MasukShare
บทที่ 1 ถูกไล่ล่า
Tanggal publikasi:
2026-05-05 15:19:56นอกแคว้นหาน แถบชายป่าห่างออกไป 10 ลี้
เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนผ่านเลาะหนาม ดงป่าไผ่อย่างยากลำบาก แววตาที่เคยร้ายกาจ กลับหวาดกลัวไม่เป็นตัวของตัวเอง ราวกับสตรีเสียสติที่กำลังเจอเรื่องกระทบต่อจิตใจรุนแรง นางวิ่งไปข้างหน้าไม่สนสิ่งใดกีดขวาง ตลอดระยะทางนางคอยหันไปมองระแวงทางด้านหลังตลอดเวลา ภาวนาในใจซ้ำๆ
“หนี….ข้าต้องหนี…ข้ายังไม่อยากตาย”
นางร้องไห้ วิ่งหนีสุดชีวิต ใบหน้าอาบน้ำตาหลั่งไหลตลอดทาง ท่ามกลางความมืด นางไม่อาจแยกออกว่าตอนนี้นางหนีมาอยู่ที่ใดแล้ว นางหวังเพียงขอให้ชีวิตนางรอดกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย และหนีพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชที่คอยไล่ล่าตามฆ่านางมาตลอดทาง
ร่างกายที่เคยนวลเนียนละเอียดยิบคุณหนูผู้สูงศักดิ์ สภาพนางในตอนนี้นับว่ามองไม่ออกว่าเคยเป็นผู้ดีตีนแดงมาก่อน ดูไม่ต่างจากสตรีเสียสติ วิปลาส เนื้อตัวสะบักสะบอม
ผิวหนังถูกหนามบาด ขีดข่วน ปักทิ่มแทงไปทั่ว นางไม่ต่างสุนัขที่กำลังหาทางรอดออกจากอุโมงค์มืดมิดที่รอเพียงความตายมาพรากชีวิต
โคลนตมขังค้างน้ำฝนที่พึ่งหยุดตกหมาดๆ ถูกสตรีอาภรณ์แดงเหยียบย้ำไปตามระยะทาง ทิ้งรอยเท้าให้ผู้ที่ตามไล่ล่ามาตามหลังสังเกตเห็นชัดเจน
ชายชุดดำ ปกปิดใบหน้ามิดชิด มาพร้อมกระบี่คู่กายอาบย้อมไปด้วยโลหิตเปื้อนบนกระบี่ โผทะยานรวดเร็วกระโดดซ้ายที ขวาที ตามนางไม่รามือ ตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มเข้าใกล้ตัวนางแล้ว
เฉินอี้เหนียงเบิกตากว้าง ตื่นกลัว ร่างกายสั่นเทิ้ม นางยังไม่อยากตาย นางมีหลายสิ่งที่ปรารถนาอยากทำ ดูเหมือนว่าโชคชะตาไม่เข้าข้างคนสารเลวชั่วช้าเช่นนาง นางวิ่งสะดุดกิ่งไม้ ร่างของนางล้มลงกับพื้น อาภรณ์เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน
ตอนนี้นางไม่แม้แต่จะขยับได้เต็มที่ ร่างกายนางได้รับบาดเจ็บเกินไปกว่าที่จะลุกวิ่งไหว นางร้องไห้พรั่งพรูคิดถึงเรื่องราวความร้ายกาจที่ผ่านมา ความอัปยศที่นางกำลังได้รับไม่ต่างจากสุนัขที่ไร้ค่าตัวหนึ่ง ที่จะถูกเหยียบย่ำฆ่าตายเป็นผัก
เป็นปลากลายเป็นซากศพไร้วิญญาณที่ถูกทิ้งเดียวดายให้สัตว์ป่าหิวกระหายเข้ามาแทะกิน
นางร้องทรมานอย่างเจ็บปวดยามที่ขยับขาทีละข้างทรงตัวลุกขึ้นยืน นางล้มลงไปที่พื้นเหมือนครั้งแรก ไม่มีทางอื่นนอกจากรอความตาย นางมองทางด้านหลัง ชายผู้นั้นยังคงตามมาหรือไม่ นางไม่เห็นแม้แต่เงานึกว่าตัวเองจะรอดพ้นเสียแล้ว กลับเห็นดวงตาเหี้ยมโหดน่ากลัวในความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
ไม่ทันนางได้คลานหนี ร่างของชายผู้นั้นโผทะยานมายืนอยู่ตรงหน้านาง ราวกับมัจจุราช นางประสานดวงตาคู่นั้นเข้า หญิงสาวมองกระบี่สีเลือดยกขึ้น แววตานางหวาดกลัว
“อย่า…อย่าฆ่าข้า…ข้ากลัวแล้ว”
นางส่ายศีรษะร่ำร้องขอชีวิตอีกครั้ง
ไร้ผล….เขาไม่แม้แต่จะฟังคำขอร้องชั่ววินาทีสุดท้ายของนาง ไร้สุ้มเสียงใดๆ ตอบกลับมา มีเพียงแววตาเยาะหยันที่ชายผู้นั้นกำลังมอบให้และของขวัญชิ้นพิเศษตวัดฟาดมาที่ลำตัวของนาง โลหิตกระเซ็นไปทั่วพสุธา
ร่างของนางล้มฟุบไปนอนราบอยู่ที่พื้น ความร้อนรุ่มกระจุกรวมตัวที่ลำคอ นางกระอักโลหิตออกมาจากปาก สายตานางตอนนี้สิ้นหวังอ่อนแรงโรยรา จดจ้องมองบุรุษที่เป็นผู้คร่าชีวิตนางเลือนราง
“แค่ก…แค่ก….ได้โปรด ข้ายังไม่อยากตาย….ข้ายัง…”
น้ำตาไหลหยดมาที่หางตา นางร้องขอชีวิตสุดท้ายเสียงแผ่วเบา
ดวงตาเย็นยะเยือกกลับไม่แยแสต่อคำขอร้องของนาง กระหน่ำกระบี่ลงไปซ้ำเติมอีกครั้งโดยไม่ลังเล จวบจนเสียงของหญิงสาวขาดหายไปในที่สุด
ร่างกายของนางถูกบุรุษลากผ่านป่า เศษหนามตามทาง จนกระทั่งมาหยุดที่แม่น้ำขนาดใหญ่จากนั้นโยนร่างไร้วิญญาณจมดิ่งสู่ก้นบึ้งของแม่น้ำ จนแน่ใจแล้วว่านางไม่อาจมีชีวิตกลับมาได้อีก ร่างดำทะมึนใช้วิชาตัวเบาหลบหนีหายจากตรงนั้นไปในทันที
รัตติกาลกลืนกินทั่วแคว้นหาน ทั่วบริเวณจวนสกุลซ่งที่มีแต่ความเงียบสงบปกคลุมไปรอบด้าน ทหารเวรยามตรวจตราความปลอดภัยทั้งภายนอกจวน และภายในอย่างขยันขันแข็ง
ทว่าภายในเรือนที่ถูกจุดกำยานในยามค่ำคืน ยามลมหนาวพาดผ่านเกิดเสียงอู้ๆ บริเวณภายนอก
ปรากฎชายหนุ่มกระโดดผ่านหน้าต่างตรงเข้ามารายงาน
“ท่านแม่ทัพ…ข้าจัดการตามที่สั่งแล้วขอรับ…แต่ว่านาง”
“ไม่มีผู้ใดเห็นใช่หรือไม่…ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่มีข้อผิดพลาดทำให้ข้าผิดหวัง”
“ขอรับ”
Bab terbaru
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง ตอนพิเศษ (จบ)
“ท่านแม่ขอรับ ดูสิท่านปู่วิ่งตามข้าไม่ทัน ฮ่าฮ่าฮ่า” อี้เหนียงมองดูบุตรชายที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข นึกระอาในใจ จะวิ่งตามได้อย่างไร ในเมื่อผู้ที่กำลังวิ่งตามนั้นอายุถึง 70ปี มิใช่น้อยดั่งวัยหนุ่มสาว“แฮ่กๆ ข้าไม่ไหวแล้วขอรับ” ร่างหนึ่งเหนื่อยหอบหายใจ หากยังคงดื้อรั้นวิ่งต่อ คงได้สิ้นใจเสียตอนนี้“โถ่ ท่านปู่เพียงวิ่งแค่เล็กน้อยก็เหนื่อยเสียแล้วหรือ ดูข้าสิ ไม่เห็นเหนื่อยสักนิด ไยอ่อนแอเสียจริง” เสียวเป่ายกยิ้มระรื่นด้วยความดีใจ เขานั้นช่างแข็งแรงเสียจริง วิ่งเพียงเท่านี้ไม่เหนื่อยเลยสักนิด“ข้าอายุมิใช่น้อย วิ่งได้เท่านั้นนับว่าประเสริฐ”“อายุเป็นเพียงเลขหนึ่ง ท่านแม่ข้าเคยกล่าว ดังนั้นท่านปู่อย่าได้กล่าวอ้างอีกเลย” นางรู้สึกหางตากระตุก นับวันยิ่งเจ้าเล่ห์ คล้ายผู้ใดกัน นางนั้นไม่เคยนิสัยเช่นนี้“เจ้าอย่ารังแกเขาเลย ปล่อยให้แก่ตายเสียดีกว่าเล่นกับเจ้าจนตาย บาปหลวงยิ่งนัก” เสียงหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงแม้ดุดัน ทว่าแฝงความหยอกเย้าเสียครึ่งหนึ่ง“ท่านพ่อ กลับมาแล้วหรือขอรับ” เด็กชายตัวน้อยวัย 9 ปีวิ่งไปหาร่างสูง ฉีกยิ้มกว้าง“ข้าสั่งให้ดูแลแม่เจ้าไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงไปรังแกพ่อบ้านเสีย
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 49 ล้วนผิดที่ท่านและข้า
นางละล่ำละลักยกน้ำชาให้เขาดื่ม ทว่ามิสู้ดีนัก เพียงขยับกาย สีหน้าเหยเก คงเจ็บมิใช่น้อย"ท่านฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง" มือหนาจับมือนางไปวางทาบทับบนแผล ริมฝีปากฝืนยิ้ม เหงื่อรินไหลราวกำลังอดทนต่อความเจ็บปวด"แค่ปกป้องข้ายังทำไม่ได้ คำเดียวที่แสนง่ายแม้เอ่ยปากสัญญาแต่กลับไม่อาจรักษา สุดท้ายการปกป้องของข้าก็ทำให้เจ้าและลูกต้องอยู่ในอันตรายมากกว่าอีก ข้าทำสิ่งที่โง่เขลาลงไป ไตร่ตรองว่าดีแล้วอย่างไรเจ้าก็เกือบถูกคร่าชีวิตไปอีกหน คนที่ผิดล้วนแต่เป็นเพียงข้าแค่คนเดียว"นางส่ายหน้า หากผู้ที่ผิด ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียว นางเองก็เช่นกัน"ข้าก็ทำผิดต่อท่าน ผิดตั้งแต่แรก" หากเจ้าของร่างไม่วางยาปลุกกำหนัด ทุกอย่างคงไม่เป็นเช่นนี้ ตอนนี้นางและเขาคงเป็นเพียงเส้นขนาน ที่ไม่มีทางบรรจบกัน"ท่านและข้า ต่างคนต่างผิด ครั้งนี้นับว่าไม่ติดค้าง"นางร่ำไห้ออกมา ถึงเวลาที่ต้องจัดการทุกสิ่ง"เจ้าไม่ผิด หากข้าไม่คิดทำร้ายเจ้า ยอมรับเจ้าและบุตรตั้งแต่ตอนนั้น ทุกอย่างย่อมไม่เป็นเช่นนี้"ยามนั้นตัวเขาช่างเลวร้ายเสียจนไม่น่าอภัย หากผ่อนปรนย่อมดีกว่า"เคยได้รักท่าน เคยถูกท่านรัก เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ไร้ซึ่งสิ่งใด
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 48 สิ้นสุดความแค้น
"นางฟื้นแล้วหรือไม่" แม้ถูกห้ามปราม แต่ไม่อาจหยุดยั้ง สุราถูกกรอกอย่างหนักหน่วง เพียงเพื่อลืมความเจ็บปวดทางใจ หากไม่รู้สึกสักเพียงสักนิดก็คงดี เหตุใดใจของเขาจึงไม่ด้านชาไปเสีย ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ ยามใดที่มีรัก ก็จักอ่อนแอ ตัดสิ้นทุกสิ่งเสีย ทอดทิ้งหัวใจ อย่าได้เป็นเช่นตน ในยามนี้เขาก็ไม่อาจหลุดพ้น เฉกเช่นสิ่งที่ท่านพ่อพบเจอ หนทางยากยิ่ง มิอาจเดินต่อ ทว่ามิอาจถอยได้เช่นกัน" ฟื้นแล้วขอรับ จะไปพบนางสักหน่อย...""ไม่..." น้ำเสียงแผ่วเบา สูญสิ้นความหนักแน่น ราวกับสูญเสียตัวตน เพียงเป็นเรื่องของนาง ทุกอย่างล้วนหวาดหวั่นนางเกลียดชังเขายิ่งกว่าสิ่งใด มือใหญ่จิกลงที่บาดแผลหน้าท้อง เลือดสีแดงสดไหลรินราดรดฝ่ามือ ชายชราตกใจ ถลาเข้าห้ามปราม เหตุใดท่านแม่ทัพจึงทำเช่นนี้ บาดแผลนี้หากจำไม่ผิด บาดแผลที่เกิดจากมีดสั้น…“ท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงทำร้ายตัวเอง บาดแผลฉีกขาด ท่านอาจจะเสียเลือดจน…”“บาดแผลนี้เป็นนางที่เกลียดชัง จนหมายปลิดชีวิตข้า”มือเหี่ยวย่นชะงักเขามองดูใบหน้าของบุรุษผู้ที่เคยแข็งแกร่งเหนือศัตรู รบราฆ่าฟันนับแสน ยามนี้ซูบซีด ไร้สีสัน ราวกับมีเพียงร่างที่ไร้วิญญาณเพียงไม่นานร่างทั้งร่าง…"ไปต
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 47 สายเกินไป
อี้เหนียงสะท้าน ตัวนางเองก็ไม่ต่างจากเขา สร้างร่องรอยบาดแผลของความเจ็บปวดไว้ในใจของบุตรชายเป็นตัวนางเองที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเขาเกินกว่าจะอภัย แล้วอย่างไรเล่า บุตรชายกับยอมอภัยให้นางเพียงแค่นางแย้มยิ้มและกอดเขาไว้ แตกต่างจากตัวนางที่ไม่ยอมอภัยให้พ่อของบุตร เพราะทิฐิในใจ“แม่ขอโทษ ต่อไปแม่จะระวัง อย่าร้องไห้อีกเลย คนดีของแม่” อ้อมแขนทั้งสองกอดด้วยความรักอันบริสุทธิ์ เพียงนางยอมละทิ้งความแค้น เกลียดชัง เสียวเป่าก็จะมีความสุข แม้จะรู้เช่นนั้น แต่นางก็ไม่อาจปล่อยวาง ภาพในอดีตหลอกหลอนให้นางจมอยู่ในห้วงฝันร้าย“ข้าอยากมีบิดา แต่หากทำให้ท่านแม่เสียใจ ข้าไม่มีก็ได้ขอรับ” น้ำเสียงเจือความเศร้า เป็นนางที่เห็นแก่ตัว เสียวเป่าใฝ่ฝันอยากมีพ่อเช่นเด็กคนอื่น แต่เป็นนางเอกที่ขัดขวาง ด้วยกลัวสูญเสีย ในยามนี้ตัวนางเอกก็รักเขาไม่ใช่หรือ หลอกผู้ใดได้ แต่ไม่อาจหลอกใจตัวเอง ภายในใจรักเขามาตลอด จนตัวนางเองก็รักเขา ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยต้องการชีวิตนาง ชายที่ส่งคนไปปลิดชีพนาง“คารวะฮูหยิน ข้าเป็นองครักษ์ของแม่ทัพซ่งขอรับ” เพียงเห็นใบหน้าของเขา เหงื่อของนางก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้า คนผู้นี้คือคนร่วมอยู่ในเหตุการณ์คืน
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 46 อดีตที่ไม่อาจลืมเลือน
“ท่านแม่ ท่านแม่ฟื้นแล้ว”อี้เหนียงค่อยๆลืมตาตื่นอีกครั้ง เมื่อคืนนางฝันไปเช่นนั้นหรือ ช่างเป็นฝันเหมือนเหมือนจริงยิ่ง“ลูกแม่ เจ็บตรงไหน แม่จะให้คนไปตามหมอมาตรวจ” ฮูหยินชิงหรูน้ำตาคลอ มองบุตรสาวรวดร้าวหัวใจ“ท่านแม่ เหตุใดจึงร้องไห้ล่ะเจ้าคะ” นางค่อยๆ เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้มารดา หากเพียงขยับกายเล็กน้อย รวดร้าวทั้งตัวจนต้องนิ่วหน้า“เจ้าอย่าขยับตัว ร่างกายของเจ้าบอบช้ำ ข้าจะต้องทนมองเจ้าบาดเจ็บสาหัสอีกสักกี่หน” นางยกมือเช็ดน้ำตา อยู่จนแก่ชรา กับต้องมองดูบุตรสาวใกล้สิ้นใจ ถึงสองครา สวรรค์กลั่นแกล้ง เกลียดชังนางมากหรือ“เจ้าไม่เป็นอะไร ก็ดีแล้ว ข้ากับแม่เจ้ามีเพียงเจ้าที่เป็นบุตร อย่าได้ตัดรอนไปก่อนพวกข้าเลย ให้พวกข้าตายก่อนเจ้าไม่ได้หรือ” ชายชรายกมือเช็ดน้ำใสที่หางตา“ท่านแม่ข้าเป็นห่วงท่านมาก ตอนที่ข้าไม่เจอท่านแม่ ข้าเสียใจ ท่านแม่อย่าทิ้งข้าไปไหนอีกเลย” เสียวเป่าคุกเข่าลง หากไม่มีท่านพ่อท่านแม่ เขาจะอยู่อย่างมีความสุขได้อย่างไรอี้เหนียงคิดถึงใครอีกคน“แล้วเขาล่ะ…” เพียงคำถาม น้ำตาของเสียวเป่าก็หลั่งไหลไม่อาจห้ามอยู่ บิดาของเขายังไม่ฟื้นคืนสติ แม้แต่ท่านหมอยังไม่อาจช่วยเหลือ“ท่า
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 45 เป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า
ซ่งหานซั่วปีนลงอย่างยากลำบาก พื้นดินลื่น หลายคราที่เกือบพลาดพลั้งร่วงหล่น เมื่อถึงก้นหลุมหัวในของเขาก็แทบสลาย นางหนึ่งนอนหงาย ใบหน้าขาวซีด ไร้สติ มีเลือดไหลนองพื้น หัวใจของเขาแหลกเหลวเมื่อเห็นนางบาดเจ็บเจียนตาย กว่าจะรู้ว่ารักนาง ก็เมื่อทุกสิ่งล้วนสายไป“อดทนไว้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปหาลูก ลูกชายของข้ากับเจ้า” แม้รู้ว่านางไม่ได้สติ แต่เขาก็ยังคงเอื้อนเอ่ยออกมา เพื่อปลอบประโลมหัวใจที่แหลกสลายของตัวเอง ร่างสูงค่อยๆ แบกนางขึ้นหลัง ปีนออกจากหลุม สายฝนโปรยปรายหนักขึ้น ยิ่งสร้างความลำบาก พลาดพลั้งเขากับนางคงไม่ได้กลับไป“ท่านแม่ทัพขึ้นมาแล้ว ทุกคนดึงเชือก” องครักษ์สั่งทหารให้ช่วยกันดึงเชือกขึ้น ลำพังเพียงรอคงไม่ทันกาล พายุกระหน่ำ สายลมพัดรุนแรง ต้นไม้เสียดสีเกิดเสียงน่ากลัว “ดึง”เขาจับเชือดแน่น พาร่างสะบักสะบอมขึ้นมา แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกฝนตกหนักจนไม่อาจกลับจวน ต้องพากันหลบในถ้ำ เพื่อหลบฝน เขาวางร่างบอบบางลงพื้นที่ปูด้วยใบไม้อย่างเบามือ วางมือทาบทับหน้าผาก แต่ไม่รู้ร่างกายของใครนั้นร้อนผ่าวกว่ากันเขานั้นก็เจ็บหนักไม่แพ้นาง“เจ้าปลอดภัยแล้วอี้เหนียง” แม้รู้ว่านางคงไม่ได้ยินดวงตาปิดสนิทลมหายใจส
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 8 ชายหนุ่มหมายตามอง
เฉินอี้เหนียงเดินถือปลาตัวโตสามตัวมาล้างในน้ำสะอาด นางวางในถาดเดินไปหน้ากระท่อมกับมีด นางถลกแขนเสื้อตัวเองขึ้นพอถนัดมือ หยิบมีดขึ้นมาค่อยๆ เลาะเกล็ดปลาออกอย่างชำนาญ ผ่าใต้ท้องปลา นำสิ่งสกปรกออก หั่นเป็นแว่นๆ ใส่ในถาดนำมาล้างน้ำสะอาดอีกทุกการกระทำของนางถูกชายหนุ่มข้างบ้านสังเกตมองอยู่ตลอดเ
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 7เปลี่ยนแปลงตัวเอง
สายลมพาดผ่านหน้าประตูกระทบกันตึงตัง ปลุกให้นางตื่นในยามเช้ามืด เฉินอี้เหนียงมองบุตรชายตอนนี้ยังคงหลับสนิท นางไม่อยากส่งเสียงรบกวนปลุกให้เด็กคนนี้ตื่น นางลุกออกจากเตียงเดินออกไปจากห้อง มองมารดา บิดานางยังไม่ทันตื่น พวกเขาอาจจะเหนื่อยมากในหลายวันที่ผ่านมา นางเดินเข้าไปในห้องครัว มองไปรอบๆ หวังมองสิ
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 6 ข้าจะเป็นมารดาที่ดี
ครั้งนี้นางดูต่างออกไป ปากที่เคยด่าทอผู้คนกับไม่มีหลุดออกมาจากปากของนาง ใบหน้าประทินโฉมงดงาม วันนี้ไร้สิ่งใดแต่งแต้มบนใบหน้า พอได้เห็นเช่นนี้แล้วนับว่านางดงามอย่างแท้จริง “ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางกล่าวอย่างอ่อนโยนแล
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง บทที่ 5/2 ไม่เชื่อสายตา…นางเปลี่ยนไป
“ดี…ดีแล้ว คิดได้เช่นนี้ข้าก็ดีใจ ส่วนเรื่องบุรุษผู้นั้นเจ้าคงลืมไปได้แล้วใช่ไหม ทางที่ดีข้าว่าเจ้าควรเลิกยุ่งเสียดีกว่า มันอันตรายสำหรับเจ้าเกินไป ข้ากลัวว่าเรื่องนี้มันจะเกี่ยวกับ….” ชายชราหันไปมองเด็กน้อยอยู่ข้างๆ ยอมสงบปากที่พลั้งออกไปลง เกรงว่านี่ยังไม่ถึงเวลาที่เสียวเป่าควรจะได้ยิน
Anda juga akan menyukai
ชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.8K Dibacaสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K Dibacaท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.4K Dibacaพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น44.4K Dibacaชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม135 Dibacaเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม2.1K Dibacaไฉ่เฟิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา
ดอกไม้หนาม1.1K Dibacaคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์210 Dibaca
