกยังคงอยู่...

เธอพยายามฝืนยิ้มให้พ่อกับแม่ เพื่อให้ท่านคลายความกังวลใจ... โดยที่ในใจยังคงคิดถึงภพอย่างห่วงใย... เขาหายไปไหน ทำไมถึงยังไม่ติดต่อกลับมาเลย...

ราวๆ สองทุ่ม แพรก็กลับมาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับถุงขนมและผลไม้เล็กน้อย เธอตรงไปยังห้องพักพิเศษของไหมด้วยความเป็นห่วง

"ไหมดีขึ้นหรือยัง" แพรเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าไหมตื่นและดูสดชื่นขึ้นเล็กน้อย

"อืม ดีขึ้นมากแล้วล่ะแก ขอบคุณแกมากนะแพร" ไหมตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นและเอ่ยขอบคุณเธออย่างซาบซึ้ง

"แล้วพ่อแม่จะกลับไปนอนพักที่ห้องไหมก่อนไหมคะ?" แพรหันไปถามพ่อและแม่ของไหมด้วยความเกรงใจ

"พ่อกับแม่ว่าจะนอนเฝ้าไหมที่นี่แหละแพร แพรดูแลไหมมาหลายวันแล้ว แม่ก็เกรงใจ กลัวแพรจะไม่มีแรงไปทำงาน" แม่ของไหมตอบด้วยความขอบคุณ

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ แพรเต็มใจค่ะ มีอะไรก็โทรเรียกแพรได้ตลอดเลยนะคะ ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แพรก็แก่กว่าไหมตั้งสามปี ก็รักไหมเหมือนเพื่อนเหมือนน้องสาวคนหนึ่งแหละค่ะแม่" แพรพูดด้วยความจริงใจ เธอรู้สึกผูกพันกับไหมและครอบครัวของเธอมาก

"ขอบใจมากนะลูก" แม่ของไหมยิ้มให้แพรด้วยความซาบซึ้ง

แพรนั่งพูดคุยกับไหมและพ่อแม่ของเธอจนถึงสี่ทุ่ม เมื่อเห็นว่าไหมดูดีขึ้นมากและมีพ่อกับแม่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด แพรจึงขอตัวกลับคอนโดเพื่อพักผ่อนบ้าง ความกังวลในใจคลายลงไปได้บ้าง แต่เธอก็ยังคงเป็นห่วงเพื่อนรักอยู่ไม่น้อย...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

โรคที่เกิดจากกรรมไม่มีหมอที่ไหนรักษาได้หรอกเคยคิดไม่ว่าเพราะอะไร....จงเจ็บปวดทรมานต่อไปให้เจ้ากรรมนายมันได้ชื่นใจเสียหน่อยเถอะ....

อ้วกเป็นเลือดแต่หมอบอกไม่เป็นไร ยังไงกันค่ะเนี่ยคุณหมอ555

คบใครอย่าลืมเช็คสถานะเขาด้วยนะสาวไม่งั้นเรื่องราวไม่ดีอาจเกิดขึ้นกับเราโดยที่เราไม่รู้ตัว....