Início / โรแมนติก / มนต์ดำร่ายรักเสน่หา / ตอนที่ 8 ชายที่เคยช่วยในครานั้น

Compartilhar

ตอนที่ 8 ชายที่เคยช่วยในครานั้น

last update Data de publicação: 2025-12-24 08:46:28

เมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางดึกสงัด พ่อและแม่ของไหมที่นั่งเฝ้าอาการลูกสาวด้วยความอ่อนเพลียก็ผล็อยหลับไปในที่สุด เสียงหายใจแผ่วเบาดังเป็นระยะภายในห้องพักผู้ป่วยอันเงียบเชียบ

แต่สำหรับไหม ความสงบนั้นกลับเป็นเพียงภาพลวงตา เธอนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายรู้สึกถึงบรรยากาศที่กดดันและเย็นยะเยียบอย่างประหลาด ราวกับมีใครบางคนหรือบางสิ่งบางอย่างจ้องมองเธออยู่ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยกัดกินจิตใจจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะหลับตา

ในที่สุด ไหมก็ตัดสินใจลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เธอพนมมือขึ้น สวดมนต์บทที่คุ้นเคย หวังว่าเสียงสวดจะช่วยขับไล่ความหวาดกลัวและนำความสงบมาสู่จิตใจที่กำลังสั่นคลอน แต่แล้ว...

ในขณะที่เธอกำลังท่องบทสวดอยู่นั้นเอง ไฟในห้องก็ดับวูบลงอย่างกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง ไหมตกใจสุดขีด รีบร้องเรียกพ่อกับแม่ด้วยเสียงที่สั่นเครือ แต่ดูเหมือนท่านทั้งสองจะหลับสนิท ไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอเลย

ความมืดมิดปกคลุมอยู่เพียงครู่เดียว ไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไหมในแสงไฟนั้นก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ที่ปลายเตียง ร่างกายโปร่งแสงซีดเซียวของผีท้องแก่... ผีอีบัว...

ยืนตระหง่านอยู่ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่ไหมด้วยความอาฆาตมาดร้าย ปากที่ฉีกกว้างราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

มันแหกปากร้องเสียงโหยหวนที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เลือดสีดำข้นไหลทะลักออกมาจากปากและดวงตา หยดลงสู่พื้นห้องเป็นทางยาว กลิ่นคาวคลุ้งรุนแรงจนไหมแทบอาเจียน

ภาพที่เห็นนั้นน่าสยดสยองเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการได้... ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอด กำลังปรากฏกายขึ้นจริงต่อหน้าต่อตา...

ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ไหมกระชากสายน้ำเกลือที่แทงอยู่บนหลังมือออกอย่างแรง เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาวเป็นวงกว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้ว

แต่ความกลัวนั้นมีมากกว่า เธอรีบคว้าหูโทรศัพท์ข้างเตียงเพื่อเรียกพยาบาลด้วยมือที่สั่นเทา แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา มันเงียบสนิทราวกับสายถูกตัดขาด

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!" ไหมอุทานด้วยความตื่นตระหนก เธอหยิกแขนตัวเองแรงๆ เพื่อให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริง ความน่ากลัวที่จับต้องได้กำลังเกิดขึ้นกับเธอตรงหน้า

ไหมหันไปเขย่าตัวพ่อและแม่อย่างแรง เรียกท่านทั้งสองด้วยเสียงที่สั่นเครือ "พ่อคะ! แม่คะ! ตื่นเถอะค่ะ! ช่วยไหมด้วย!!" แต่กลับไม่มีวี่แววว่าท่านจะรู้สึกตัว ราวกับถูกสะกดให้นิทรารมณ์ ไหมหมดหนทาง จึงตัดสินใจวิ่งตรงไปยังประตูห้องพักผู้ป่วยเพื่อจะหนีออกไปข้างนอก

เมื่อเปิดประตูออกไป สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้ความหวาดกลัวทวีคูณขึ้นไปอีก บริเวณทางเดินที่ปกติพลุกพล่านไปด้วยพยาบาลและผู้ป่วย กลับเงียบสนิทและมืดมิดราวกับเป็นสถานที่ร้าง ไม่มีใครสักคน

แม้แต่เสียงใดๆ ก็ไม่ได้ยิน ไหมตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือสุดเสียง น้ำตาไหลอาบแก้มราวคนเสียสติ "ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย!" เสียงของเธอแผ่วหายไปในความเงียบที่น่าขนลุก

"นี่สินะ... ที่เขาเรียกว่าผีบังตา..." ไหมพึมพำกับตัวเองด้วยความสิ้นหวัง เธอถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ถูกกักขังอยู่ในห้วงแห่งความน่าสะพรึงกลัวนี้เพียงลำพัง... อีบัว... มันกำลังเล่นงานเธออย่างแน่นอน...

ไหมวิ่งหนีสุดชีวิตอย่างไร้ทิศทาง ความหวาดกลัวผลักดันให้เธอวิ่งต่อไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังวิ่งไปที่ไหนของโรงพยาบาล

รู้สึกเพียงต้องหนีให้พ้นจากความน่าสะพรึงกลัวนั้น จนกระทั่งเท้าของเธอหยุดชะงัก เมื่อสัมผัสได้ถึงลมเย็นที่พัดโชยมาแรงกว่าปกติ

เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ และต้องตกตะลึงจนแทบทรุดลงกับพื้น เธอไม่รู้ตัวเลยว่าวิ่งขึ้นมาถึงดาดฟ้าของตึกสูงแห่งนี้ ขอบปูนซีเมนต์ต่ำๆ กั้นอยู่เบื้องหน้า มองลงไปเห็นพื้นดินเบื้องล่างเล็กจิ๋วราวของเล่น ความสูงของตึกสิบสองชั้นทำให้เธอรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะตกลงไป

ไหมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง เธอเกือบจะก้าวพลาดตกลงไปแล้ว

ในความเงียบวังเวงบนดาดฟ้า เสียงยะเยือกที่ทำให้ขนหัวลุกก็ดังขึ้น อีบัวค่อยๆ ปรากฏร่างเดินเข้ามาหาไหมอย่างช้าๆ เลือดสีดำข้นและหนองไหลเยิ้มออกมาจากบาดแผลทั่วร่างกาย ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แม้แต่ลมที่พัดมาก็ยังพัดพากลิ่นเหม็นนั้นมาแตะจมูกไหมจนเธอแทบอาเจียน

"มึงโดดลงไปสิ..." เสียงแหบพร่าของอีบัวกระซิบข้างหูไหม ราวกับเสียงลมที่พัดผ่าน "จะได้ตายเป็นเพื่อนกู... ตายไปอยู่ด้วยกัน..."

"ปล่อยฉัน!" ไหมตะโกนสุดเสียง พยายามถอยหนีให้ห่างจากผีร้าย แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับขอบปูนเย็นเยียบ "ฉันไปทำอะไรให้แก! แกถึงตามมาหลอนหลอกฉันถึงขนาดนี้!" น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวและสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้...

อีบัวหัวเราะเสียงเย็นเยียบ ก้องกังวานอยู่ในความเงียบของดาดฟ้า ก่อนจะค่อยๆ ยกมืออันซีดเซียวขึ้น แหวกช่องท้องที่บวมเป่งของตนเองออกอย่างช้าๆ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไหมนั้นช่างน่าสยดสยองจนแทบกลั้นหายใจ ลูกในท้องที่ควรจะเป็นทารกน้อยน่ารัก กลับมีรูปร่างบิดเบี้ยว ผิวหนังเหี่ยวย่น ดวงตากลมโตสีแดงก่ำจ้องมองมาที่ไหมอย่างอาฆาต

เด็กผีตนนั้นคลานออกมาจากท้องแม่ด้วยความรวดเร็ว ผิดกับสภาพร่างกายที่ดูอ่อนแอ มันเคลื่อนที่อย่างน่าประหลาด พุ่งตรงเข้ามาหาไหมด้วยความเร็วสูง ก่อนจะกระโจนเข้าใส่ท้องของเธออย่างจัง

ไหมกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายเสียหลักหงายหลังพลัดตกลงจากขอบดาดฟ้า ความรู้สึกหวาดเสียวแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอหลับตาปี๋ น้ำตาไหลทะลักออกมา ยังไงเสียครั้งนี้เธอคงไม่รอดแล้ว ลาก่อนทุกคนที่รัก...

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตายนั้นเอง ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น... คนที่เคยปรากฏในฝันร้ายครั้งแรก... ก็แวบเข้ามาในความคิดของเธออย่างชัดเจน ความหวังเล็กๆ น้อยๆ ผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่น่าเชื่อ "ช่วยฉันด้วย..." เธอพร่ำภาวนาในใจ

ทันใดนั้นเอง ไหมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครสักคน อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด ความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แม้เธอจะพยายามลืมตาขึ้นมามองหน้าผู้ที่ช่วยเธอไว้ แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งจนไม่สามารถเปิดขึ้นได้

ต้องเป็นเขาแน่ๆ... เขา... ผู้ชายคนนั้น...คนที่เคยเข้ามาช่วยเหลือเธอจากฝันร้ายในคราแรก... เขามาช่วยเธออีกครั้ง... ในความเป็นจริง...

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโรงพยาบาลในยามวิกาล ไฟสีแดงกระพริบวูบวาบสร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้ที่ยังคงอยู่ในอาคาร

พ่อและแม่ของไหมที่นอนหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เมื่อเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยออกไป ก็ได้ยินเสียงพยาบาลและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งวุ่น พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานว่ามีคนกระโดดตึก

หัวใจของทั้งสองร่วงหล่นวูบ เมื่อหันกลับมามองที่เตียงคนไข้ก็ไม่พบร่างของลูกสาว มีเพียงคราบเลือดสีแดงสดไหลเป็นทางยาวจากเตียงไปยังพื้นห้อง

บ่งบอกถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่เพิ่งเกิดขึ้น มือไม้สั่นเทา พ่อรีบคว้าโทรศัพท์โทรหาแพรด้วยน้ำเสียงร้อนรน ขณะที่แม่ก็แทบทรุดลงกับพื้นด้วยความเสียใจและหวาดกลัว ทั้งสองรีบวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุตามเสียงประกาศ

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้น้ำตาของทั้งคู่ไหลพราก ไหมนอนหมดสติจมกองเลือดอยู่บนพื้นด้านล่างจริงๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเล่าด้วยท่าทางตกใจว่าเห็นไหมกำลังจะกระโดดลงมา เขาพยายามตะโกนห้ามปรามอย่างไรเธอก็ไม่ฟัง ราวกับอยู่ในภวังค์

บุรุษพยาบาลและนางพยาบาลต่างรีบวิ่งเข้ามายังจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็ว พวกเขาช่วยกันประคองร่างที่ไร้สติของไหมขึ้นเปล ก่อนที่จะเข็นร่างที่จมกองเลือดของเธอไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน

นานนับชั่วโมงที่พ่อกับแม่ของไหมนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวายใจ ความเงียบที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์สร้างความทรมานให้กับทุกคน จนกระทั่งประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก และคุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ญาติของคุณไหมใช่ไหมครับ" คุณหมอเอ่ยถาม

"ใช่ค่ะ/ครับ ลูกสาวดิฉันเป็นยังไงบ้างคะ/ครับ" พ่อและแม่ของไหมรีบถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ ไม่ได้รับอันตรายถึงชีวิตแต่อย่างใด" คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ

คำพูดของคุณหมอสร้างความงุนงงให้กับทุกคน รปภ. ที่เห็นเหตุการณ์กับตาถึงกับอุทานออกมา "แต่ผมเห็นกับตาว่าเธอกระโดดลงมาจากชั้นสิบสองนะครับคุณหมอ!"

คุณหมอเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "อาจจะเป็นปาฏิหาริย์ก็ได้ครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว แต่ยังต้องพักฟื้นเพื่อดูอาการต่อไป"

ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความประหลาดใจให้กับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์... ไหมรอดชีวิตจากการตกจากตึกสูงได้อย่างไร... มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินกว่าจะอธิบายได้...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

เชื่อเรื่องผีบังตาหรือไหม....คนไม่เคยย่อมไม่เชื่อพอเข้าใจ.. แต่จะบอกให้รู้ไว้ในขนาดที่เราใช้ชีวิตในโลกนี้พวกมันก็แวกว่ายในสถานที่ที่เราอยู่เช่นกัน.....

เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น....



ถ้าเป็นทุกคนเจอสถานการณ์แบบนี้จะทำยังไงกันค่ะ ถ้าเป็นไรท์คงไม่กล้าวิ่งหนีแต่เลือกที่จะนั่งหลับตาเพื่อไม่ให้เห็นสถานการณ์ตรงหน้าหรือไม่คงสลบตายไปเลย

Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 57 กาลเวลาผันผ่าน

    “ลูกสาวของแม่!” ไหม น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจอย่างล้นพ้น ‘แพร... ใช่แกใช่ไหม... ขอบใจนะ... ขอบใจที่กลับมาอยู่ด้วยกันอีก...’ ไหมคิดในใจอย่างซาบซึ้งใจที่สุด ไหม และ ขุนศึก ตั้งชื่อให้ลูกสาวคนนี้ว่า น้องแพร เด็กน้อยเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่กวนแม่เลยแม้แต่น้อย ทั้งสองรักลูกสาวคนนี้มากที่สุดในชีวิต พวกเขาต่างใช้ชีวิตด้วยความสงบสุขในทุกวัน ในหมู่บ้านก็มีแต่เรื่องดีๆ ชาวบ้านต่างอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่มีความวุ่นวายหรือเรื่องร้ายจากสิ่งลี้ลับมากล้ำกรายอีกต่อไปแล้ว เผลอแป๊บเดียว น้องแพรน้อย ก็อายุย่างเข้า สามขวบ แล้ว เด็กน้อยเติบโตอย่างน่ารัก เฉลียวฉลาด และติดแม่มาก “กินอีกคำนะคะคนเก่ง” ไหมป้อนข้าวลูกสาวอย่างอ่อนโยน เด็กน้อยพยักหน้าให้แม่ด้วยความเข้าใจ “เอาอีกคะ... คูแม่” เสียงน้อยๆ ที่พูดไม่ชัดนั้นช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ขุนศึก เดินเข้ามาพร้อมถุงผลไม้เต็มมือ “ทำอะไรกันจ๊ะ... สองคนแม่ลูก”ขุนศึกเอ่ยถามเมื่อมาถึง “พอดีเมื่อเช้าลุงกำนันแกให้พี่ไปทำพิธีขึ้นบ้านใหม่... ดูสิแกฝากผลไม้มาให้น้องแพรเยอะแยะเลย” ขุนศึกยื่นถุงให้ภรรยา “โห... เยอะขนาดนั้นอย่าลืมไปแบ่งให้ชาติกับแหลมกินด้วยนะพี่”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 56 วิวาห์รัก

    ในที่สุด... วันที่ ไหม และ ขุนศึก รอคอยก็มาถึง วันที่พวกเขาจะได้สวมมงคลสมรส เคียงคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ งานแต่งงานจัดขึ้นแบบ บ้านๆ ตามประเพณีภาคอีสาน อย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ณ ลานบ้านของขุนศึกที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าขาวม้าหลากสีและดอกไม้พื้นบ้านบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากญาติพี่น้องและชาวบ้านทุกครัวเรือนที่มาร่วมงาน ทุกคนต่างยิ้มแย้มและสนุกสนานไปกับเสียงดนตรีหมอลำและพิธีสู่ขวัญผูกแขนราวกับเป็นงานรวมญาติครั้งใหญ่ที่สุดในรอบปี หมอก พี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ ก็เดินทางจากต่างประเทศเพื่อมาร่วมงานแต่งของน้องสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความปิติยินดีที่สุด แม้จะยังคงมีความโศกเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหญ่ แต่การเห็นน้องสาวกลับมายืนหยัดได้อย่างเข้มแข็งและมีความรักที่ดี ก็ทำให้เขาสบายใจ หมอกเดินเข้ามาโอบกอดน้องสาวแน่นพลางกระซิบเบาๆ “มีความสุขมากๆ นะไหม” “ค่ะ... พี่หมอก” ไหมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื้นตัน จากนั้น หมอก ก็หันไปหา ขุนศึก ที่ยืนอยู่ข้างๆ “พ่อครู... ฝากด้วยนะครับ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและไว้วางใจอย่างที่สุด ขุนศึก รับคำอย่างหนักแน่น “ครับผม... ผมจะดูแลไหมตลอดไป”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 55 การตื่นสู่ความจริง

    สุดท้าย... ในฝันอันน่าสะพรึงกลัว ไหม ก็โดนกระทำย่ำยีเฉกเช่นเดียวกับที่ ปานขวัญ เคยถูกกระทำในอดีตชาติ! ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสของปานขวัญเป็นเช่นนี้เองสินะ! ไหมสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อท่วมตัวและหายใจหอบแรง แม้เป็นแค่ความฝันเธอยังเจ็บปวดและหวาดกลัวขนาดนี้ ไหมร้องไห้สะอื้นคนเดียวอย่างหนักอยู่ในความมืด แม้เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำมาทุกภพทุกชาติแล้ว แต่ความทรมานที่เธอเพิ่งสัมผัสได้ในความฝันนั้น คงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ปานขวัญต้องเผชิญจริงๆ เลย... ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรง 2 ปี ผ่านไป... ไหม ยังคงปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดป่าอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด จิตใจของเธอก็กลับมาแข็งแรงขึ้น เธอรู้สึกปลงกับชีวิตมากขึ้นเยอะ และเข้าใจในสัจธรรมของโลก ยังไงเสียคนเราหากยังไม่ตาย ก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับเรื่องราวใดๆ ก็ตาม ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะกลับไปใช้ชีวิตทางโลกอย่างเข้มแข็ง ไหม ออกจากวัดป่าแล้วและกลับมาใช้ชีวิตในบ้านของ ขุนศึก อีกครั้ง เธอไม่ได้หนีหายไปไหน และยังคงมี ขุนศึก อยู่เคียงข้างตามคำสัญญา ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่ายในบรรยากาศที่สงบสุขหลังพ้นวิกฤต “เป็นจั่งใด

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 54 ส่วนบุญที่ไม่ปรารถนา

    แม้ว่า ไหม จะตั้งใจสวดมนต์แผ่เมตตาเพื่อส่งส่วนบุญไปถึงดวงวิญญาณต่างๆ แต่ก็มีดวงวิญญาณหนึ่งที่ได้รับผลบุญนั้นอย่างเต็มเปี่ยม ทว่ากลับปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง! “กูไม่ต้องการส่วนบุญจากมึง! ฮือๆ ... กูไม่ต้องการ!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ ปานขวัญ ดังก้องอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่า ใน กระบอกไม้ไผ่อาคม นั้นกว้างใหญ่มากเกินกว่าจินตนาการได้ มองไปทางไหนก็ดูเวิ้งว้างไปหมด วิญญาณของปานขวัญนั่งกอดเข่า ร้องไห้และสาปแช่งซ้ำๆ อยู่ทุกวินาที! เธอไม่ต้องการสิ่งใดนอกจาก การแก้แค้น เธอปรารถนาให้ไหมโดนคนรุมทำร้ายร่างกายและจิตใจก่อนจะสิ้นใจตายเหมือนที่เธอเคยเจอ! ทว่า... ไหมก็คงมีบุญเก่าบุญก่อนหนุนนำอยู่ แม้จะชดใช้กรรมในทุกชาติที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่ทรมานแสนสาหัสเท่าปานขวัญ นั่นยิ่งทำให้ความแค้นของเธอเพิ่มทวีคูณ! ไหม บวชมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เธอเริ่มชินกับการได้เห็นและได้ยินวิญญาณที่มาขอส่วนบุญอยู่ทุกวัน การได้นุ่งขาวห่มขาวและอยู่ในสถานที่ที่สงบเช่นวัดป่า ทำให้จิตใจที่บอบช้ำของเธอค่อยๆ ถูกเยียวยาทีละน้อย... ความสงบเริ่มก่อตัวขึ้นในห้วงลึกของหัวใจ ในช่วงกลางวัน ขุนศึก ก็จะมาเยี่ยมเยือนที่วัดป่าอยู่ทุกวัน หาก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 53 บอกรักเพื่อลา

    ขุนศึก นั่งคุยกับ ปู่โส ผู้เป็นที่เคารพรัก ในขณะที่ท่านกำลังเช็ดพระพุทธรูปบนบ้าน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ทำพิธีต่างๆ ร่วมกับขุนศึก ปู่โสจากบ้านไปอยู่ทิเบตนานพอควร แต่ท่านก็รู้ดีว่าในช่วงที่ท่านไม่อยู่ หลานชายอย่างขุนศึกทำหน้าที่ได้ดี ช่วยดูแลชาวบ้านยามที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่มองไม่เห็น ท่านรู้สึกภูมิใจในตัวหลานคนนี้มาก “ปู่ฮู้ได้จั่งใด๋ว่าเกิดเรื่องที่บ้านผักตบ” ขุนศึกเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ภาพนิมิต บอกเหตุการณ์ทุกอย่างเลยถือโอกาสมาเยี่ยมเยือนบ้านนำ” ปู่โสตอบด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมเมตตา “แต่เดี๋ยวปู่กะต้องไป” “อ้าว... คือว่าแนวนั้นล่ะปู่! กลับมาอยู่บ้านเฮาได้แล้ว ปู่อายุหลายแล้วเด้” ขุนศึกรู้สึกใจหายและเป็นห่วง ปู่โสส่ายหน้า เบาๆ “มึงอยู่ได้แล้ว... สามารถดูแลชาวบ้านแทนปู่ได้แล้ว ปู่พอใจและภูมิใจในโตมึงหลาย... แต่ปู่อยากไปนั่งธรรมอยู่พู่น มันเงียบและสงบ... บ่ต้องกังวลเรื่องใด” ในตอนที่ปู่โสไปนั่งปฏิบัติธรรมที่ทิเบต ท่านอยู่กับการสวดมนต์อย่างแท้จริง ท่านไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดรบกวน ไม่ต้องกินข้าว หรือแม้แต่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ท่านต้องการเดินตามรอยพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริง “ครับปู่...” ขุนศึก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 52 สละชีวิตเพื่อปกป้องเพื่อนอย่างเธอ

    หลวงปู่แก้ว สวดแผ่เมตตาด้วยพลังจิต เพื่อให้ดวงวิญญาณของ ปานขวัญ สงบลง แต่ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความทรมานที่เคยได้รับทั้งกายและใจก่อนตาย ทำให้เธอไม่สามารถปลงหรือให้อภัยได้ง่ายๆ “พวกมึงมีแต่คนใจดำ... ไม่ต้องสวดหรือสาธยายอะไรทั้งสิ้น! กูไม่รับ! ได้ยินไม่ว่ากูไม่รับ! ต่อให้กูต้องตกนรกหมกไหม้! กูก็ยอม!” ปานขวัญ ใช้แรงจิตอันแรงกล้าที่เหลืออยู่ พุ่งกิ่งไม้แหลม แถวนั้นเข้าใส่ ไหม อย่างรวดเร็วและรุนแรง วันนี้ไหมจะต้องตาย! หากไหมตายเสียตอนนี้ เธอจะจองจำวิญญาณของไหมให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอตลอดไป ไหมจะทุกข์ระทมยิ่งกว่าพวกสัมภเวสีทั้งหลาย ฉัวะ!! เสียงกิ่งไม้แหลมเสียบเข้ากลางอกอย่างรุนแรงจน ทะลุออกด้านหลัง! “ไม่!!... แพร! ไม่นะ!” เสียงของ ไหม กรีดร้องลั่นป่าช้า เพราะคนที่พุ่งเข้ามาขวางและรับคมกิ่งไม้นั้นไว้เต็มๆ คือ แพร! เลือดทะลักออกจากปากของแพรทันที ทุกคนรีบเข้ามาหาแพรที่ล้มลงอย่างรวดเร็ว “แพร... ฮือๆ ... ทำไมแกถึงทำแบบนี้!” ไหมร้องไห้กอดเพื่อนรักไว้แน่น ทำไมทุกคนต้องปกป้องเธอจนตาย ทำไมไม่ปล่อยให้เธอตายเอง “อย่าทำร้ายเพื่อนฉันอีกเลย... ฉันขอร้อง...” แพรเอ่ยขอร้องปานขวัญด้วยเส

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 9 พ่อครูขุนศึก

    ณ บ้านเรือนไทยโบราณหลังใหญ่ ปลูกลึกเข้าไปในความเงียบสงัดของท้ายป่าช้าหลังหมู่บ้านผักตบ จังหวัดอุดรธานี แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ส่องลอดเรือนยอดลงมากระทบผืนไม้สักขัดเงา ขุนศึก ชายหนุ่มวัย 35 ปี ผู้มีรูปลักษณ์ราวเทพบุตรจุติ ผิวขาวผ่องตัดกับเส้นผมดำขลับ ดวงตาดำคมกริบราวกับนิลกาฬ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชา

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 7 อย่างน้อยยังมีความอบอุ่น

    ไหมต้องเผชิญกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอติดต่อกันมาเกือบสัปดาห์ ภาพผีท้องแก่และการถูกทำร้ายในความฝันนั้นช่างสมจริงและน่าหวาดผวา จนส่งผลกระทบต่อสภาพร่างกายและจิตใจของเธออย่างหนัก เธออ่อนเพลีย เหนื่อยล้า นอนไม่หลับ และหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดก็ไม่สามารถไปทำงานได้ แพรเพื่อนสนิทของไหมรู้สึกวิต

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 6 การหักหลังที่เจ็บปวด

    ในอีกฟากฝั่งหนึ่ง ที่ภพหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากคืนที่ขอไหมแต่งงาน ความจริงเบื้องหลังนั้นไม่ได้สวยงามเหมือนคำโกหกที่เขาสร้างขึ้น เขาไม่ได้กลับบ้านไปคุยกับพ่อแม่อย่างที่เคยบอกไหมไว้ แต่เป็นเพราะ ริน ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา ได้จับได้ถึงความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างภพและไหมจนได้ บรรยากาศภายในบ้าน

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 5 ฝันร้ายที่คล้ายความจริง

    ไหมพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกระสับกระส่าย ความเงียบงันหลังสายโทรศัพท์ที่ถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใยยังคงก้องอยู่ในหู ความคิดฟุ้งซ่านถาโถมเข้ามาในหัวเป็นระลอก เธอพยายามหาเหตุผลต่างๆ นานามาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความรู้สึกวิตกกังวลก็ยังคงกัดกินหัวใจ ในที่สุด ความเหนื่อยล้าก็เริ่มครอบงำ ไหมค่อยๆ จมดิ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status