Romans de กาลอักษรา

ข่าวออกตอนตีห้า รวดเร็ว รุนแรง และจงใจ“ที่ปรึกษาหญิงชื่อดัง พัวพันบริษัทอื้อฉาวในอดีต แหล่งข่าวเผย เคยเป็นฟันเฟืองสำคัญในคดีฟอกเงินระดับนานาชาติ”ข่าวถูกแชร์วนซ้ำในโลกออนไลน์ รูปอลิชาถูกขุด พาดหัวข่าวคำว่า อดีต ถูกเขียนด้วยฟอนต์ตัวอักษรเล็กกว่าคำว่า อื้อฉาว อลิชานั่งอยู่ที่โต๊ะประชุมเล็ก เธอเตรียมใจมาแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้“เขาปล่อยของแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ” ธามินทร์พูด “ทำให้คนสงสัยอยากรู้ หลังจากนั้น…”“เรื่องของฉัน จะถูกค้นหาจากทางอินเทอร์เนต” อลิชาต่อให้ประตูห้องประชุมถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมด้วยฝ่ายกฎหมาย ฝ่ายสื่อประชาสัมพันธ์ และผู้บริหารระดับสูง“เราต้องออกแถลงการณ์ เราปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องนี้มันสำคัญมากต่อภาพลักษณ์ขององค์กร ไม่งั้นจะพินาศกันหมด” ผู้บริหารคนหนึ่งพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว“ถ้ายังมัวตั้งท่าอยู่อย่างนี้ ข่าวจะแรงและไปไกลเกินกว่าเราจะแก้ไข พอถึงตอนนั้นมันจะสายเกินไปนะครับ” ฝ่ายกฎหมายเสริมขึ้นสายตากดดันจับจ้องมาที่อลิชา เธอยืนขึ้น “ฉันจะเป็นคนแถลงเองค่ะ!”ฝ่ายสื่อประชาสัมพันธ์อ้าปากจะทักท้วง แต่ธามินทร์ชิงพูดแทรก“ให้คุณอลิชาเธอพูดเอง

การพรีเซนต์โปรเจกต์รอบสุดท้ายมาถึง อลิชายืนสำรวจความเรียบร้อยอยู่หน้ากระจก สูทสีดำพอดีตัวเรียบกริบ ผมหวีรวบตึง ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ อลิชาเตรียมตัวมาเพื่อปิดเกม…ธามินทร์ยืนอยู่ด้านหลัง เงาสะท้อนในกระจกทำให้สายตาของทั้งคู่สบประสานกันอย่างพอดี“พร้อมไหม?”“ฉันพร้อมตั้งแต่วันที่เขาคิดว่าฉัน…จะทรยศคุณแล้วล่ะ”ห้องประชุมขนาดใหญ่ของออโรร่า โฮลดิ้งส์ (Aurora Holdings) คราคร่ำไปด้วย บอร์ดบริหารระดับสูง คณะกรรมการผู้ถือหุ้น ที่ปรึกษาทุกระดับ สำนักสื่อชั้นนำต่าง ๆนรินทร์นั่งอยู่แถวหน้าสุด ท่าทางมั่นใจ รอยยิ้มแสนสุภาพ สายตาเหลือบมองอลิชาเพียงแว่บเดียว…เหมือนผู้ถือไพ่เหนือกว่าการพรีเซนต์เริ่มขึ้นตามลำดับ ทีมที่ปรึกษาจากเวิร์ซเทค (Vortech) และตามด้วยที่ปรึกษาจาก เอ-เรส (Ares) สถิติ ดัชนี้ชี้วัด ตัวเลข กลยุทธ์ ยุทธศาสตร์ วิธีการมากมายพร้อมประโยคชวนเชื่อสวยหรู ทุกอย่าง ดูราบรื่นเป็นปกติ จนกระทั่งถึงช่วง Q&Aอลิชายกมือขึ้น ไม่จำเป็นต้องรอคำเชิญ“ฉันขออนุญาตตั้งคำถามไม่ใช่ในฐานะที่ปรึกษาเอ-เรส (Ares) แต่ในฐานะคนที่รับผิดชอบต่อผลลัพธ์ของโครงการนี้”ประธานพยักหน้าอนุญาตนรินทร์เริ่มส

ข่าวลือสะพัดรวดเร็ว และรุนแรง เช้าวันนั้น ชื่อของ อลิชา รัตนพงศ์ ถูกพาดหัวข่าวใหญ่ประจำวัน ว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้มาในฐานะที่ปรึกษาแต่ มาในฐานะ ผู้ให้ข้อมูลลับ “แหล่งข่าวเผย เอ-เรส (Ares) เตรียมถอนตัวจากโครงการ หลังพบความผิดปกติในตัวเลขของ เวิร์ซเทค (Vortech) ”อลิชายืนอ่านข่าวนั้นในห้องทำงาน สีหน้าเรียบเฉย นิ่งสงบจนพิมพ์ลภัสเริ่มกลัว“ข่าวนี่มัน…” พิมพ์ลภัสหยุดคำพูด “มันดูเหมือนลิซขายข่าวคุณธามินทร์เลยนะ”“ใช่” อลิชาตอบเสียงแผ่ว “นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้คนเชื่อ”โลกภายนอกไม่รู้ว่ามันคือแผน ธามินทร์เห็นข่าวดังจากหน้าจอมือถือ ระหว่างนั่งประชุมคณะกรรมการที่ปรึกษา เขาไม่แสดงอาการตกใจ แต่กรามขบกันแน่นไม่รู้ตัว“คุณธามินทร์ คุณมีอะไรจะชี้แจงไหม” หนึ่งในคณะกรรมการถาม น้ำเสียงห่างเหินไม่เป็นมิตร ธามินทร์เงยหน้าขึ้น กวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้องประชุม“ผมไม่เชื่อข่าวลือ เพราะมันไม่ใช่หลักฐาน และผมไม่เคยตั้งคำถามกับความเป็นมืออาชีพของ คุณอลิชา จนกว่าจะมีสิ่งใดพิสูจน์ได้”คำพูดของธามินทร์ช่วยรักษาหน้าอลิชาระดับหนึ่ง แต่ไม่มากพอให้ข่าวลือสงบลงได้ ลึกลงไปแม้แต่ตัวเขาเอง ก็อดตั้งคำถามในใจไม่ได้ ว่าอล

อลิชาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ไม่มองหน้า ไม่ทักทาย ธามินทร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ แต่สายตาไม่เคยละจากเธอ“เราไม่มีเวลามาก” อลิชาเปิดประเด็นทันที “ถ้าจะร่วมมือ ก็ต้องชัดเจน”ธามินทร์ยิ้มบาง ๆ “ผมก็ไม่ถนัดเสียเวลาเหมือนกัน”อลิชาเลื่อนเอกสารไปกลางโต๊ะ “ข้อมูลการปล่อยข่าวทั้งหมด ฉันให้ทีมไล่ไทม์ไลน์แล้ว ต้นทางไม่ใช่สื่อ แต่เป็นบริษัทเงาที่รับงานเฉพาะเคสสกปรก”ธามินทร์เหลือบมอง ก่อนจะหยิบเอกสารของตัวเองมาวางบ้าง“ชื่อบริษัทเดียวกันกับที่นรินทร์ใช้ตอนดิสเครดิตผมเมื่อสามปีก่อน” เขาพูดเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว“วิธีเดิม เป้าหมายใหม่”อลิชาเงยหน้าขึ้น สายตาคมฉายแววดุขึ้นทันที“งั้นนี่ไม่ใช่แค่เรื่องโปรเจกต์ เขากำลังเอาคืนคุณ” เธอสรุป“และใช้คุณเป็นเหยื่อร่วม” ธามินทร์ต่อประโยคของอลิชาให้จบเรื่องนี้ไม่ต้องหาว่าใครผิดใครถูก เพียงแค่ยอมรับความจริงเท่านั้น“ข้อตกลงของฉันง่ายมาก แลกข้อมูลกันทั้งหมดไม่ปิดบัง อย่าแทงข้างหลัง จนกว่าจะจัดการนรินทร์ได้” อลิชาเสนอธามินทร์โน้มตัวมาข้างหน้า ระยะห่างระหว่างกันหายไปเกือบครึ่ง“แล้วหลังจากนั้นล่ะ” เขาถามอย่างตรงไปตรงมา “เราก็กลับไปเป็นศัตรูกันเหมือนเดิม?”อลิชาจ้อง

ยามวิกาล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวคล้ายกำลังโอบล้อมโลกทั้งใบไว้ด้วยความหวงแหน ช่างสวยงามและเหมือนภาพมายาในเวลาเดียวกันอลิชานั่งทอดอารมณ์อยู่ในบาร์ชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง แก้วค็อกเทลในมือเย็นเฉียบ มันไม่สามารถคลายความร้อนในอกเธอได้เลย เธอดื่มมันหลายแก้ว ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์แอลกฮอร์ อลิชาไม่ควรมาอยู่ที่นี่ และไม่น่าปล่อยให้ความรู้สึกจากดาดฟ้าเมื่อหัวค่ำ ติดตามเธอมาจนถึงตอนนี้ เธอโทษว่าเป็นความเหนื่อยล้าจากการประชุม แรงกดดันจากคณะกรรมการ และชื่อของธามินทร์ที่ไม่ยอมหลุดออกจากความคิดเธอเสียที“เปลี่ยนใจยังทันนะ” เสียงทุ้มต่ำตามมาหลอกหลอนธามินทร์ส่งยิ้มให้อลิชา ก่อนจะนั่งลงเคียงข้าง“คุณตามฉันมาเหรอ” อลิชาถามห้วน แววตาแข็งกร้าว“บังเอิญครับ” เขาตอบแบบขอไปที“หรือคุณคิดว่าผมสะกดรอยตามคุณ”อลิชาแค่นหัวเราะอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง“คุณควรกลับไปวางแผนงานกับทีมของคุณ” เธอว่า “พรุ่งนี้ยังต้องสู้กันอีก”“ผมรู้” ธามินทร์ขยับเข้าใกล้ ใกล้จนเธอได้กลิ่นกายของเขาชัดเจน“นั่นแหละ ที่ทำให้คืนนี้…น่าสนใจ”อลิชาชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ “คุณกำลังเทน้ำมันราด

ความอยากเอาชนะทำให้หัวใจรุ่มร้อน ความทะเยอทะยานกำลังจะเผาไหม้ทุกสิ่งธามินทร์ ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในห้องทำงานมองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่าง มองจากมุมของเขานั้น เมืองนี้เปรียบเหมือนกระดานหมากรุกขนาดยักษ์แบบจำลอง ผู้แพ้ผู้ชนะถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว หรืออย่างน้อย…เขาก็เคยเชื่อเช่นนั้น“คณะกรรมการจากออโรร่า (Aurora) จะเริ่มประชุมในอีกสิบห้านาทีครับ”เสียงผู้ช่วยดังขึ้นจากด้านหลัง ธามินทร์พยักหน้าโดยไม่หันไปมอง มือข้างหนึ่งติดกระดุมสูทเม็ดสุดท้ายอย่างใจเย็นโปรเจกต์ โอไรอัน คราวน์ (Project Orion Crown) ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ แต่มันคือการยืนยันอำนาจของเขาในสายตาคนอื่น และเพื่อใครบางคนในความทรงจำ ธามินทร์เดินออกจากห้องด้วยความทะนงตัวห้องประชุมชั้นบนสุดของออโรร่า โฮลดิ้งส์ (Aurora Holdings) ถูกจัดเตรียมอย่างสมบูรณ์แบบ โต๊ะยาวเรียบหรู เอกสารจัดเรียงเป็นระเบียบ มุมห้องเสริมด้วยดอกไม้งามสีชมพูอ่อน ทุกอย่างสะอาดตา เหมาะสมกับบริษัทชั้นนำใจกลางเมืองมูลค่านับพันล้านธามินทร์นั่งลงในตำแหน่งของเวิร์ซเทค คอนซัลติ้ง (Vortech Consulting) เขารับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา ทั้งชื่นชม ระมัดระวัง และคาดหวังกระทั่ง ป

ณ กองถ่ายริมทะเล (หน้าบ้านพักสุดหรู) เช้ามืดวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในกองถ่ายกลับมาคึกคักอีกครั้ง แต่เป็นความคึกคักที่มาพร้อมกับความกดดันจนทีมงานแทบไม่กล้าหายใจแรง เพราะวันนี้คือวันที่มาวินพระเอกแบดบอยต้องเข้าฉากสำคัญ และเขาก็รักษาสัญญาได้อย่างดีเยี่ยมด้วยการเรียกหาที่ปรึกษาบทส่วนตัว ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ทันตั้งฉากกับแกนโลก ทีมงานทุกคนเดินก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับกลัวว่าจะไปสะดุดต่อมระเบิดของผู้กำกับจอมมารเข้า เพราะตั้งแต่นักรบก้าวเท้าเข้ากองถ่ายมา เขาก็แผ่รังสีอำมหิตจนมอนิเตอร์แทบจะร้าว"คุณที่ปรึกษาครับ..." เสียงหวานเลี่ยนของมาวินดังขึ้นทำลายความเงียบ "ตรงนี้บทพูดที่ว่า 'ผมยอมแลกทั้งชีวิตเพื่อจูบเดียวจากคุณ' ผมว่าอารมณ์ผมมันยังไม่หวานพอ คุณช่วยขยับมาใกล้ ๆ แล้วส่งสายตาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"พระเอกแบดบอยตัวท็อปนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พักผ่อน เสื้อเชิ้ตฮาวายปลดกระดุมลงมาจนเห็นแผงอกขาว ๆ นั่น ดูจงใจยั่วประสาทคนมองสุด ๆ เวียงพิงค์ยืนถือสมุดจดอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ทำหน้าเจื่อน"เอ่อ... คุณมาวินคะ มาดามสวาทสอนว่า ความถวิลหาต้องออกมาจากข้างในค่ะ ไม่ใช่แค่การจ้องตา..." เวียงพิง

บรรยากาศภายในห้องทำงานของบ้านพักริมทะเลกลับมาคุจนน่าขนลุก เสียงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดของเวียงพิงค์ดังรัวเหมือนเสียงปืนกล เธอจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์จนตาแทบไม่กะพริบ ผมเผ้าที่เคยรวบไว้อย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงจากการถูกขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามที่คิดบทบรรยายไม่ออก นักเขียนสาวไม่ได้นอนทั้งคืน เธอกำลังอยู่ในโหมด ร่างทรงมาดามสวาท ที่ไม่มีใครควรเฉียดเข้าใกล้แม้แต่เซนติเมตรเดียว…"คุณนักรบ… ฉันขอร้องล่ะค่ะ" เวียงพิงค์พูดโดยไม่หันไปมองนักรบกำลังเดินวนเวียนไปมาข้างหลัง "อีกแค่สองชั่วโมง ฉันต้องส่งต้นฉบับให้พี่หมวย บก. สายโหดของฉัน ถ้าเลทแม้แต่นาทีเดียว พี่หมวยจะบุกมาแหกอกฉันแน่ กรุณา... อย่า…รบ…กวน…!"เจ้าของบ้านไม่ได้ดูสะทกสะท้านกับคำขู่ แต่กลับโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับพนักเก้าอี้ ก่อนจะวางแก้วกาแฟเอสเปรสโซหอมกรุ่นลงข้างๆ มือของเธอ"ผมก็แค่จะมาดูว่าแรงบันดาลใจที่ผมมอบให้เมื่อคืน... มันถูกถ่ายทอดลงในบรรทัดไหนบ้าง" นักรบเอ่ยเสียงนุ่มแต่กวนประสาท "ว้าวววว… สัมผัสอันร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงตามใจปรารถนา… ประโยคนี้คุณเขียนจากจินตนาการหรือว่าคุณเขียนจากความรู้สึกจริงตอนที่เรา...""คุณ!" นักเขียนสาวหันขวับไปแยกเ

หลังจากที่ เกือบ จะเตลิดเปิดเปิงกันไปในห้องพัก และโดนยัยกะหล่ำดอกขัดจังหวะจนอารมณ์บูด นักรบตัดสินใจพาเวียงพิงค์ขับรถหนีออกมาจากความวุ่นวายในกองถ่าย เขามุ่งหน้าสู่บ้านพักริมทะเล แต่แทนที่จะให้นักเขียนสาวแยกตัวไปปั่นงาน เขากลับชวนเธอเดินเลาะลงไปยังชายหาดส่วนตัวที่มืดสลัวและเงียบสงบ ลมทะเลตอนกลางคืนพัดเอาความเย็นฉ่ำมาปะทะผิว กลิ่นอายของทะล ทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นเมื่อครู่เริ่มผ่อนคลายลง แต่ความประหม่าระหว่างทั้งคู่กลับเพิ่มสูงขึ้นอย่างประหลาด เวียงพิงค์เดินเตะทรายเล่นพลางแอบชำเลืองมองนักรบที่เดินตามมาติด ๆ สายตาของเขาไม่ได้มองความสวยงามกับทิวทัศน์เบื้องหน้าเลยสักนิด แต่กำลังจับจ้องอยู่บริเวณใบหน้าของเธอ"ในห้องพักเมื่อกี้... คุณแถได้เก่งมาก ผมภูมิใจในตัวคุณจริง ๆ" นักรบถามพร้อมกับมาเดินเคียงข้างเวียงพิงค์"ผมไม่คิดว่าที่ปรึกษาบทของผมจะมีความคิดสร้างสรรค์ในสถานการณ์คับขันได้ดีขนาดนี้""มันเป็นทางออกเดียวที่จะรักษาความลับของเรานี่คะ" เวียงพิงค์พูดโดยไม่หันไปมองหน้า"ฉันไม่อยากโดนผู้ไม่หวังดีตามขุดคุ้ยประวัติจนถึงรากเหง้า… หากรู้ว่าตัวจริงของฉันเป็นใคร""คุณพูดเหมือนคุณไม่ภูมิใจในตัวตนของม

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องพักนักแสดงส่วนตัว นักรบจัดการปิดประตูและกดล็อกเสียงดัง แกร๊ก! จนเวียงพิงค์สะดุ้งตัวโยน เธอรีบกอดกระเป๋าสะพายใบเก่งไว้แน่นพลางหันไปมองชายหนุ่มที่บัดนี้ถอดมาดผู้กำกับจอมเฮี้ยบออกเหลือเพียง จอมเผด็จการ คนเดิมที่สายตาจ้องจะตะครุบเหยื่อตลอดเวลา"เวียงพิงค์งั้นเหรอ?" นักรบเลิกคิ้วสูงพลางเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังไปติดกับเคาน์เตอร์แต่งหน้าที่มีหลอดไฟสว่างจ้า "สุดท้ายก็ยอมเผยชื่อจริงมาสักที... ผมเกือบจะกลั้นขำไม่ไหวตอนเห็นคุณพยายามทำหน้านิ่งพูดไปเรื่อยโชว์คนทั้งกอง""มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินค่ะ!" เวียงพิงค์กระซิบเสียงสั่นแต่พยายามทำหน้าขรึม "คุณนั่นแหละ จู่ๆ ก็คว้าเอวฉันโชว์คนนับร้อย ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง มีหวังพรุ่งนี้ฉันได้ขึ้นหน้าหนึ่งว่าเป็น ผู้ช่วยต้มตุ๋น แน่ๆ และที่สำคัญ... ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าฉันคือเจ้าของนามปากกานั้นจริงๆ คุณก็รู้ว่าวงการนี้มันน่ากลัวแค่ไหน""ผมรู้..." นักรบขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด"แต่การที่คุณลากผมเข้าไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับความลับของคุณด้วยเนี่ย... มันมีค่าธรรมเนียมนะ รู้ไหม?""ค่าธรรมเนียมอะไรของคุณ? ฉันก็ช่วยกู้หน้าคุณคืนให้แล้ว

หลังจากเหตุการณ์ ละเมอเชิงวิชาการ เมื่อเช้า เวียงพิงค์พยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอสวมวิญญาณป้าแว่นกลับมาอีกครั้งด้วยเสื้อเชิ้ตลายทางตัวโคร่งแบบพรางหุ่นจนดูเหมือนถังเบียร์เคลื่อนที่ หมวกแก๊ปสีซีดถูกดึงลงมาปิดหน้าปิดตาจนเหลือแค่ปลายจมูกรั้น ๆ แต่นักรบกลับดูอารมณ์ดีอย่างร้ายกาจ เขาฮัมเพลงเบาๆ ขณะขับรถพาเธอไปที่สตูดิโอถ่ายทำนอกสถานที่ “จำไว้นะคะคุณนักรบแห่งกรุงศรี! ที่นั่นฉันคือพนักงานฝึกหัดของคุณ ตัวแทนของ มาดามสวาท คุณห้ามเรียกฉันว่ามาดามโดยเด็ดขาด และห้ามให้ใครรู้ว่าเราอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน!” เวียงพิงค์กำชับเสียงเข้มขณะก้าวลงจากรถ “รับทราบครับ... คุณผู้ช่วย” นักรบยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์นั่นทำให้เวียงพิงค์ใจคอไม่ดี เหมือนเขากำลังวางแผนจะฉีกหน้ากากเธออยู่ตลอดเวลาเมื่อก้าวเข้าสู่กองถ่าย ความวุ่นวายของทีมงานนับร้อยชีวิตก็เข้าปะทะ กลิ่นควันสโมกสลับกับกลิ่น สเปรย์ฉีดผมฟุ้งกระจาย เวียงพิงค์พยายามเดินก้มหน้าตามหลังนักรบไปที่มอนิเตอร์ แต่ทว่า... อุปสรรค ชิ้นใหญ่ของเธอก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสรัดรูปสีชมพูนีออนที่สว่างจ้าจนเวียงพิงค์ต้องหยีตา“พี่นักรบขาาาา!” เสียงแหลมปรี

ณ ห้องนอนเจ้าปัญหาเวียงพิงค์ปรากฏตัวในชุดนอนที่ เซฟ ที่สุดในชีวิต มันคือเสื้อยืดตัวโคร่งลายหมีเน่าสีซีดกับ กางเกงวอร์มขายาวที่ยางยืดเริ่มเสื่อมสภาพ เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกอดหมอนข้างไว้แน่นราวกับเป็นอาวุธคู่กายนักรบนอนกึ่งนั่งพิงหัวเตียงอยู่ก่อนแล้ว เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว ผิวพรรณท่อนบนตึงเปรี๊ยะและไรขนอ่อน ๆ ตรงหน้าท้องทำเอาเวียงพิงค์ต้องท่องยุบหนอพองหนอภายในใจ เขากำลังตรวจเช็กตารางงานจากไอแพด แสงจากหน้าจอตกกระทบใบหน้าคมเข้มให้ดูขรึมกว่าปกติ เขาไม่ได้ใส่เสื้อ... ใช่! เขาจงใจโชว์แผงอกกำยำและ ลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวกันอย่างมีระเบียบจนนักเขียนสาวต้องรีบเบือนหน้าหันหนีไปมองเพดาน"นั่นชุดนอนหรือชุดไปทำสวนครับ?"นักรบปรายตามองลายหมีเน่าบนเสื้อของเวียงพิงค์"ชุดเกราะค่ะ! ฉันพร้อมรบ" เวียงพิงค์ไม่พูดเปล่า เธอจัดการวางหมอนข้างลงตรงกลางเตียงเป๊ะๆ ราวกับกั้นเขตพรมแดนเกาหลีเหนือ-ใต้"นี่คือเส้นขนานที่ 38 ใครล้ำเข้ามาถือว่าละเมิดอธิปไตยทางร่างกาย ฝั่งโน้นเป็นเขตอำนาจศาล ของคุณ ส่วนฝั่งนี้คือเขตปกครองพิเศษของมาดามสวาท ห้ามรุกราน ห้ามเจรจา ห้ามขอคืนพื้นที่เด็ดขาด!"นักรบหัวเราะ