ผู้บุกรุกอาณาจักร กับ ความลับในห้องเช่า

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านรอยร้าวของหน้าต่างไม้ในห้องเช่า เวียงพิงค์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัวเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ที่ลานจอดรถและรสจูบในรถยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว เหมือนหนังที่กดปุ่มรีเพลย์ไม่หยุด เธอพยายามสลัดความคิดพวกนั้นทิ้ง แล้วหันไปหาคีย์บอร์ดเพื่อทำงานต่อ แต่วันนี้สมาธิของเธอกลับกระจัดกระจาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น เวียงพิงค์ขมวดคิ้ว ใครจะมาหาเธอในเวลานี้? พี่หมวยปกติจะโทรมาก่อนเสมอ หรือจะเป็นเจ้าของหอมาเรื่องธุระด่วน? เธอเดินไปส่องตาแมว... แล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้น

ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อ ยืนกอดอกพิงผนังปูนเก่าๆ อย่างไม่ถือตัว ใบหน้าหล่อเหลา ที่ดู ผิดที่ผิดทาง อย่างยิ่งในสถานที่แห่งนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... นักรบ

เวียงพิงค์รีบเปิดประตูออกไปเพียงครึ่งเดียว 

“คุณมาทำอะไรที่นี่! รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ห้องไหน!”

“ไม่ยากหรอก…เรื่องแค่นี้” 

นักรบปรายตามองลอดเข้าไปในห้อง 

“และผมก็ไม่ได้มาทวงบทงาน เพราะวันนี้ผมจะมาตรวจสถานที่ สำหรับฉากนางเอกเก็บตัวเขียนนิยาย... ซึ่งดูเหมือนที่นี่จะสมจริงกว่าที่ผมคิดไว้เยอะนะ”

เขาถือวิสาสะดันประตูเบาๆ แล้วก้าวเข้ามาในห้อง เวียงพิงค์พยายามจะขวางแต่สู้แรงเขาไม่ได้ ห้องเช่าขนาดไม่กี่ตารางเมตรดูแคบลงทันตาเมื่อมีร่างสูงใหญ่ของเขามายืนอยู่กลางห้อง พร้อมกับกวาดสายตาคมกริบสำรวจไปรอบๆ ราวกับกำลังสแกนหาความลับที่ซ่อนอยู่ไต้ฝุ่นผง

เวียงพิงค์รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ความรู้สึก เปลือยเปล่า จู่โจมเธออย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เธอใส่ชุด เดรสเปิดหลังในงานเมื่อคืนเสียอีก เพราะที่นี่... คือสถานที่รวบรวมความพ่ายแพ้ ความอดทน และความพยายามที่แสนโดดเดี่ยวของเธอไว้ทั้งหมด สายตาของนักรบหยุดลงที่ชั้นหนังสือไม้ราคาถูกที่โก่งงอเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว เขาไล้นิ้วไปตามสันหนังสือ กายวิภาคสำหรับจิตรกร, จิตวิทยาความใคร่และพฤติกรรมมนุษย์, ไปจนถึงนิยายอิโรติกภาษาฝรั่งเศสฉบับแปล

“คุณศึกษาหนักขนาดนี้เลยเหรอ?” เขาถาม 

น้ำเสียงไม่ได้มีความเย้ยหยันอย่างที่เวียงพิงค์คาดไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความทึ่ง 

“ทั้งหมดนี่... เพื่อใช้ มโน ฉากรักในหน้ากระดาษเนี่ยนะ?”

“มันคือการทำงานค่ะ!” 

เวียงพิงค์เดินไปบังโต๊ะทำงานของตัวเอง พยายามปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ค้างฉาก การร่วมรักในห้องมืด ไว้ แต่ดูเหมือนเขาจะเห็นมันไปแล้ว

“มาม่าคัพรสหมูสับสี่ถ้วย... กาแฟซองที่กินเหลือ... แล้วก็กองหนังสือพวกนี้” 

นักรบหันกลับมาจ้องหน้าเธอ 

“คุณกินอยู่อย่างกับคนเร่ร่อน ทั้งที่รายได้จากนิยายคุณปีหนึ่งซื้อคอนโดอยู่ได้สบายๆ ... มาดาม คุณเป็นบ้าหรือคุณเป็นผู้ละซึ่งกิเลสแล้วกันแน่?”

“มันไม่เกี่ยวกับคุณ! ออกไปเดี๋ยวนี้!” 

เวียงพิงค์ปรี่เข้าไปจะลากแขนเขา แต่นักรบกลับคว้ามือเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัว จนแผ่นอกแกร่งปะทะกับร่างจิ๋ว

“เกี่ยวสิ... เพราะตอนนี้ผมตัดสินใจแล้วว่า ผมจะลงทุนกับอาณาจักรของคุณ” 

นักรบโน้มหน้าลงมาจนเวียงพิงค์สัมผัสได้ถึงลมหายใจ 

“ที่ดินแปลงนั้นที่เชียงราย... ผมรู้ว่าคุณกำลังเก็บเงินซื้อ แต่มันกำลังจะถูกประมูลขายในเดือนหน้า และราคาของมันสูงกว่าเงินที่คุณมีอยู่ตอนนี้แน่”

“คุณรู้ได้ยังไง... คุณสืบเรื่องฉัน!”

 เวียงพิงค์หน้าซีดเผือด

“ผมบอกแล้วไงว่าผมสนใจอาณาจักรของคุณ” 

นักรบเลื่อนมือลงไปโอบเอวเธออย่างย่ามใจในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ 

“ผมมีข้อเสนอ... ผมจะซื้อที่ดินผืนนั้นให้คุณในชื่อของคุณทันที แลกกับการที่คุณต้องย้ายไปอยู่ ที่บ้านพักของผมตลอดระยะเวลาที่เขียนบทหนังเรื่องนี้ให้จบ”

“ไม่มีวัน! ฉันไม่ขายตัวแลกที่ดิน!” 

เวียงพิงค์แหวใส่

“ใครบอกว่าให้ขายตัว?” 

นักรบหัวเราะในลำคอ แววตาแฝงความนัยบางอย่าง 

“ผมแค่ต้องการ ที่ปรึกษา ที่อยู่ใกล้ตัวตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อให้บทหนังของผมออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด... ส่วนเรื่องอื่นถ้ามันจะเกิดขึ้น มันต้องเกิดจากความเต็มใจของคุณเอง”

เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดกัน 

“ว่าไงมาดาม... จะยอมอยู่ในรูหนูนี่ต่อไปแล้วปล่อยให้อาณาจักรในฝันหลุดมือ หรือจะยอมเสี่ยง เล่นกับไฟ เพื่อแลกกับทุกอย่างที่คุณต้องการ? และอีกอย่างผมบอกยกเลิกห้องคุณกับเจ้าของหอแล้ว เรียบร้อย”

เวียงพิงค์ยืนตัวสั่นเทิ้ม ความรู้สึกตีกันในหัวอย่างหนัก นี่คือโอกาสเดียวที่จะทำให้ฝันของเธอเป็นจริง แต่มันก็คือการเอาตัวเองไปอยู่ในกรงของเสือร้ายอย่างเขา... เสือที่เหมือนจะรู้ใจเธอมากที่สุด

“ฉัน... ฉันนน” 

เวียงพิงค์อึกอัก สายตามองไปยังสมุดบัญชีเงินสะสมอันน้อยนิดเมื่อเทียบกับโอกาสตรงหน้า 

“ฉันมีเงื่อนไข... คุณห้ามแตะต้องตัวฉันถ้าฉันไม่สั่ง!”

“หึ... ได้ครับ” นักรบกระตุกรอยยิ้มของผู้ชนะ 

“งั้นก็เก็บของซะ... ถ้าที่ดินผืนนั้นคืออิสรภาพของคุณ ผมก็จะมอบมันให้คุณ... เดี๋ยวนี้”

เวียงพิงค์เริ่มเก็บของด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้สึกใจหายอย่างประหลาดเมื่อต้องหยิบจับข้าวของที่เคยอยู่เป็นที่เป็นทางใส่ลงกระเป๋า ห้องเช่านี้แม้จะซอมซ่อ แต่มันคือถ้ำที่ซ่อนความลับของเธอมานานหลายปี เวียงพิงค์เริ่มหยิบโน้ตบุ๊กคู่ใจเป็นอย่างแรก ตามด้วยแท็บเล็ตและฮาร์ดไดรฟ์สำรองที่รวบรวมข้อมูลนิยายทั้งหมด นักรบยืนกอดอกพิงผนัง มองดูเธอเก็บหนังสือเล่มหนาๆ ใส่ลังกระดาษ

“เอาเล่มนั้นไปด้วยสิ...” 

นักรบชี้ไปที่หนังสือ ศาสตร์แห่งการสัมผัส ที่เวียงพิงค์เคยกางทิ้งไว้ 

“เพราะ Workshop ของเราหลังจากนี้ คุณอาจจะต้องใช้ทฤษฎีในนั้นมาโต้แย้งกับผม... ถ้าคุณทำได้นะ”

เวียงพิงค์ค้อนให้เขาหนึ่งวงก่อนจะยัดหนังสือเล่มนั้นลงลังอย่างแรง 

“ฉันจะเอาไปทุกเล่มนั่นแหละค่ะ! เพราะฉันจะไม่ยอมให้คุณสอนฉันฝ่ายเดียวแน่!”

นักรบเดินเข้ามาช่วยยกลังหนังสืออันหนักอึ้ง เวียงพิงค์พยายามจะแย่งแต่เขากลับเบี่ยงตัวหลบ 

“ไม่ต้อง... ปล่อยหน้าที่แบกหามเป็นของผม หน้าที่คิดฉากรักเสมือนจริงเป็นของคุณ...ต่อไปนี้เราต้องแบ่งงานกันให้ชัดเจน!”

เวียงพิงค์เดินไปหยิบของชิ้นสุดท้าย... มันคือกระถางต้นแคคตัสเล็กๆ ใกล้จะแห้งเหี่ยวตายตรงริมหน้าต่าง เธออุ้มมันไว้แนบอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

“ไปกันเถอะค่ะ...ของที่เหลือค่อยมาขนวันอื่น” 

เธอพึมพำ น้ำเสียงแฝงความประหม่า

เมื่อเธอก้าวเท้าออกจากห้องเช่า นักรบปิดประตูให้เธอแล้วล็อกมันไว้ราวกับจะบอกว่าเธอไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก เวียงพิงค์เดินตามหลังร่างสูงใหญ่ของเขาลงบันไดตึกที่มืดสลัว สายตามองแผ่นหลังกว้างของนักรบช่างดูมั่นคงและอบอุ่น

เวียงพิงค์ไม่รู้เลยว่าการก้าวออกจากถ้ำครั้งนี้ จะเป็นการไปสู่อิสรภาพที่แท้จริง หรือเป็นการก้าวเข้าไปสู่กรงทองที่ซ่อนความร้อนแรงไว้จนเธออาจจะมอดไหม้ไปทั้งตัว!