หนูน้อยกรงทอง กับ เจ้าชายเผด็จการ

รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วอัลลอยด์สีดำสนิทสูงตระหง่าน ก่อนจะทะยานผ่านอุโมงค์ต้นไม้ดูร่มรื่น จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านพักสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลริมหน้าผาที่มองเห็นวิวทะเลสุดลูกหูลูกตา เวียงพิงค์ลงจากรถด้วยอาการกึ่งตกตะลึง กลิ่นไอทะเลสดชื่นปะทะเข้ากับใบหน้า  ต่างจากกลิ่นอับชื้นจากท่อระบายน้ำซอยแคบๆ ที่เธอเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง

“นี่มัน... บ้านคนหรือฉากในหนังของคุณ คะ?” 

เวียงพิงค์พึมพำขณะมองกำแพงกระจกที่สะท้อนแสงอาทิตย์อัสดง

“บ้านพักผมเองครับ ไม่ต้องกลัว... ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ดีมาก ต่อให้คุณกรีดร้องดังแค่ไหน เพื่อนบ้านที่อยู่ห่างไปสามกิโลเมตรก็ไม่ได้ยิน” 

นักรบตอบหน้าตายพลางยกลังมาม่าและกองหนังสืออิโรติกของเธอลงจากรถ

“ไม่มีใครรบกวน...ที่สำคัญไม่มีใครจับผิดคุณได้ว่าคุณคือป้าแว่นลายดอก หรือมาดามสวาท”

เวียงพิงค์เดินตามเขาเข้าไปด้านใน พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกตกแต่งด้วยหินอ่อนและไม้เนื้อดี กลิ่นอายความรวยมันกระแทกจมูกจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกที่สุ่มหยิบมา เธอเดินตามนักรบขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านพัก ก่อนจะหยุดอยู่บริเวณห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ครบครัน

“นี่ห้องทำงานของคุณ...” 

เขาชี้ไปที่มุมหนึ่ง 

“และนั่น... ห้องนอนของเรา”

เวียงพิงค์สะดุ้งสุดตัว 

“ห้องนอน... เรา? หมายความว่าไงคะ? ห้องนอนของคุณกับฉันคนละห้องสิ!”

“ผมบอกแล้วไงว่าเราต้องแชร์พื้นที่ส่วนตัว” 

นักรบวางลังหนังสือลงบนพื้นหินอ่อนเสียงดัง ตึ่ก 

“ห้องนี้กว้างพอที่จะให้คุณนอนฝั่งโน้น แล้วผมก็นอนฝั่งนี้โดยเท้ายันกันไม่ถึง ยกเว้นว่าคุณจะ... นอนดิ้นจนละเมอมาซบผมเอง” 

เขาหันมาสบตาเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“ผมต้องการที่ปรึกษาตลอด 24 ชั่วโมง การแชร์พื้นที่ส่วนตัวจะทำให้เราเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้ดีที่สุด... หรือว่ามาดามสวาทผู้เจนจัดกลัวการนอนเตียงเดียวกับผู้ชาย?”

“ฉันไม่ได้กลัว! แต่เราตกลงกันแล้วว่าคุณห้ามแตะต้องตัวฉัน!”

“ผมจำได้ครับ…” 

นักรบเดินเข้ามาใกล้จนเวียงพิงค์ต้องถอยไปชนขอบโต๊ะทำงานหรู 

“ผมจะไม่แตะ... จนกว่าคุณจะเป็นคนขอร้องเอง!”

“ไม่มีวันค่ะ! ฉันจะเอาหมอนข้างมาวางกั้นเป็นกำแพงเมืองจีน!” 

เวียงพิงค์ประกาศกร้าว ท่าทางขึงขังขัดกับแว่นสายตาที่เลื่อนตกลงมายังปลายจมูกจนดูเหมือนคุณป้าจอมเฮี้ยบมากกว่านักเขียนสาวนิยายสวาท

เวียงพิงค์ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำขนาดใหญ่เท่าห้องเช่าเก่าของเธอ เธอจ้องมองตัวเองในกระจกบานยักษ์ที่ชัดระดับ 4K จนเห็นรูขุมขน ผิวพรรณดูผ่องใสขึ้นเมื่อได้อาบน้ำด้วยสบู่กลิ่นพฤกษาจากธรรมชาติราคาแพง

“ยัยพิงค์... แกจะหวั่นไหวไม่ได้นะ” 

เธอบอกตัวเองในเงากระจก พลางหยิบลิปมันขึ้นมาทา 

“ที่เขาทำไปเพราะงาน... เขาแค่เป็นพวกสมบูรณ์แบบเกินไป ที่อยากได้บทหนังสมจริงแค่นั้นเอง!”

แต่เวียงพิงค์อดไม่ได้ที่จะจัดระเบียบผมตัวเองเล็กน้อย เธอลองขยับคอเสื้อให้กว้างขึ้นเพื่อดูว่าตัวเอง เซ็กซี่ พอจะสู้กับนางเอกในหนังได้ไหม ก่อนจะรีบดึงปิดตามเดิมเมื่อนึกขึ้นได้ว่านักรบจอมจับผิดอาจจะกำลังรออยู่ข้างนอก

“บ้าจริง! นี่ฉันกำลังจะไปกินข้าวหรือออกไปยั่วเขากันแน่เนี่ย!”

บรรยากาศริมทะเลเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่ง เวียงพิงค์เดินลงมาที่โต๊ะอาหารยาวเหยียด ที่ถูกจัดวางอย่างประณีต เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่พยายามทำให้ดูเป็น ‘ป้าแว่น’  เหมือนเดิม แต่ออร่าความสวยฉายแววหลังจากการอาบน้ำชำระล้างร่างกายจากความเหนื่อยล้ากลับปิดไม่มิด

นักรบนั่งอยู่หัวโต๊ะ ในมือถือแก้วไวน์แดงทรงสูง บนโต๊ะมีสเต็กเนื้อชั้นเลิศและพาสต้าส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางอยู่

“นั่งลงสิครับ... กฎข้อแรกของการอยู่ร่วมกัน คือต้องทานมื้อค่ำพร้อมกัน”

เวียงพิงค์นั่งลงอย่างเกร็งๆ เธอหยิบส้อมขึ้นมาม้วนเส้นพาสต้าอย่างเก้ๆ กังๆ 

“เป็นไงครับ... พาสต้าอร่อยไหม? หรือรสชาติมันจืดไปกว่ามาม่าหมูสับที่คุณชอบกิน?”

นักรบถามพลางจิบไวน์แดงช้าๆ

“ก็... ก็ดีค่ะ แต่ฉันว่ามันขาดความจัดจ้าน ของผงปรุงรสไปนิดนึง” 

เวียงพิงค์ตอบแบบรักษาฟอร์ม ทั้งที่จริงรสชาตินี้มันคืออาหารสวรรค์ชัดๆ

“หน้าที่ของการอยู่ร่วมกันของคุณ... มันรวมถึงอะไรบ้างคะ? ฉันจะได้เตรียมใจถูก…” เธอถาม

“หน้าที่ของคุณคือ ให้ข้อมูลทุกอย่างที่ผมสงสัยเกี่ยวกับความรู้สึกของผู้หญิงในฉากรัก” 

นักรบจิบไวน์ช้าๆ สายตาจ้องมองริมฝีปากของเวียงพิงค์ที่เม้มเข้าหากัน 

“เช่น... ตอนที่คุณโดนผม ‘รุก’  ในรถเมื่อคืน ความรู้สึกในวินาทีที่คุณหลับตาลง มันคือทฤษฎีการยอมจำนน หรือเพราะกลัวผมจะเห็นว่าคุณ... เคลิ้ม?”

เวียงพิงค์แทบจะสำลักพาสต้า เธอรีบหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากอย่างลนลาน 

“นี่คุณ! ถามอะไรแบบนั้นบนโต๊ะอาหาร… มารยาทน่ะมีไหมคะ!” 

“มันคืองานครับมาดาม…” 

นักรบวางแก้วลงแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า 

“ในกองถ่ายเราคุยเรื่องเพศกันเป็นเรื่องปกติ… ถ้าคุณเขินแค่คำถาม แล้วเราจะ Workshop ฉากที่ลึกกว่านี้ได้ยังไงในหนังเรื่องนี้ ผมต้องการให้คนดูรู้สึกเจ็บปวดไปกับความปรารถนาของตัวละคร ถ้าที่ปรึกษาของผมยังเขินอายที่จะพูดความจริง”

“มันคือ... ความสับสนค่ะ” 

เวียงพิงค์รวบรวมความกล้าตอบออกไป 

“สับสนที่ทฤษฎีในหัวมันใช้ไม่ได้ผลกับความรู้สึกจริง... พอใจหรือยังคะ?”

นักรบกระตุกยิ้ม

“ดีครับ... งั้นคำถามต่อไป ถ้าผมย้ายการ Workshop จากในรถ มาเป็นบนเตียงที่อยู่ข้างบน... คุณคิดว่าคุณจะใช้ ทฤษฎี ไหนมาป้องกันตัวจากผม?”

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารทันที มีเพียงเสียงหัวใจของเวียงพิงค์เต้นระรัวแข่งกับเสียงคลื่นภายนอก เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกปนเปกัน ทั้งโกรธ ทั้งประหม่า และ... โหยหาอย่าง น่ากลัว

“ฉันจะใช้ทฤษฎี ความเกลียดชัง ค่ะ” 

เวียงพิงค์ตอบเสียงแข็ง 

“เพราะคนเราไม่ควรทำเรื่องแบบนั้นกับคนที่เกลียดกัน”

“งั้นเหรอครับ…?” 

นักรบลุกขึ้นเดินช้าๆ มาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบชิดใบหูของเธอ 

“แต่ในโลกของนิยายอิโรติกที่คุณเขียน... เส้นกั้นระหว่างความเกลียดกับความหลงใหล มันบางนิดเดียวไม่ใช่เหรอครับ... มาดาม?”

นักรบโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาเจ้าเล่ห์ 

“หรือว่าจริงๆ แล้ว ตัวตนมาดามสวาทผู้เจนจัด... เป็นพวก เก่งแต่ปาก แต่พอเจอของจริงกลับใบ้รับประทาน ตลอด?”

“ฉันไม่ได้เก่งแต่ปากค่ะ!” เวียงพิงค์เถียงคอเป็นเอ็น 

“ในเชิงวรรณกรรมความเงียบคือการแสดงออกถึงความสับสนระหว่างเหตุผลและสัญชาตญาณ! การที่ฉันไม่ตอบ ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีคำตอบ แต่มันคือการเลือกที่จะปล่อยให้ความเงียบทำงานต่างหาก!”

“อ้อ... เป็นทฤษฎีที่ แถ ได้สวยงามมากครับ” 

นักรบหัวเราะในลำคอ ซึ่งเวียงพิงค์ต้องยอมรับว่ามันเป็นเสียงที่เซ็กซี่จนใจสั่น 

“งั้นคืนนี้... ผมจะคอยดูว่าความเงียบของคุณจะทำงานได้นานแค่ไหน เมื่อเราต้องนอนเตียงเดียวกัน”

เวียงพิงค์ถึงกับชะงักส้อมที่กำลังจะเข้าปาก 

“คะ... คืนนี้เลยเหรอ?”

“ใช่ครับ งานของเราเริ่ม 24 ชั่วโมง” 

นักรบลุกขึ้นเดินมาช้าๆ มาหยุดอยู่ข้างหลังเวียงพิงค์ เขาโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบชิดใบหูจนนักเขียนสาวสัมผัสได้ถึงไอความร้อน 

“ไปเตรียมหมอนข้าง กำแพงเมืองจีน ของคุณไว้ให้ดีนะมาดาม... เพราะผมเป็นพวกชอบ ‘รุกราน’ ดินแดนที่ปิดตายเสียด้วย”

เขาทิ้งประโยคนั้นไว้พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาของปลายนิ้วที่ไล้ผ่านไหล่ของเธอ ก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไป ทิ้งให้เวียงพิงค์นั่งนิ่งอยู่กลางแสงเทียนที่กำลังสั่นไหว... การอยู่ร่วมกันวันแรกเพิ่งเริ่มต้น แต่มันกลับทำลายกำแพงในใจของเธอไปมากกว่าสิบปีที่ผ่านมาเสียอีก!