Home / โรแมนติก / มนต์ดำร่ายรักเสน่หา / ตอนที่ 7 อย่างน้อยยังมีความอบอุ่น

Share

ตอนที่ 7 อย่างน้อยยังมีความอบอุ่น

last update publish date: 2025-12-23 13:41:27

ไหมต้องเผชิญกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอติดต่อกันมาเกือบสัปดาห์ ภาพผีท้องแก่และการถูกทำร้ายในความฝันนั้นช่างสมจริงและน่าหวาดผวา

จนส่งผลกระทบต่อสภาพร่างกายและจิตใจของเธออย่างหนัก เธออ่อนเพลีย เหนื่อยล้า นอนไม่หลับ และหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดก็ไม่สามารถไปทำงานได้

แพรเพื่อนสนิทของไหมรู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก สภาพของไหมดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำ ดวงตาเหม่อลอย ราวกับคนไม่ได้พักผ่อนมานานแรมเดือน อาการของไหมดูแปลกประหลาด

คล้ายกับคนที่กำลังถูกคุณไสยมนต์ดำเล่นงาน ยิ่งเมื่อรวมกับการหายตัวไปอย่างลึกลับของภพ แฟนหนุ่มของไหม ยิ่งทำให้แพรรู้สึกใจคอไม่ดี เธออดคิดไม่ได้ว่าเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับไหมอาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของภพ

ถึงแม้สภาพร่างกายจะดูอ่อนแอและทรุดโทรม แต่ด้วยพื้นฐานที่เป็นคนสวยของไหม ก็ยังคงมีเค้าความงามหลงเหลืออยู่ เพียงแต่ความสดใสและมีชีวิตชีวาได้เลือนหายไป เหลือไว้เพียงใบหน้าที่อ่อนล้าและดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว...

แพรตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ปล่อยให้ไหมต้องเผชิญกับเรื่องนี้เพียงลำพัง เธอต้องหาทางช่วยเหลือเพื่อนรักของเธอให้ได้...

"ไหมเป็นไงบ้าง" แพรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เมื่อเห็นไหมนั่งตัวงอ หายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดเหงื่อไหลซึม

"หายใจไม่ออกอ่ะแก... ฉันหายใจไม่ออก..." ไหมตอบเสียงเครือ มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก อีกข้างกำมือแพรไว้แน่น

"ไหม ใจเย็นๆ นะ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ" แพรพยายามประคองสติ ลูบหลังเพื่อนเบาๆ เพื่อให้เธอผ่อนคลาย

"แพร... ฉันจะอ้วก... คลื่นไส้..." ไหมหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม มืออีกข้างยกขึ้นกุมท้อง

"กระโถนๆ ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้" แพรลุกพรวดพราดไปหยิบกระโถนข้างเตียงมาให้ไหมอย่างรวดเร็ว

ไหมโก่งคออาเจียนออกมา แต่สิ่งที่ออกมากลับทำให้แพรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ห๊ะ! ไหม แกอ้วกออกมาเป็นเลือด! ไม่ได้แล้ว ไปหาหมอเถอะ!" แพรเสียงสั่น รีบพยุงไหม

"ไม่ไหว... ฉันไม่ไหวแล้ว... ภพ... ภพ คุณหายไปไหนของคุณ..." ไหมละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ไหม มาๆ ฉันเช็ดตัวให้ก่อนนะ แล้วเราไปหาหมอกัน เรื่องภพเดี๋ยวฉันจะช่วยแกตามหาเขาเอง ไม่ต้องห่วงนะ" แพรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

พยายามประคองไหมให้ลุกขึ้น เธอรู้แล้วว่าอาการของไหมไม่ใช่แค่ป่วยธรรมดา มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น... เลือดที่อาเจียนออกมามันผิดปกติเกินไป...

การพาไหมที่อ่อนแรงและมีอาการน่าเป็นห่วงไปโรงพยาบาลเป็นไปด้วยความทุลักทุเล แพรต้องประคองเพื่อนรักตลอดเวลา ไหมแทบไม่มีแรงทรงตัวและยังคงบ่นพึมพำถึงภพด้วยความเป็นห่วง

ด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ แพรตัดสินใจถือวิสาสะโทรศัพท์เล่าอาการของไหมให้พ่อกับแม่ของเพื่อนฟัง เมื่อท่านทั้งสองทราบเรื่องก็ตกใจและร้อนใจเป็นอย่างมาก รีบบอกว่าจะรีบเดินทางมาโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

หลังจากรออยู่พักใหญ่ คุณหมอที่ตรวจอาการของไหมก็เรียกแพรเข้าไปในห้องตรวจ

"คนไข้แค่อ่อนเพลียมากครับ เดี๋ยวให้น้ำเกลือพักผ่อนสักคืนน่าจะดีขึ้น" คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงใจเย็น

"แต่เพื่อนฉันอาเจียนออกมาเป็นเลือดเลยนะคะคุณหมอ!" แพรท้วงด้วยความกังวลใจ เธอไม่เชื่อว่าอาการหนักขนาดนั้นจะเป็นแค่อ่อนเพลีย

"หมอได้ตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วครับ ไม่พบความผิดปกติอื่นใด ตอนนี้คนไข้ต้องการพักผ่อนครับ ญาติจะให้คนไข้พักห้องรวมหรือห้องพิเศษดีครับ หมอจะได้แจ้งพยาบาลให้เตรียมไว้" คุณหมอยังคงยืนยันคำเดิม

แพรมองหน้าคุณหมอด้วยความไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นว่าคุณหมอไม่ได้แสดงท่าทีเป็นกังวลอะไร เธอก็ตัดสินใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเพื่อน "เอาห้องพิเศษดีกว่าค่ะคุณหมอ"

"โอเคครับ เดี๋ยวญาติรอข้างนอกก่อนนะครับ พยาบาลจะพาคนไข้ไปพักที่ห้อง" คุณหมอพยักหน้าแพร

"ค่ะ" แพรตอบรับสั้นๆ เดินออกมาจากห้องตรวจด้วยความรู้สึกกังวลใจที่ยังคงไม่จางหาย เธอภาวนาให้การพักผ่อนและน้ำเกลือจะช่วยให้ไหมดีขึ้นจริงๆ เพราะลึกๆ แล้ว เธอยังคงรู้สึกว่าอาการป่วยของเพื่อนรักไม่ธรรมดา... อาการอาเจียนเป็นเลือดมันไม่ใช่แค่อ่อนเพลียอย่างแน่นอน...

"แพร" เสียงเรียกชื่อเบาๆ ทำให้แพรที่นั่งเฝ้าไหมอยู่ข้างเตียงลุกขึ้นยืน เธอหันไปก็พบกับพ่อและแม่ของไหมที่เพิ่งเดินทางมาถึงด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"อ้าว สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ ไหมยังหลับอยู่ค่ะ" แพรยกมือไหว้ทักทายท่านทั้งสองด้วยความเคารพ

"ขอบคุณนะลูกที่ดูแลไหมให้" แม่ของไหมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มองแพรด้วยความซาบซึ้ง

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ แพรเต็มใจค่ะ" แพรตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอรักและเป็นห่วงไหมเหมือนน้องสาวแท้ๆ

"นี่แม่ซื้อของกินมาให้แพรด้วยนะลูก กินรองท้องไปก่อน" แม่ยื่นถุงใส่ของกินให้แพรด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณค่ะแม่" แพรรับถุงมาด้วยความเกรงใจ

"แล้วหมอบอกว่าไหมเป็นอะไรเหรอลูก" พ่อของไหมถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

"หมอบอกแค่ว่าอ่อนเพลียค่ะพ่อ แต่ไอ้ไหมมันอ้วกออกมาเป็นเลือดด้วยนะคะ อีกอย่างก็มีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ค่อยออกด้วยค่ะ" แพรเล่าอาการของไหมตามที่เธอเห็นและได้ยินจากปากเพื่อน

"ยังไงก็คงต้องรอดูอาการไปก่อน" พ่อถอนหายใจด้วยความเป็นห่วง

"ว่าแต่แพรเถอะ คงเหนื่อยน่าดู แพรจะกลับไปพักผ่อนก่อนไหมล่ะลูก เดี๋ยวมีอะไรแม่โทรหา" แม่เสนอด้วยความเห็นใจ

"ค่ะแม่ งั้นแพรขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวแพรกลับมาเฝ้าไหมต่อ" แพรตอบ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่ก็ไม่อยากทิ้งเพื่อนไปไหน

"เอากับข้าวที่แม่ซื้อให้ไปกินด้วยนะลูก จะได้มีแรง" แม่ย้ำอีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะแม่" แพรยิ้มให้แม่ของไหมอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวกลับคอนโดเพื่อไปชำระล้างร่างกายและพักผ่อนสักครู่ โดยที่ในใจยังคงเป็นห่วงอาการป่วยของเพื่อนรักไม่คลาย...

เมื่อไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักและความกังวลของพ่อและแม่ที่นั่งอยู่ข้างเตียง เธอเพียงแค่ยกยิ้มอ่อนแรงให้ท่านทั้งสองด้วยความเหนื่อยล้าที่ยังคงปกคลุมไปทั่วร่างกาย

"ไหมเป็นไงบ้างลูก รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม" แม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ไหมสบายดีค่ะ... พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" ไหมพยายามตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความอ่อนเพลีย

"หิวไหมลูก อยากทานอะไรหน่อยไหม" พ่อถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

"ไม่ค่ะ... แค่อยากดื่มน้ำเย็นๆ สักหน่อยค่ะ" ไหมรู้สึกคอแห้งผาก

"อ่ะ นี่มา พ่อเปิดให้" พ่อรีบลุกไปหยิบแก้วน้ำเย็นที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาเปิดฝาให้ลูกสาวอย่างทะนุถนอม

"ขอบคุณค่ะพ่อ" ไหมรับแก้วน้ำมาดื่มช้าๆ ความเย็นสดชื่นช่วยบรรเทาความกระหายของเธอได้บ้างเล็กน้อย แต่ความอ่อนแรงและอาการแน่นหน้าอกยังคงอยู่...

เธอพยายามฝืนยิ้มให้พ่อกับแม่ เพื่อให้ท่านคลายความกังวลใจ... โดยที่ในใจยังคงคิดถึงภพอย่างห่วงใย... เขาหายไปไหน ทำไมถึงยังไม่ติดต่อกลับมาเลย...

ราวๆ สองทุ่ม แพรก็กลับมาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับถุงขนมและผลไม้เล็กน้อย เธอตรงไปยังห้องพักพิเศษของไหมด้วยความเป็นห่วง

"ไหมดีขึ้นหรือยัง" แพรเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าไหมตื่นและดูสดชื่นขึ้นเล็กน้อย

"อืม ดีขึ้นมากแล้วล่ะแก ขอบคุณแกมากนะแพร" ไหมตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นและเอ่ยขอบคุณเธออย่างซาบซึ้ง

"แล้วพ่อแม่จะกลับไปนอนพักที่ห้องไหมก่อนไหมคะ?" แพรหันไปถามพ่อและแม่ของไหมด้วยความเกรงใจ

"พ่อกับแม่ว่าจะนอนเฝ้าไหมที่นี่แหละแพร แพรดูแลไหมมาหลายวันแล้ว แม่ก็เกรงใจ กลัวแพรจะไม่มีแรงไปทำงาน" แม่ของไหมตอบด้วยความขอบคุณ

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ แพรเต็มใจค่ะ มีอะไรก็โทรเรียกแพรได้ตลอดเลยนะคะ ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แพรก็แก่กว่าไหมตั้งสามปี ก็รักไหมเหมือนเพื่อนเหมือนน้องสาวคนหนึ่งแหละค่ะแม่" แพรพูดด้วยความจริงใจ เธอรู้สึกผูกพันกับไหมและครอบครัวของเธอมาก

"ขอบใจมากนะลูก" แม่ของไหมยิ้มให้แพรด้วยความซาบซึ้ง

แพรนั่งพูดคุยกับไหมและพ่อแม่ของเธอจนถึงสี่ทุ่ม เมื่อเห็นว่าไหมดูดีขึ้นมากและมีพ่อกับแม่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด แพรจึงขอตัวกลับคอนโดเพื่อพักผ่อนบ้าง ความกังวลในใจคลายลงไปได้บ้าง แต่เธอก็ยังคงเป็นห่วงเพื่อนรักอยู่ไม่น้อย...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

โรคที่เกิดจากกรรมไม่มีหมอที่ไหนรักษาได้หรอกเคยคิดไม่ว่าเพราะอะไร....จงเจ็บปวดทรมานต่อไปให้เจ้ากรรมนายมันได้ชื่นใจเสียหน่อยเถอะ....

อ้วกเป็นเลือดแต่หมอบอกไม่เป็นไร ยังไงกันค่ะเนี่ยคุณหมอ555

คบใครอย่าลืมเช็คสถานะเขาด้วยนะสาวไม่งั้นเรื่องราวไม่ดีอาจเกิดขึ้นกับเราโดยที่เราไม่รู้ตัว....

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 57 กาลเวลาผันผ่าน

    “ลูกสาวของแม่!” ไหม น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจอย่างล้นพ้น ‘แพร... ใช่แกใช่ไหม... ขอบใจนะ... ขอบใจที่กลับมาอยู่ด้วยกันอีก...’ ไหมคิดในใจอย่างซาบซึ้งใจที่สุด ไหม และ ขุนศึก ตั้งชื่อให้ลูกสาวคนนี้ว่า น้องแพร เด็กน้อยเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่กวนแม่เลยแม้แต่น้อย ทั้งสองรักลูกสาวคนนี้มากที่สุดในชีวิต พวกเขาต่างใช้ชีวิตด้วยความสงบสุขในทุกวัน ในหมู่บ้านก็มีแต่เรื่องดีๆ ชาวบ้านต่างอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่มีความวุ่นวายหรือเรื่องร้ายจากสิ่งลี้ลับมากล้ำกรายอีกต่อไปแล้ว เผลอแป๊บเดียว น้องแพรน้อย ก็อายุย่างเข้า สามขวบ แล้ว เด็กน้อยเติบโตอย่างน่ารัก เฉลียวฉลาด และติดแม่มาก “กินอีกคำนะคะคนเก่ง” ไหมป้อนข้าวลูกสาวอย่างอ่อนโยน เด็กน้อยพยักหน้าให้แม่ด้วยความเข้าใจ “เอาอีกคะ... คูแม่” เสียงน้อยๆ ที่พูดไม่ชัดนั้นช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ขุนศึก เดินเข้ามาพร้อมถุงผลไม้เต็มมือ “ทำอะไรกันจ๊ะ... สองคนแม่ลูก”ขุนศึกเอ่ยถามเมื่อมาถึง “พอดีเมื่อเช้าลุงกำนันแกให้พี่ไปทำพิธีขึ้นบ้านใหม่... ดูสิแกฝากผลไม้มาให้น้องแพรเยอะแยะเลย” ขุนศึกยื่นถุงให้ภรรยา “โห... เยอะขนาดนั้นอย่าลืมไปแบ่งให้ชาติกับแหลมกินด้วยนะพี่”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 56 วิวาห์รัก

    ในที่สุด... วันที่ ไหม และ ขุนศึก รอคอยก็มาถึง วันที่พวกเขาจะได้สวมมงคลสมรส เคียงคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ งานแต่งงานจัดขึ้นแบบ บ้านๆ ตามประเพณีภาคอีสาน อย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ณ ลานบ้านของขุนศึกที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าขาวม้าหลากสีและดอกไม้พื้นบ้านบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากญาติพี่น้องและชาวบ้านทุกครัวเรือนที่มาร่วมงาน ทุกคนต่างยิ้มแย้มและสนุกสนานไปกับเสียงดนตรีหมอลำและพิธีสู่ขวัญผูกแขนราวกับเป็นงานรวมญาติครั้งใหญ่ที่สุดในรอบปี หมอก พี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ ก็เดินทางจากต่างประเทศเพื่อมาร่วมงานแต่งของน้องสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความปิติยินดีที่สุด แม้จะยังคงมีความโศกเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหญ่ แต่การเห็นน้องสาวกลับมายืนหยัดได้อย่างเข้มแข็งและมีความรักที่ดี ก็ทำให้เขาสบายใจ หมอกเดินเข้ามาโอบกอดน้องสาวแน่นพลางกระซิบเบาๆ “มีความสุขมากๆ นะไหม” “ค่ะ... พี่หมอก” ไหมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื้นตัน จากนั้น หมอก ก็หันไปหา ขุนศึก ที่ยืนอยู่ข้างๆ “พ่อครู... ฝากด้วยนะครับ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและไว้วางใจอย่างที่สุด ขุนศึก รับคำอย่างหนักแน่น “ครับผม... ผมจะดูแลไหมตลอดไป”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 55 การตื่นสู่ความจริง

    สุดท้าย... ในฝันอันน่าสะพรึงกลัว ไหม ก็โดนกระทำย่ำยีเฉกเช่นเดียวกับที่ ปานขวัญ เคยถูกกระทำในอดีตชาติ! ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสของปานขวัญเป็นเช่นนี้เองสินะ! ไหมสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อท่วมตัวและหายใจหอบแรง แม้เป็นแค่ความฝันเธอยังเจ็บปวดและหวาดกลัวขนาดนี้ ไหมร้องไห้สะอื้นคนเดียวอย่างหนักอยู่ในความมืด แม้เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำมาทุกภพทุกชาติแล้ว แต่ความทรมานที่เธอเพิ่งสัมผัสได้ในความฝันนั้น คงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ปานขวัญต้องเผชิญจริงๆ เลย... ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรง 2 ปี ผ่านไป... ไหม ยังคงปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดป่าอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด จิตใจของเธอก็กลับมาแข็งแรงขึ้น เธอรู้สึกปลงกับชีวิตมากขึ้นเยอะ และเข้าใจในสัจธรรมของโลก ยังไงเสียคนเราหากยังไม่ตาย ก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับเรื่องราวใดๆ ก็ตาม ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะกลับไปใช้ชีวิตทางโลกอย่างเข้มแข็ง ไหม ออกจากวัดป่าแล้วและกลับมาใช้ชีวิตในบ้านของ ขุนศึก อีกครั้ง เธอไม่ได้หนีหายไปไหน และยังคงมี ขุนศึก อยู่เคียงข้างตามคำสัญญา ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่ายในบรรยากาศที่สงบสุขหลังพ้นวิกฤต “เป็นจั่งใด

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 54 ส่วนบุญที่ไม่ปรารถนา

    แม้ว่า ไหม จะตั้งใจสวดมนต์แผ่เมตตาเพื่อส่งส่วนบุญไปถึงดวงวิญญาณต่างๆ แต่ก็มีดวงวิญญาณหนึ่งที่ได้รับผลบุญนั้นอย่างเต็มเปี่ยม ทว่ากลับปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง! “กูไม่ต้องการส่วนบุญจากมึง! ฮือๆ ... กูไม่ต้องการ!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ ปานขวัญ ดังก้องอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่า ใน กระบอกไม้ไผ่อาคม นั้นกว้างใหญ่มากเกินกว่าจินตนาการได้ มองไปทางไหนก็ดูเวิ้งว้างไปหมด วิญญาณของปานขวัญนั่งกอดเข่า ร้องไห้และสาปแช่งซ้ำๆ อยู่ทุกวินาที! เธอไม่ต้องการสิ่งใดนอกจาก การแก้แค้น เธอปรารถนาให้ไหมโดนคนรุมทำร้ายร่างกายและจิตใจก่อนจะสิ้นใจตายเหมือนที่เธอเคยเจอ! ทว่า... ไหมก็คงมีบุญเก่าบุญก่อนหนุนนำอยู่ แม้จะชดใช้กรรมในทุกชาติที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่ทรมานแสนสาหัสเท่าปานขวัญ นั่นยิ่งทำให้ความแค้นของเธอเพิ่มทวีคูณ! ไหม บวชมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เธอเริ่มชินกับการได้เห็นและได้ยินวิญญาณที่มาขอส่วนบุญอยู่ทุกวัน การได้นุ่งขาวห่มขาวและอยู่ในสถานที่ที่สงบเช่นวัดป่า ทำให้จิตใจที่บอบช้ำของเธอค่อยๆ ถูกเยียวยาทีละน้อย... ความสงบเริ่มก่อตัวขึ้นในห้วงลึกของหัวใจ ในช่วงกลางวัน ขุนศึก ก็จะมาเยี่ยมเยือนที่วัดป่าอยู่ทุกวัน หาก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 53 บอกรักเพื่อลา

    ขุนศึก นั่งคุยกับ ปู่โส ผู้เป็นที่เคารพรัก ในขณะที่ท่านกำลังเช็ดพระพุทธรูปบนบ้าน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ทำพิธีต่างๆ ร่วมกับขุนศึก ปู่โสจากบ้านไปอยู่ทิเบตนานพอควร แต่ท่านก็รู้ดีว่าในช่วงที่ท่านไม่อยู่ หลานชายอย่างขุนศึกทำหน้าที่ได้ดี ช่วยดูแลชาวบ้านยามที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่มองไม่เห็น ท่านรู้สึกภูมิใจในตัวหลานคนนี้มาก “ปู่ฮู้ได้จั่งใด๋ว่าเกิดเรื่องที่บ้านผักตบ” ขุนศึกเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ภาพนิมิต บอกเหตุการณ์ทุกอย่างเลยถือโอกาสมาเยี่ยมเยือนบ้านนำ” ปู่โสตอบด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมเมตตา “แต่เดี๋ยวปู่กะต้องไป” “อ้าว... คือว่าแนวนั้นล่ะปู่! กลับมาอยู่บ้านเฮาได้แล้ว ปู่อายุหลายแล้วเด้” ขุนศึกรู้สึกใจหายและเป็นห่วง ปู่โสส่ายหน้า เบาๆ “มึงอยู่ได้แล้ว... สามารถดูแลชาวบ้านแทนปู่ได้แล้ว ปู่พอใจและภูมิใจในโตมึงหลาย... แต่ปู่อยากไปนั่งธรรมอยู่พู่น มันเงียบและสงบ... บ่ต้องกังวลเรื่องใด” ในตอนที่ปู่โสไปนั่งปฏิบัติธรรมที่ทิเบต ท่านอยู่กับการสวดมนต์อย่างแท้จริง ท่านไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดรบกวน ไม่ต้องกินข้าว หรือแม้แต่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ท่านต้องการเดินตามรอยพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริง “ครับปู่...” ขุนศึก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 52 สละชีวิตเพื่อปกป้องเพื่อนอย่างเธอ

    หลวงปู่แก้ว สวดแผ่เมตตาด้วยพลังจิต เพื่อให้ดวงวิญญาณของ ปานขวัญ สงบลง แต่ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความทรมานที่เคยได้รับทั้งกายและใจก่อนตาย ทำให้เธอไม่สามารถปลงหรือให้อภัยได้ง่ายๆ “พวกมึงมีแต่คนใจดำ... ไม่ต้องสวดหรือสาธยายอะไรทั้งสิ้น! กูไม่รับ! ได้ยินไม่ว่ากูไม่รับ! ต่อให้กูต้องตกนรกหมกไหม้! กูก็ยอม!” ปานขวัญ ใช้แรงจิตอันแรงกล้าที่เหลืออยู่ พุ่งกิ่งไม้แหลม แถวนั้นเข้าใส่ ไหม อย่างรวดเร็วและรุนแรง วันนี้ไหมจะต้องตาย! หากไหมตายเสียตอนนี้ เธอจะจองจำวิญญาณของไหมให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอตลอดไป ไหมจะทุกข์ระทมยิ่งกว่าพวกสัมภเวสีทั้งหลาย ฉัวะ!! เสียงกิ่งไม้แหลมเสียบเข้ากลางอกอย่างรุนแรงจน ทะลุออกด้านหลัง! “ไม่!!... แพร! ไม่นะ!” เสียงของ ไหม กรีดร้องลั่นป่าช้า เพราะคนที่พุ่งเข้ามาขวางและรับคมกิ่งไม้นั้นไว้เต็มๆ คือ แพร! เลือดทะลักออกจากปากของแพรทันที ทุกคนรีบเข้ามาหาแพรที่ล้มลงอย่างรวดเร็ว “แพร... ฮือๆ ... ทำไมแกถึงทำแบบนี้!” ไหมร้องไห้กอดเพื่อนรักไว้แน่น ทำไมทุกคนต้องปกป้องเธอจนตาย ทำไมไม่ปล่อยให้เธอตายเอง “อย่าทำร้ายเพื่อนฉันอีกเลย... ฉันขอร้อง...” แพรเอ่ยขอร้องปานขวัญด้วยเส

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 28 อุบัติเหตุที่เกิดจากการจงใจ

    ในวันต่อมา รินร้อนใจใคร่รู้ถึงความเคลื่อนไหวของฝั่งไหม จึงเดินทางไปยังบ้านของแม่หมอด้วยความกระวนกระวาย "แม่หมอคะ... ทางฝั่งอีนังไหมเป็นยังไงบ้างคะ? มันยังทรมานอยู่ใช่ไหมคะ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสะใจ แม่หมอเฒ่าหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น "หึ! ถ้านังนั่นไม่มีคนช่วยเหลือป่านนี้คงนอนกระเ

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 22 ใช้ชีวิตที่บ้านพ่อครู

    ในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง ขุนศึกก็เดินลงมาจากเรือนไทยด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบกลับฉายความหนักแน่น "ทุกคนสามารถไปพักผ่อนที่อื่นได้ตามสะดวกนะครับ... แต่ยกเว้นคุณไหม" เสียงทุ้มต่ำของขุนศึกเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน "เพราะอะไรหรือจ๊ะ พ่อครู?" แพรเอ่ยถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วงเพื่อน "เพ

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 16 ความหวังแห่งทางรอด

    "แม่คะ... แพรพอจะทราบแล้วค่ะว่าใครเป็นคนทำของใส่ไหม... ต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ ค่ะ... ผู้หญิงที่มาอาละวาดไหม" แพรเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและความเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอคิด คุณแม่ของไหมพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าเศร้าสร้อย "แม่ก็คิดแบบที่แพรว่าเหมือนกัน... ผู้หญิงคนนั้นดูมีแต่ความอา

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 10 ห้วงคำนึง

    เมื่อขุนศึกและไอ้ชาติมาถึงบ้านหลังที่เกิดเหตุ ชายผู้นั้นก็รีบเล่าด้วยน้ำเสียงกังวล "ซ่อยแหน่พ่อครู! บักกล้าลูกข่อย มันไปเล่นซ่อนแอบแถวป่าซ้ากับหมู่ กลับมาก็เป็นไข้ บ่กินข้าวกินปลา มันว่าอยากกินแต่เลือด สงสัยถืกผีแถวป่าซ้าเข้าสิงแล้ว" ขุนศึกพยักหน้าเข้าใจ เดินเข้าไปใกล้เด็กชายที่นอนตัวสั่นอยู่บนแ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status