ตอนที่ 7

คนที่อายุน้อยกว่าไม่ตอบ มีเพียงเสียงสะอื้นที่พอจะทำให้ชายหนุ่มรุ่นพี่รู้ว่าร้องไห้มาได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว ในมือของเธอมีตุ๊กตาหมีขนาดพอดีมือ ด้วยความที่มันเปื้อนจนดูแทบไม่ได้ จึงทำให้เขานึกสงสัยถึงความเป็นมาของมัน

‘พ่อแม่น้องอยู่ที่ไหน’

เอื้องฟ้าชี้ไปทางตัวบ้านที่มีเสียงเพลงดังออกมา แขกของพ่อต่างก็ทยอยเข้าไปข้างในจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เหลือเพียงสองสามคนที่ยังเดินคุยโทรศัพท์อยู่

‘แอบมานั่งคนเดียวแบบนี้ เดี๋ยวท่านก็เป็นห่วงหรอก’

‘เอื้องเป็นลูกของพ่อทัตค่ะ’

‘อ้อ ที่แท้ก็ลูกสาวบ้านนี้เองเหรอ พี่ก็นึกว่าเป็นคนอื่น ว่าแต่เราชื่อเอื้องใช่ไหม?’

‘ค่ะ เอื้องฟ้า’

‘ชื่อเพราะจัง’

‘แล้วพี่เป็นใครคะ’ เธอถามกลับด้วยน้ำสั่นเครือปนสะอื้น

‘พี่ชื่อลมเหนือ แค่ตามคุณพ่อมางานวันเกิดน่ะ แต่พี่ไม่ชอบอยู่กับคนที่ตัวเองไม่รู้จักเลยออกมาเดินเล่นข้างนอก แล้วก็เห็นใครไม่รู้มานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้’ เขาพูดพลางยื่นมือไปยีหัวเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความเอ็นดู

‘เอื้องจะเอาตุ๊กตาหมีไปให้คุณพ่อ แต่มันเปื้อนหมดแล้ว’ พูดจบน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาจนพร่าเลือนไปหมด

‘เปื้อนได้ยังไง’

เอื้องฟ้าในตอนนั้นไม่กล้าตอบว่าแม่เลี้ยงเป็นคนทำ จึงยอมรับผิดเอง เธอบอกเขาทั้งน้ำตาว่า ‘เอื้องหกล้มค่ะ’

ลมเหนือมองเหมือนไม่เชื่อว่าเกิดจากการหกล้ม แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ถามต่อ เมื่อเห็นหยาดน้ำตาของอีกฝ่ายร่วงลงอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน เขาก็ชั่งใจอยู่ว่าจะเอื้อมมือไปเช็ดให้หรือปล่อยไว้แบบนี้ดี แต่เพราะเขาเองก็มีน้องสาวเหมือนกัน ความเป็นพี่ชายที่อยู่ในตัวจึงปรากฏออกมา

‘ไม่ต้องร้องนะ เรื่องแค่นี้เอง’ เขาบอกพลางเช็ดน้ำตาให้คนที่กำลังร้องไห้อย่างไม่นึกรังเกียจ เมื่อเห็นว่าเธอพยักหน้าเชื่อฟัง จึงบอกเธออีกว่า ‘ตามพี่มานี่สิ มีของจะให้’

เอื้องฟ้าลุกขึ้นยืนตามอย่างงุนงง และเดินตามคนตัวสูงไปที่รถซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก ด้วยความที่หน้าบ้านยังมีแขกของพ่อยืนคุยโทรศัพท์อยู่ หากมีอะไรเกิดขึ้นก็จะเห็นในทันที เธอจึงไม่กังวลที่ต้องตามคนแปลกหน้าไป

ไม่นานนักลมเหนือก็เปิดประตูรถแล้วหยิบของที่ยังมีพลาสติกใสห่อหุ้มอยู่ออกมา ก่อนจะยื่นให้เธอ มันตัวใหญ่กว่าของที่เธอซื้อมาเกือบสี่เท่า

‘หมอนตุ๊กตา พี่ให้’

‘ให้เอื้องทำไมหรือคะ’

‘ก็เอาไปให้คุณพ่อแทนตุ๊กตาหมีที่เปื้อนไง ท่านจะได้ใช้หนุนนอนด้วย นี่ยังใหม่อยู่เลยนะ ยังไม่เคยเอาออกมาใช้เลย’

เอื้องฟ้าแทบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรับมากอดแนบอกด้วยความดีใจ ลมเหนือเห็นแล้วก็รู้สึกเอ็นดู แต่ในขณะเดียวกันก็สงสาร เธออุตส่าห์จะเอาของขวัญไปให้พ่อ แต่มันกลับเปื้อนก่อนเสียนี่

‘ทีนี้ก็เข้าไปข้างในได้แล้ว เดี๋ยวพ่อเป็นห่วง’

เด็กหญิงวัยสิบขวบนิ่งไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า ‘เอื้องไม่กล้าเข้าไปตอนนี้ค่ะ กลัวคุณมนดุ’

ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจ ‘ทำไมถึงเรียกแม่ว่าคุณมน?’

‘คุณมนไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเอื้อง แม่เอื้องเสียชีวิตไปนานแล้ว’

คุยกันมาตั้งนาน เขาเพิ่งรู้ว่าเอื้องฟ้ากับรดาไม่ใช่พี่น้องแม่เดียวกัน แล้วดูสีหน้าของเธอในตอนนี้สิ เมื่อครู่ยังยิ้มอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมาเศร้าซะงั้น ทว่าเขาก็เข้าใจความรู้สึกนี้ดีเพราะเสียแม่ไปเหมือนกัน จึงไม่อยากชวนคุยเรื่องนี้อีก

ในขณะเดียวกันเสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น เขารับสายและฟังอยู่ครู่หนึ่งก็กดปิดหน้าจอ ‘พ่อพี่โทรเรียกแล้ว ขอตัวก่อนนะ เราก็อย่าอยู่ตรงนี้นานล่ะ เดี๋ยวผู้ใหญ่เป็นห่วง’

‘แล้วเอื้องจะได้เจอพี่อีกไหม’

‘ไม่รู้ พี่เรียนอยู่ที่ขอนแก่น นานๆ ทีถึงจะได้กลับบ้าน ถ้ามีโอกาสจะแวะมาหาแล้วกัน เราน่ะ ตั้งใจเรียนแล้วเป็นเด็กดีก็พอ พ่อจะได้ภูมิใจ’ เขาลูบหัวคนตัวเล็กแล้วปิดประตูรถ ตั้งท่าจะเดินจากไป แต่เพราะเห็นแววตาละห้อยของเธอก่อนจึงหยุดนิ่งชั่วครู่ ‘ทำไม อยากเจอพี่เหรอ’

‘เอื้องแค่อยากมีพี่ชายเหมือนพี่’ เธอพูดจากใจจริง เพราะเวลาอยู่กับเขาแล้วมันรู้สึกเหมือนได้คุยกับคนในครอบครัวที่อบอุ่น

ลมเหนือเงียบไปชั่วครู่ เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่พักหนึ่ง จึงเปิดประตูรถอีกครั้งแล้วหยิบของที่อยู่ในกระเป๋าเป้ออกมา ซึ่งเขาจะพกไปไหนมาทุกครั้งเวลาเดินทางไกล

‘งั้นก็มองตุ๊กตาหมีแทนพี่ได้เลย’ เขาบอกพลางยื่นตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือสองเท่าให้เธอ

เอื้องฟ้ารับมาดูด้วยความสนใจ มุมปากทั้งสองข้างยกขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่ามีการปักชื่อ ‘ลมเหนือ’ ตรงผ้าพันคอของตุ๊กตาหมีตัวนั้น

‘แล้ววันหนึ่งพี่จะมาดูว่ามันยังอยู่หรือเปล่า ดูแลรักษาให้ดีแล้วก็ห้ามทำหายนะ เพราะมันมีคุณค่าทางใจกับพี่มาก รับปากได้ไหม?’

เอื้องฟ้าพยักหน้ารับคำทั้งรอยยิ้ม ลมเหนือรู้สึกเอ็นดูจึงยื่นมือไปจับหัวอีกครั้งอย่างมันเขี้ยว แล้วพูดทิ้งท้ายว่า ‘สักวันเราคงได้เจอกันอีก แม่กล้วยไม้น้อย’

‘แม่กล้วยไม้น้อย’ คำเรียกนี้คนฟังยังคงจำได้ดีเสมอมาถึงแม้จะผ่านมาสิบปีแล้วก็ตาม และไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เพราะหลังจากได้คุยกับเขาก็เหมือนมีสายลมพัดมาให้รู้สึกเย็นสบาย ซึ่งเธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย

เอื้องฟ้าไม่รู้ว่าลมเหนือเป็นใครมาจากไหน ซึ่งเธอก็ไม่กล้าถามที่อยู่ขอองเขาจากผู้เป็นพ่อเพราะไม่อยากให้ท่านเข้าใจผิด ที่ผ่านมาจึงทำได้เพียงแค่เก็บเขาไว้ในความทรงจำเท่านั้น เวลามองตุ๊กตาหมีก็จะนึกถึงเขาทุกครั้งไป เธออยากมีพี่ชายแบบนี้ที่สุด