LOGINราวกับชายชราผู้นี้เป็นเพียงหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ใช่ขอบเขตปรมาจารย์ ไม่ใช่ขอบเขตราชันย์... นี่คือยอดฝีมือเร้นกายอย่างแท้จริง! และในเสี้ยวอึดใจนั้น ดาบหักทลายสวรรค์บนหลังฉินเทียนก็สั่นพ้องเบาๆ ราวกับมันรับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากตัวชายชรา "แต่ว่า... กฎของสำนัก..." ผู้อาวุโสคุมสอบพยายามแย้ง "กฎบิ
ณ ลานหินพันขั้นหน้าสำนักกระบี่ไร้นาม สายตานับพันคู่จับจ้องมาที่แผ่นหลังของชายหนุ่มชุดดำผู้ก้าวออกไปยืนเบื้องหน้า "ศิลาหยั่งรากวิญญาณ" เสี่ยวฟาน นายน้อยผู้มีรากปราณสีน้ำเงินยืนกอดอก แสยะยิ้มรอคอยดูความล้มเหลวของผู้อื่นเพื่อเชิดชูตนเอง ฉินเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรปราณแท้ในร่างให้สงบนิ่งที่สุด เขาค
มันยื่นมือหยาบกร้านหมายจะจับคางของซูหว่าน หมับ! มือของมันถูกหยุดไว้กลางอากาศ ด้วยมือที่แข็งแกร่งดั่งศิลาหมื่นชั่งของฉินเทียน! "ไสหัวไป" ฉินเทียนกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำทองทอประกายเย็นเยียบ "ไอ้สวะ! แกกล้าจับมือข้าเรอะ!?" หัวหน้ากลุ่มคำราม มันปลดปล่อยปราณสายฟ้าสีน้ำเงินออกมาจากแขน หวังจะช็อ
หลังจากรอนแรมออกจากป่ามรณะมาได้สามวันเต็ม ในที่สุด ฉินเทียนและซูหว่านก็มองเห็นเงาของ "เมืองกระบี่หัก" ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือเมืองหน้าด่านที่ตั้งอยู่ที่เชิงเขาของสำนักกระบี่ไร้นาม ในอดีตกาล เมืองแห่งนี้เคยรุ่งเรืองและคลาคล่ำไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์นับแสนจากทั่วสารทิศ ที่หวังจะมาฝากตัวเป็นศิษย์
กล่าวจบ ฉินเทียนก็กลับไปนั่งขัดสมาธิ ปิดตาลงเข้าสู่ภวังค์สมาธิขั้นลึก เพื่อโคจรปราณและดูดซับโลหิตโอสถทิพย์ให้ผสานเข้ากับเส้นชีพจรอย่างสมบูรณ์ กลางดึกสงัด อากาศภายในถ้ำเริ่มเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง ซูหว่านค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นจากความอ่อนเพลีย นางสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเสื้อคลุมบุรุษที่ห่มทับร่างตนเองอยู่
ซูหว่านกัดฟันแน่น นางยอมให้ตะขาบตัวนั้นโผล่หัวออกมาจากปากแผลฉินเทียน แล้วกัดเข้าที่ข้อมือของนาง! "อึก!" ร่างบางสะดุ้งเฮือก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่นางคว้าก้อนหินใกล้มือ ทุบลงไปที่หัวของตะขาบร้ายจนแหลกละเอียดคามือ! ทว่า... แม้ตัวการจะตายไปแล้ว แต่พิษที่หลงเหลืออยู่ในเส้นชีพจรยังคงแผดเผา







