มาดามสวาท กับ อาณาจักรในฝัน

แสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนบนเลนส์แว่นถนอมสายตาของ ‘เวียงพิงค์’  ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเช่าขนาดไม่กี่ตารางเมตรย่านใจกลางเมือง เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังสนั่นราวกับเสียงฝีเท้าของม้าศึกที่กำลังควบทะยานไปข้างหน้า เวียงพิงค์ไม่ได้กินอะไรมาหกชั่วโมงแล้ว นอกจากกาแฟเย็นชืด วางลืมทิ้งไว้ข้างตัวจนมดเริ่มไต่ ปลายนิ้วของเธอยังคงรัวไม่หยุด

‘มือหนาของเขาเลื่อนไล่ไปตามส่วนโค้งส่วนเว้า บีบเค้นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นจนร่างบางสั่นเทิ้ม ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินซอกคอคือคำสั่งเผด็จการที่เธอไม่อาจขัดขืน...’ 

ติ๊ดดด….

เวียงพิงค์กดปุ่ม Save และเตรียมส่งไฟล์งานให้ บก.หมวย ทันทีที่จบประโยคสุดท้าย เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่ พลางถอดแว่นออกมาเช็ดช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ทอประกายแห่งชัยชนะ

นักเขียนนามปากกา มาดามสวาท หยิบสมุดบัญชีธนาคารใต้คีย์บอร์ดมาเปิดดู มันคือของสะสมที่มีค่าที่สุดในชีวิต ตัวเลขเจ็ดหลักเรียงรายกันอย่างสวยงาม เงินที่เธอแลกมาด้วยการ มโน ถึงความรักที่ร้อนแรงที่สุด ทั้งที่ชีวิตจริงของเธอนั้น... แห้งแล้งยิ่งกว่าทุ่งกุลาร้องไห้

“อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น... อาณาจักรพิงค์แลนด์ของฉัน”

เวียงพิงค์มองรูปถ่ายที่ดินผืนงามในแท็บเล็ต ที่ดินกลางหุบเขาธรรมชาติทางเหนือสถานที่ที่เธอตั้งความหวังไว้ว่าสักวันหนึ่งจะได้จับจองเป็นเจ้าของ เธอไม่ได้อยากรวยเพื่ออวดใคร แค่ต้องการ ป้อมปราการส่วนตัว สถานที่ที่สามารถโยนเสื้อผ้าตัวโคร่งทิ้งไป ใส่เพียงชุดกระโปรงตัวสวย เดินเท้าเปล่าบนหญ้า ถือตะกร้าเด็ดดอกไม้ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ชายคนไหนเดินเข้ามาสบประมาทว่าเธอ 'สวยแต่รูปจูบไม่เป็น' อีก แม้จะเป็นเหตุผลฟังแล้วปัญญาอ่อนก็เถอะ

ปมวัยมัธยมยังคงเป็นแผลร้ายแผลลึก สร้างความอับอายจนแทบไม่อยากไปโรงเรียน ตั้งแต่นั้นมันทำให้เธอเลือกใช้ชีวิตแบบสันโดษขังตัวเองไว้ในห้องเช่าซอมซ่อ กินมาม่าคัพเป็นหลัก ทำงานเก็บเงิน ทุกบาททุกสตางค์ไว้สร้างอาณาจักรที่ผู้ชายหรือบุคคลภายนอกสามารถเข้าถึงเธอได้แค่ตัวอักษรในนิยายเท่านั้น

สามวันต่อมา เวียงพิงค์ยืนอยู่หน้าตึกระฟ้าของค่ายหนัง S Production ตามนัดหมาย ท่ามกลาง แดดร้อนระอุณหภูมิ 40 องศา เธออยู่ในชุดที่ถ้าเพื่อนเก่ามาเห็นคงจำไม่ได้ เสื้อแขนยาวลายดอกไซส์ XXL ใส่แล้วดูเหมือนผ้าคลุมเตียง กางเกงผ้าเนื้อหนาที่ทำให้สะโพกผายๆ ของเธอดูแบนราบ และที่ขาดไม่ได้คือแว่นตาพลาสติกราคาถูกที่ทำให้หน้าตาสวยเฉี่ยวดูเหมือนป้าวัยใกล้เกษียณ

“แกทำได้มาดาม... ท่องไว้ หกหลัก หกหลัก!” เธอพึมพำเพื่อเป็นการปลุกใจตัวเองก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน

เวียงพิงค์ หรือ มาดามสวาท ได้รับเชิญเข้าไปในห้องประชุมชั้นบนสุด ผนังโดยรอบเป็นกระจกใส พื้นพรมกำมะหยี่สีแดงและโต๊ะไม้โอ๊กหรูหราทำให้เธอรู้สึกเหมือนรับบทเจ้าหญิงซินเดอเรล่า ต่างกันแค่ชุดเท่านั้นที่ไม่ใช่ เก้าอี้มุมหัวโต๊ะนั้น... เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกำลังนั่งรอให้ช่างภาพมาถ่ายแบบเพื่อลงนิตยสารหนุ่มฮอตคอนเทสต์ แต่เธอคิดผิด!

นักรบ  ลูกชายเจ้าของค่ายหนังที่เป็นทั้งผู้อำนวยการสร้างและมือเขียนบทเทวดา เขามีใบหน้าหล่อเหลาเอาการเอางาน พระเจ้าคงใช้เวลาปั้นนานไปหน่อยผู้ชายคนนี้ถึงได้มีออร่าพิเศษกว่าใคร คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาคมจัดคู่นั้นดูเหมือนออกแบบมาเพื่อจับผิดคนเพียงแค่ปรายตามอง

เวียงพิงค์เลือกนั่งเก้าอี้ให้ไกล เขา มากที่สุดทันที

“สวัสดีครับ คุณ... มาดามสวาท?” น้ำเสียงของของเขาทุ้มต่ำ ก้องกังวานในห้องที่เงียบสงัด 

“หรือ…พอจะบอกชื่อเรียกจริง ๆ ของคุณได้ไหมครับ?”

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ... เรียกฉันว่ามาดามก็ได้ บก. ของฉันคงแจ้งข้อตกลงระหว่างเราแล้ว” 

นักเขียนสาวพยายามดัดเสียงให้ต่ำและดูมีอายุ 

“ฉันชอบความเรียบง่าย โปรดอย่าใส่ใจชื่อจริงของฉันเลยนะคะ”

นักรบ วางไอแพดลงช้าๆ เขาจ้องมองผู้หญิงในชุดลายดอกตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจกึ่งจับผิด 

“ผมแปลกใจนิดหน่อย... นิยายของคุณเขียนบรรยายสรีระผู้ชายได้ละเอียดอย่างกับไปนอนวัดตัวมา แต่ดูเหมือนคุณจะพยายาม... ซ่อน สรีระตัวเองไว้อย่างสุดความสามารถเลยนะ”

เวียงพิงค์เริ่มใจคอไม่ดี เธอขยับแว่นให้กระชับ

“มันเป็นเรื่องของรสนิยมส่วนตัวค่ะ เราควรเข้าเรื่องงานดีกว่าไหมคะ?”

“ได้ครับ... งั้นมาเริ่มกันเลย” 

นักรบหยิบเอกสารบทหนังที่เวียงพิงค์เขียนบรรยายฉากรักมาวางแผ่หราบนโต๊ะ 

“ผมอ่านฉากเลิฟซีนที่คุณเขียนมาแล้ว ภาษาสวยครับ พริ้วไหว เร้าอารมณ์... แต่มันมีปัญหาใหญ่มากข้อหนึ่ง”

“ปัญหาอะไรคะ?” นักเขียนสาวขมวดคิ้ว เธอเป็นตัวท็อปในแพลตฟอร์มอ่านนิยายนะ ใครจะกล้าติ!

ร่างสูงสง่าในชุดสุดเนี้ยบก้าวเดินไปรอบโต๊ะช้าๆ เหมือนเสือโคร่งที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ เขามาหยุดอยู่ข้างหลัง จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ กลิ่นนั้นมันทำให้หัวใจเกือบจะหยุดเต้นตายไปต่อหน้าต่อตาเขาเสียให้ได้

“คุณเขียนว่า... เขาเชยคางเธอขึ้น กดจูบที่ลึกซึ้งจนลมหายใจขาดห้วงในวินาทีแรกที่สัมผัส” 

นักเขียนบทหนุ่มมือหนึ่ง ทวนประโยคในบทด้วยการกระซิบข้างหู 

“ในทางเทคนิค... มนุษย์เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับในวินาทีแรก ลมหายใจคนเราจะขาดห้วงก็ต่อเมื่อเกิดแรงดึงดูดปะทะกันก่อนหน้านั้น หรือไม่ก็ต้องมีความต้องการที่สะสมมานาน...” 

เขาโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้ อีกข้างวางบนโต๊ะ กักเธอไว้ในวงแขนกว้าง

“คุณเขียนเหมือนคนเก่งทฤษฎี... แต่ไม่เคยผ่านสนามจริง” 

นักรบจ้องเข้าไปในดวงตาหลังเลนส์แว่นของเวียงพิงค์ 

“รู้ไหมครับว่าจูบที่ทำให้คน ขาดใจ จริงๆ มันต้องเริ่มจากตรงไหน?”

มาดามสวาท หรือ กูรูตัวแม่ นั่งตัวแข็งทื่อ กลิ่นอายความเป็นชายที่แผ่ออกมามันรุนแรงจนเธอแทบจะลืมวิธีหายใจ 

“ฉัน... ฉันเขียนตามจินตนาการค่ะ จินตนาการสำคัญกว่าความรู้... คุณไม่เคยได้ยินเหรอคะ? เอ่อ…เออ… ไม่ใช่สิ! ฉันเขียนตามความรู้ควบคู่จินตนาการไปด้วย ปน ๆ กัน”

“แต่หนังของผมเน้นความ สมจริง  ครับ” 

นักรบ กระตุกยิ้มทำให้เวียงพิงค์อยากจะเป็นลมแกล้งสลบไปฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาล 

“ถ้าที่ปรึกษาของผมยังแยกไม่ออกระหว่าง การจูบแบบละเมอ กับ จูบที่แท้จริง หนังเรื่องนี้คงออกมาเป็นแค่การ์ตูนตาหวาน”

โอ้โหวววว แรงมากกก นักเขียนสาวรวบรวมความกล้า หันหน้าไปเผชิญกับเขาในระยะไม่กี่นิ้ว 

“งั้นคุณก็ช่วยบอกมาสิคะว่าต้องแก้ตรงไหน ไม่ใช่มาวิจารณ์ทักษะการเขียนส่วนตัวของฉัน!”

“ผมจะยกตัวอย่างฉากแรกของบทนี้ก่อนแล้วกัน สิ่งที่คุณต้องทำความเข้าใจก่อนเริ่มเขียนงานหนังของผม คุณต้องบรรยายจากกลิ่นหอมที่กระตุ้นฟีโรโมน แรงดึงดูดจากสายตา และ การเว้นจังหวะ ก่อนจะสัมผัส... เพื่อให้เกิดความกดดันทางอารมณ์จนถึงขีดสุด ไม่ใช่เอะอะก็บดขยี้เหมือนคนหิวข้าวแบบที่คุณเขียน!”

ดวงตาของนักเขียนบทหนุ่มวาววับขึ้นมาทันที เวียงพิงค์โกรธจนหน้าชาตัวสั่น หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นกระดอนออกมานอกอก สมองอาจจะมึนเบลอขั้นสุด เพราะโดนคำวิจารณ์เผ็ดร้อนต่อหน้าต่อตาขนาดนี้ แต่ศักดิ์ศรี ตัวแม่ มันค้ำคออยู่ ให้ยอมจำนนง่าย ๆ มันคงไม่ใช่อ่ะ

“ศิลปะคือการถ่ายทอดอารมณ์เหนือความจริงค่ะคุณนักรบแห่งกรุงศรี! ถ้าคุณอยากได้ความจริง 100% คุณควรไปกำกับสารคดีสัตว์โลกนะคะ ไม่ใช่หนังโรมานซ์!”

นักรบแห่งกรุงศรี ตามชื่อที่เวียงพิงค์เรียกชะงักไปนิดนึง ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในเลนส์แว่นหนาของเธอ เหมือนเขาจะเห็นความสั่นไหวที่ซ่อนอยู่ข้างใน 

“ปากเก่งดีนี่ครับ... งั้นผมถามหน่อย ในฐานะตัวแม่ตัวมัมนิยายอิโรติก คุณคิดว่า องศา ของการจูบที่ทำให้ผู้หญิงรู้สึกพ่ายแพ้ที่สุดคือแบบไหน?”

“ก็... ก็ต้องเอียงหน้า 45 องศา แล้วใช้มือเชยคาง...” 

เธอพยายามนึกตามตำราที่เคยอ่าน นิยายที่เคยเขียน แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันทำให้คิดอะไรไม่ออก

“สำหรับผู้ชายอย่างผมอะนะ” 

นักรบ กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกับหน้ากากอนามัยของเวียงพิงค์ 

“นั่นมันท่าโพสต์ถ่ายรูป... จูบที่ทำให้ผู้หญิงส่วนใหญ่พ่ายแพ้อ่อนระทวยคือจูบที่เริ่มจากซอกคอขึ้นมาที่ติ่งหู เป็นการทำลายกำแพงการป้องกันตัวของฝ่ายหญิงก่อนจะจบที่ริมฝีปากต่างหาก... คุณมาดามสวาทผู้เจนจัด ไม่รู้เรื่องพื้นฐานแบบนี้เลยเหรอครับ?”

นักเขียนสาวหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด 

“ฉัน... ฉันรู้! แต่ฉันแค่เลือกจะนำเสนอแบบอื่น! คุณจะคิดแบบนั้นมันก็เรื่องของคุณสิ”

“งั้นเรามาเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการ Workshop กันดีกว่า” 

นักรบ ยืดตัวขึ้นแต่ยังคงอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของเขา 

“ผมจะให้คุณกลับไปเขียนฉากนี้ใหม่ โดยใช้ ข้อมูลจริง  จากผมเมื่อกี้...และคุณห้ามใช้จินตนาการลมๆ แล้งๆ ของคุณมาร่วมโดยเด็ดขาด!” 

เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเธอจนขนแขนลุกพรึ่บ

 “เตรียมตัวไว้นะครับคุณมาดาม เพราะผมจะสอนให้คุณเข้าใจคำว่า ถึงอกถึงใจ  ของจริง... มันต้องเริ่มยังไง”

เขาเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้เวียงพิงค์กึ่งนั่งกึ่งทรุดอยู่บนเก้าอี้ มือขาวเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อตัวโคร่งสั่นเทิ้มไปหมด

นี่มันเพิ่งจะวันแรก... เงินแสนเงินล้านของฉันมันต้องแลกด้วยการเสี่ยงขนาดนี้จริงๆ เหรอ มาดามสวาท!