ตอนที่ 6

ภายในโรงพยาบาล ทัตเทพกำลังนอนรักษาตัว โดยมีเอื้องฟ้าทำหน้าที่ดูแลพ่อเรื่อยมาเพราะมีกันแค่นี้ ส่วนคนเป็นแม่เลี้ยงอย่างวรมน ซึ่งเลิกรากันไปแล้วก็แทบไม่สนใจกันเลย มีเพียงรดาที่แวะมาดูพ่อและช่วยเรื่องค่ารักษาพยาบาล

“เอื้อง…” ทัตเทพเอ่ยเรียกลูกสาวที่เผลอหลับอยู่ข้างเตียง เจ้าตัวคงจะเพลียมากเพราะมาเฝ้าไข้พ่อได้หลายวันแล้ว

หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เมื่อเห็นว่าพ่อมองมาอย่างไม่ละสายตา เธอก็ตกใจเล็กน้อย รีบเอ่ยถามทันที “คุณพ่ออยากได้อะไรคะ หรือว่าหิวน้ำ?”

ทัตเทพส่ายหน้าเบาๆ พลางยกมือข้างหนึ่งลูบศีรษะลูก ก่อนจะบอกว่า “ถ้าพ่อไม่อยู่แล้ว เอื้องต้องไปอยู่กับคุณลุงปรานต์เพื่อนของพ่อนะ ไปอยู่ในความดูแลของเขา เพราะเขาสัญญาว่าจะช่วยดูแลเอื้องเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง”

“คนที่มาเยี่ยมคุณพ่อเมื่อวันก่อนใช่ไหมคะ”

“ใช่ เขามากับลูกชายคนโต”

“แต่เอื้องไม่อยากไป ไม่ไปไม่ได้หรือคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเพราะไม่ยินดีที่จะไปอยู่กับคนอื่น

“ต้องไป ถือว่าเป็นคำขอสุดท้ายของพ่อ พ่อจะได้หมดห่วง พวกเขาเป็นคนดี แล้วก็ใจดีมาก”

เอื้องฟ้าทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที แต่ก็ยอมพยักหน้ารับปากคนป่วย เพราะเธอรู้ดีว่าโรคที่กำลังเป็นอยู่จะพรากชีวิตของพ่อไปเมื่อไรก็ได้ เพียงแต่ยังอยากให้ท่านอยู่ด้วยกันนานๆ ไม่อยากให้สั่งเสียเร็วขนาดนี้

 

หนึ่งเดือนต่อมา

เอื้องฟ้าเสียพ่อไปจริงๆ ส่วนงานศพก็เพิ่งจัดการเสร็จไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว หลังจากคุยกันในวันนั้นท่านก็อยู่ต่อได้อีกไม่ถึงเดือนเพราะอาการทรุดลงมาก เนื่องจากเข้าสู่ระยะสุดท้าย

แต่เรื่องที่ทำให้เธอสะเทือนใจมากกว่าคือท่านรู้มาได้สักพักใหญ่ๆ แล้วว่าตัวเองเป็นโรคมะเร็ง แต่กลับไม่ยอมบอกลูกสาว เวลาปวดท้องหรือเป็นไข้ก็กินยารักษาตามอาการ ถ้าเมื่อสามเดือนก่อนไม่ถึงขั้นหมดสติ เธอก็คงไม่มีวันรู้ว่าพ่อเป็นโรคอะไร

ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นมากเพราะผ่านการร้องไห้มาตั้งแต่วันแรกที่พ่อเสียชีวิต จนน้ำตานั้นเหือดแห้งไปหมด อีกอย่างก็คิดในแง่ดีว่าจากไปก็ยังดีอยู่อย่างทรมาน เพราะเธอทนเห็นพ่อเจ็บไม่ได้

หญิงสาวรู้แต่แรกแล้วว่าพ่อไม่มีมรดกอะไรให้ เพราะลำพังทรัพย์สินที่มีอยู่ก็แค่มีพอให้หนี้ให้หมดไปเท่านั้น ฐานะของท่านไม่ได้ร่ำรวย อีกทั้งหลังจากหย่ากับภรรยาก็เหมือนลาออกจากวงการนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไปโดยปริยาย ซึ่งท่านไม่ได้ไปทำงานที่ไหนอีกเพราะป่วยบ่อย แต่ยังพอมีเงินส่งลูกเรียนโดยไม่ขัดสน

ทว่าก่อนจะใกล้ถึงช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อได้มอบกำไลทองน้ำหนักสามบาท และแหวนทองลายดอกกล้วยไม้อีกหนึ่งสลึงให้เธอเก็บไว้เพื่อขายในยามคับขัน…

พรุ่งนี้เอื้องฟ้าต้องเดินทางไปยังบ้านอัครินทร์เดชา ส่วนคนที่จะดูแลเธอต่อไปก็มีโอกาสคุยกันหลายครั้งแล้ว ท่านดูเป็นคนอบอุ่นมาก ทำให้เธอรู้สึกคลายกังวลเมื่อรู้ว่าจะต้องย้ายที่อยู่

ช่วงสามทุ่มภายในบ้านเช่าหลังเล็ก ในขณะที่นั่งพิงหัวเตียง มือเรียวเล็กก็หยิบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือซึ่งวางอยู่ข้างกายขึ้นมาดู เพราะเธอจะเอาใส่กระเป๋าไปด้วย

มันคือตุ๊กตาหมีที่ได้มาเมื่อสิบปีก่อน และเป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่ดีสุด รอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุขใจปรากฏขึ้นทันที เธอใช้มือลูบอย่างแผ่วเบาพลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อปีนั้น

ในงานวันคล้ายวันเกิดของพ่อมีแขกมากหน้าหลายตามาร่วมงาน เอื้องฟ้าที่ตอนนั้นอายุสิบขวบ เธอจะเอาของขวัญวันเกิดไปให้พ่อ เป็นตุ๊กตาหมีสีขาวที่เก็บเงินซื้อเอง แต่แม่เลี้ยงไม่ยอมให้เธอเข้าไปเพ่นพ่านข้างใน นางดุด่าและเหยียบตุ๊กตาของเธอใส่กับดินที่เปียกจนมันเปื้อนไปหมด จนเธอต้องแอบไปนั่งร้องไห้อยู่หลังพุ่มไม้ข้างบ้านคนเดียว

ในขณะที่นั่งกอดเข่าอยู่นั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เมื่อเขานั่งลง เอื้องฟ้าก็เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย เธอไม่ได้รู้สึกตกใจเพราะคิดว่าคงจะเป็นแขกที่มาร่วมงาน เขาแต่งตัวดูดี แต่ไม่รู้ว่าอายุเท่าไร

‘มานั่งทำอะไรตรงนี้ มันมืดนะ’