บทที่ 2

ร้านอาหารเกาหลีข้างมหาวิทยาลัยยามนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ด้วยว่าเป็นเวลาเที่ยงวันพอดี นักศึกษาทั้งห้าคนมองหาโต๊ะที่ยังว่าง

“ทำไมคนเยอะขนาดนี้วะ” กลอยใจเริ่มบ่นเมื่อมองไม่เห็นเค้าลางว่าจะได้นั่งรับประทานอาหารที่ร้านนี้

ทว่าโชคดีที่โต๊ะมุมอับลับสายตามีคนลุกขึ้นพอดี “นั่นไงพวกแก โต๊ะนู้นว่างแล้ว” คณานางชี้ไปที่โต๊ะตัวดังกล่าวพร้อมบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงปรีดา

ทั้งห้าคนไม่รีรออีกต่อไป กลอยใจเดินนำเพื่อนไป จับจองโต๊ะด้วยกลัวว่าหากชักช้าจะไม่ทันการ

“ถ้าไม่มีโต๊ะให้นั่ง ฉันคงร้องไห้อ้ะพวกแก” คนหิวจัดจนเริ่มตาลายพูดกับเพื่อนทั้งโต๊ะ

เวลานี้คณานางแทบอ่านเมนูอาหารบนแผ่นกระดาษไม่รู้เรื่อง เธอหิวจนไส้แทบขาดด้วยว่าเมื่อเช้าหลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารพร้อมอิชย์ เธอไม่อยากเจอหน้าเขา แม้จะอยู่ในสถานะเมียเก็บหรือเด็กที่ชายหนุ่มเลี้ยงไว้ปลดปล่อย แต่เธอเป็นคนไม่ใช่หุ่นยนต์จะได้ไม่มีหัวใจไร้ความรู้สึก ยอมรับเลยว่าน้อยใจเรื่องคีรติ

“เหมย” ปรมัตถ์สะกิดแขนเรียกคณานางที่นั่ง เหม่อลอยไม่ยอมรับประทานอาหารเสียที ทั้งที่เจ้าหล่อนพึ่งกินไปได้ไม่กี่คำ

“หือ ว่าไงปก” คนได้สติหันไปยิ้มแฉ่งให้ปรมัตถ์

แม้เวลาจะผันผ่านไปกี่ปีก็ตาม รอยยิ้มหวานๆ ยังสามารถทำให้หัวใจกล้าแกร่งเต้นระรัวราวกลองนับร้อยตีพร้อมกันได้เสมอ

“เหมยจะสั่งอะไรเพิ่มมั้ย” แม้ว่าร้านอาหารแห่งนี้จะเป็นปิ้งย่างแบบบุฟเฟต์ แต่ยังมีบางเมนูที่ต้องสั่งและจ่ายเงินเพิ่มเพราะเป็นเมนูพิเศษของทางร้าน

“ไม่ล่ะ ขอบใจมาก”

ปรมัตถ์พยักหน้าก่อนจะส่งแผ่นเมนูคืนให้พนักงาน “เหมยเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาอดไม่ได้ที่จะถามออกไป คณานางยามปกติเป็นคนสดใสร่าเริง แต่เมื่อครู่มันกลับหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

“เปล่านี่ สงสัยคงเป็นเพราะเราหิวแหละ”

“แน่นะ” เขาถามย้ำอีกครั้งอย่างเป็นห่วง 

“อื้อ”

ร้านอาหารเปิดใหม่ข้างมหาวิทยาลัยใช่เพียงจะมีแค่นักศึกษาที่มาใช้บริการ ยังมีบุคลากรของมหาวิทยาลัยและบุคคลภายนอกอีกด้วย

“ร้านนี้อร่อยดีว่ะ น้ำจิ้มใช้ได้เลย” หนึ่งในอาจารย์แพทย์ประจำแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อพูดออกมาหลังจากกินไปได้สักพัก

“ใช่ค่ะ กุ้งก็ว่าอร่อย” เธอไม่ชอบกินเนื้อเลยสักนิด แต่ที่พูดเช่นนั้นออกไปเพราะอยากเอาใจเพื่อนสนิทของชายคนรัก

“พึ่งรู้นะครับว่าหมอกุ้งก็สายเนื้อเหมือนกัน”

คีรติยิ้มให้มานพก่อนจะคีบเนื้อบนตะแกรงย่างใส่จานอิชย์อย่างเอาใจ “พี่อิชย์ชอบร้านนี้มั้ยคะ”

นายแพทย์อิชย์ไม่ได้ยินคำถามของคีรติเพราะมัวแต่มองนักศึกษาชายหญิงที่นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่โต๊ะมุมสุดของร้าน

“พี่อิชย์คะ” คีรติเรียกนายแพทย์หนุ่มอีกรอบ

“ครับ” เขาละความสนใจจากชายหญิงคู่นั้นหันกลับมาที่คีรติ

“เนื้อสุกแล้วนะคะ”

ชายหนุ่มก้มลงมองที่จานตัวเองจึงเห็นว่ามีเนื้อสุกกำลังดีวางอยู่หนึ่งชิ้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้คีบมันขึ้นจากตะแกรงย่างเองอย่างแน่นอน “ขอบคุณครับ กุ้งชอบร้านนี้มั้ย”

“ค่ะ อร่อยดี” เธอโกหกอีกแล้ว

“เดี๋ยววันหลังพี่พาไปลองร้านอื่นบ้าง มีหลายร้านที่อร่อย”

อิชย์ชอบรับประทานอาหารจำพวกเนื้อ เขาเกลียดผักเป็นที่สุด

“ค่ะ พี่อิชย์ว่ายังไงกุ้งก็ว่ายังงั้นแหละ” คีรติตอบรับและส่งยิ้มหวานให้ชายคนรัก

มานพมองทั้งคู่สลับกันไปมาก่อนจะพูดขึ้นว่า “แหม.. เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ สงสัยพี่คงต้องตัดชุดเพื่อนเจ้าบ่าวเตรียมไว้แล้วแหละ”  

คีรติเขินแทบม้วนลงตรงนั้น ต่างจากอีกคนที่ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของมานพเลยแม้แต่นิด ดวงตาคมดุดันหันไปมองนักศึกษาชายหญิงคู่นั้นอีกครั้ง

ด้วยความเป็นคนช่างสังเกต มานพจึงรับรู้ได้ว่าอิชย์มีอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ เขาวางตะเกียบที่ใช้คีบอาหารบนจานแล้วค่อยๆ หันไปมองด้านหลัง

เด็ก..ไอ้อิชย์เหรอ

เพื่อนสนิทของอิชย์ทุกคนต่างรับรู้การมีตัวตนอยู่ของคณานาง อิชย์มักควงหญิงสาวไปด้วยเกือบทุกครั้งเมื่อมีนัดรวมกลุ่มเที่ยวสถานบันเทิงหรือรับประทานอาหาร เพื่อนทั้งหกคนของเขานั้นมีสถานะสมรสแล้วสี่คน ส่วนอีกสองคนคือตัวเขาและอิชย์ยังไม่แต่งงานแต่มีแฟนที่คบออกหน้าออกตาด้วยกันทั้งคู่

“มึงสั่งอะไรเพิ่มมั้ย” มานพถามเพื่อเรียกความสนใจจากอิชย์

ชายหนุ่มทั้งสองมองตากัน มานพพยักพเยิดไปยังหญิงสาวที่นั่งข้างอิชย์เพื่อเตือนเพื่อนให้รู้ว่าวันนี้มีคีรติมาด้วย

“ไม่ล่ะ กูอิ่มแล้ว” เขาวางตะเกียบก่อนจะนั่งพิงพนักเก้าอี้

ถึงแม้ว่านายแพทย์หนุ่มทั้งหกคนจะมีผู้หญิงของตัวเองเป็นตัวเป็นตนที่คบออกหน้าออกตากันหมดแล้ว ทว่าชายหนุ่มทั้งหกยังมีโลกอีกใบกับเด็กสาวหน้าตาดี แต่โลกอีกใบก็มีไว้เพียงอวดกันในกลุ่มเท่านั้นไม่ได้คิดจริงจัง บางคนใช้บริการคนเดิมแต่จ้างเป็นครั้งคราว ส่วนบางคนเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยเพราะไม่ชอบกินของซ้ำ มีเพียงอิชย์เท่านั้นที่ใช้บริการแบบผูกปิ่นโตกับคณานางมานานหลายปี

โทสะมากมายมหาศาลแล่นพล่านในหัวใจ คณานางเป็นผู้หญิงของเขา แต่วันนี้เจ้าหล่อนกลับมานั่งอี๋อ๋อกับผู้ชายคนอื่นอย่างไม่สนเลยว่าตัวเองมีสถานะเช่นไร

“เดี๋ยวพี่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ” เขาหันไปบอกคีรติก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่ด้านหลังสุดของร้านอาหาร

มานพมองเห็นแผ่นหลังของสาวน้อยเอวบางที่เดินไปที่ด้านหลังของร้านก่อนหน้าอิชย์แล้วนึกเป็นห่วง ผู้ชายด้วยกันย่อมมองกันออก แววตายามที่อิชย์มองคีรติมันราบเรียบไร้ความรู้สึก แต่กับอีกคนช่างแตกต่าง เพียงแค่เห็นภาพบาดตาก็สามารถปลุกโทสะของอิชย์ได้อย่างน่ากลัว