EP.06 ทองเนื้อดี

          หนุ่มหล่อ ร่างสูงใหญ่ ดูแข็งแรง ด้วยกล้ามเนื้อแห่งบุรุษเด่นชัดในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทา กางเกงยีนส์สีเข้ม กลายเป็นจุดเด่นสะดุดสายตาผู้ที่สัญจรไปมา เขากำลังเดินดูอะไรบางอย่างจากสองฝั่งข้างทาง ในมือมีอุปกรณ์สื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดจากฝั่งไทยที่เป็นทั้งโทรศัพท์มือถือ กล้องถ่ายรูปทรงประสิทธิภาพ และคอมพิวเตอร์ขนาดจิ๋วที่สามารถใช้ค้นหาสิ่งใคร่รู้ได้ทั่วทุกมุมโลก ไม่เว้นแม้ในสถานที่แห่งนี้ ใจกลางแห่ง ‘นครเวียงจันทน์’ เมืองหลวงที่เป็นศูนย์รวมความเจริญและอยู่ห่างจากประเทศไทยเพียงประมาณ 20 กิโลเมตรเท่านั้น

‘กัญจน์ กันทรากร’ บุตรชายคนเดียวของ ‘กาญจนา’ เศรษฐีนีเจ้าของร้านอาหารไทยขนาดใหญ่ในฝั่งหนองคาย และเจ้าของกิจการขายส่งสินค้าในตลาดท่าเสด็จอีกหลายสิบร้าน นั่นทำให้กัญจน์เป็นหนุ่มเนื้อหอมที่สังคมไฮโซจับตามอง แต่เขาไม่สนใจอะไรมากไปกว่าการเรียน เพื่อให้แม่มีกำลังใจเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่

‘แม่ภูมิใจในตัวกัญจน์ที่สุดเลยลูก กัญจน์ทำตัวสมกับเป็นทองเนื้อดีของแม่’

‘แต่ทองจะเป็นเพียงแร่ ถ้าไม่มีช่างทองนำมาหลอมทำรูปทรงให้สูงค่า ถ้าไม่มีแม่ ผมก็คงจะไม่ประสบความสำเร็จอย่างนี้ ผมรักแม่ครับ และผมสัญญาจะทำให้แม่มีความสุขที่สุด ผมจะดูแลกิจการของเราให้ดีมากยิ่งขึ้น จะขยายสาขาให้ ‘ภูเขาทอง’ เป็นที่รู้จักของนานาชาติให้ได้ครับ ผมสัญญา’

‘แม่เชื่อว่ากัญจน์ทำได้ เพราะไม่มีอะไรที่กัญจน์สัญญาแล้วทำไม่ได้ แม่ขออวยพรให้กัญจน์ประสบความสำเร็จในทุกสิ่งนะลูก ดวงใจของแม่’

          ‘ครับแม่’

          ‘เอ่อ... แต่กัญจน์ลืมไปอย่างนะลูก’

          ‘อะไรครับ’

          ‘ก็ทองน่ะ แม้ช่างทองจะไม่นำมาหลอมขึ้นรูปให้สวยงาม แต่ทองก็ยังเป็นทองวันยันค่ำนะ สีทองสุกใสสามารถแยกออกได้จากโคลนตมหรือดินทรายได้เสมอ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครๆ ดั้นด้นที่จะค้นหา และแม่ก็หวังว่ากัญจน์ของแม่จะเป็นสิ่งมีค่าที่ทำให้หลายๆ คนมาค้นหาเหมือนกัน’

          ‘ถ้าแม่หมายถึงเรื่องนั้น... ป่านนี้ผมคงถูกค้นจนพรุนแล้วล่ะครับ’

          ‘เซี้ยวจริงนะลูกคนนี้’

          แค่คิดถึงแม่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เพราะแม่พูดพร้อมตีฝ่ามือเพี๊ยะลงบนต้นแขนของเขา บ่งบอกว่าแม่เข้าใจวิธีการค้นหาของเขาแน่นอน นั่นจึงกลายเป็นความหวาดหวั่นของแม่ที่มีเขาเป็นคนจุดชนวนเสียเอง

          ‘หวังว่าคงไม่คว้าผู้สาวลาวมาเป็นสะใภ้แม่หรอกนะ แม่ไม่เอาจริงๆ ด้วย ตัวอย่างก็มีให้เห็น’

          เมื่อรู้ว่าเขามาหาทำเลเพื่อลงทุนทำร้านอาหารไทยที่เวียงจันทน์ แม่ถึงกับออกปากเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะนั่นเป็น ‘ปม’ ความขมขื่นในครอบครัวเพื่อนสนิทของแม่ แม่จึงสาปส่งไม่ขอมีสะใภ้ต่างชาติเด็ดขาด เพราะขนาดเพื่อนของแม่ ได้สามีจากประเทศใกล้ชิด ทว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมบางอย่างก็มีส่วนทำให้ชีวิตครอบครัวต้องจบลง

          คำร้องขอของแม่เพียงสิ่งเดียวจากเขาจึงเป็น หากจะมีภรรยาก็ขอให้เป็นคนไทยเท่านั้น หรืออย่างน้อยก็ขอมีเชื้อสายไทยอยู่บ้าง เพื่อไม่ให้ความแตกต่างทางวัฒนธรรมส่งผลต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว เพราะขนาดพ่อกับแม่ของเขาเป็นไทยแท้ ทว่าเมื่อพ่อเสียชีวิตไป ปัญหาญาติพี่น้องทางพ่อก็ยังเป็นสิ่งที่ทำให้แม่กลุ้มใจเสมอ แล้วนับประสาอะไรกับต่างชาติต่างภาษา แม่จึงคิดว่าความยุ่งยากต้องเพิ่มมากขึ้นแน่ และหากมีลูก ก็ไม่พ้นว่าหลานของแม่จะต้องรับผลนั้นไปด้วย

          คำร้องขอจากความหวาดหวั่นของแม่ทำให้เขาต้องรับปาก แต่ไม่ได้จริงจังอะไร เพราะผู้หญิงทางฝั่งนี้ที่เขาได้พบนั้นยังไม่มีใครที่ถูกใจเขาสักคน อาจเพราะเขาชอบผู้หญิงเปรี้ยว แต่งตัวเก่ง เปิดเผยเนื้อตัว กล้าได้กล้าเสียที่จะแลกเปลี่ยนความสุขในกันและกัน แต่ ‘ผู้สาวลาว’ ที่ได้พบเจอนั้น ด้วยวัฒนธรรมการนุ่งผ้าซิ่น เธอทุกคนล้วนแต่งกายเรียบร้อยงดงาม ไม่ได้เปรี้ยวจี๊ด นุ่งสั้น และเปิดเผยเนื้อตัวอย่างที่เขาชอบ

          เขาจึงไม่กล้าจะแสดงออกว่าชอบ แม้ว่าหลายคนจะสวยมากก็ตาม แต่เป็นความสวยที่เขาบอกกับตัวเองว่า ‘สวยอย่างไร้มลพิษ’ นั่นหากเขาพาตัวเองไปพัวพัน เขานี่แหละจะกลายเป็นมลพิษของเธอเหล่านั้นซะเอง ความบริสุทธิ์ของพวกเธอไม่ควรถูกผู้ชายรักสนุกแต่ไม่คิดผูกพันอย่างเขาทำให้แปดเปื้อน นั่นคือสิ่งที่กัญจน์ต้องระลึกไว้ให้จงดี

ดวงตาคมเข้มทอดมองร้านรวง 2 ฝั่งข้างทางเรียบถนนไกรศรพรหมวิหารซึ่งจะมุ่งตรงสู่ ‘ประตูชัย’ แห่งนครเวียงจันทน์ วัฒนธรรมท้องถิ่นที่เข้มแข็งสามารถเห็นได้ทั่วไปไม่เว้นแม้แต่บนถนนขณะที่รถกำลังรอสัญญาณไฟจราจร นักศึกษาสาวสองคนที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์อยู่ข้างหน้านั้น ท่อนบนคือเสื้อนักศึกษาเรียบร้อยสีขาวสะอาดตา และท่อนล่างก็เป็นสิ่งที่งดงามไปด้วยรากเหง้าแห่งวัฒนธรรม เพราะเธอทั้งคู่ต่างนุ่งผ้าซิ่นยาวคลุมเข่า สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว นี่แหละที่เขาเรียกว่า ‘สวยอย่างไร้มลพิษ’

กัญจน์ยิ้มให้กับสิ่งที่เห็นพลางคิดถึงครั้งหนึ่งที่แม่เคยถามเขาว่าไม่เปลี่ยนใจแน่หรือที่จะมาทำร้านอาหารไทยที่นี่ เพราะแม่มองว่าหากขยายร้านสาขาเพิ่มที่ฝั่งไทยจะง่ายกว่า ชื่อเสียงและลูกค้าประจำก็มีอยู่แล้ว การเปิดร้านใหม่ต่างที่ต่างถิ่นอาจทำให้เกิดปัญหาตามมามากมาย แม้จะเป็นประเทศที่เราสามารถไปมาหาสู่ได้โดยสะดวกก็ตาม