EP3: สัมผัสสวาท NC25+

ใบหน้าสวยพยายามเบียดหนีหลบริมฝีปากที่รุกราน สองมือน้อยๆ ออกแรงดันไหล่หนาออกสุดกำลัง กลีบปากอิ่มเม้มแน่นสนิทเป็นเส้นตรง เพื่อไม่ให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาได้ตามใจชอบ เพียงแค่โดนคุกคามขนาดนี้ เธอก็หวาดกลัวและอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี... จิตใจเขาทำด้วยอะไร! ทำไมถึงได้หน้าด้าน โรคจิต ชั่วร้าย กล้าทำเรื่องน่าไม่อายต่อหน้าสายตาลูกน้องนับสิบคนได้แบบไม่แยแสโลกขนาดนี้!

"หึ... ด่าฉันในใจอยู่เหรอ" ริมฝีปากหนาผละออกเพียงนิด เอ่ยชิดกลีบปากอิ่มสั่นระริกอย่างรู้ทัน

"..."

คัพเค้กสะดุ้งวูบ นิ่งเงียบไม่กล้าพูดความจริงแม้แต่คำเดียว ได้แต่นั่งตัวเกร็ง กะพริบตาปริบๆ ตอบกลับไป... 'รู้ได้ยังไงกันนะ ว่าเรากำลังด่าเขาอยู่ในใจเนี่ย!'

นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานอย่างยากจะคาดเดา คิ้วเข้มกระตุกวูบก่อนที่มือหนาจะจิกกระชากผมทุยของเธอขึ้นอย่างแรงขึ้น จนคัพเค้กหน้าหงายเผลอร้องเหวอออกมารด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย!"

ยามริมฝีปากอิ่มเผยอเปิดออก เรียวลิ้นร้อนของปีศาจร้ายก็สอดแทรกตักตวงเข้ามาในโพรงปากหวานได้สำเร็จ! เขารุกรานดูดดึงเรียวลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย บดขยี้บดเบียดริมฝีปากล่างหนักหน่วงจนกลีบปากคู่สวยเจ่อช้ำ สัมผัสอันตรายเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนจนเธอไร้ทางต่อสู้ ลมหายใจร้อนระอุรดรินชิดใบหูขณะจูบเคี่ยวหักหามเอาแต่ใจอย่างไม่ยอมให้พักหายใจ

ฝ่ามือหนาร้อนระอุลูบไล้แผ่นหลังเนียนอย่างสะเปสะปะ ก่อนจะสอดลึกเข้าไปใต้ร่มผ้า เฟ้นเค้นต้นขาเนียนขาวสลับหนักเบาอย่างถือดี จากนั้นจึงเคลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วตะปบคว้าหมับเข้าที่เนินเนื้อสาวอวบอูมผ่านแพนตี้ตัวจิ๋ว! นิ้วแกร่งเริ่มหมุนวนลากกรีดผ่านร่องรอยแยกกลางเป้าผ้าอย่างจาบจ้วง แล้วจี้เน้นลงบนจุดยอดอ่อนไหว สะกิดบดขยี้เพื่อปลุกอารมณ์รัญจวนอย่างอุกอาจสุดขีด!

"อือ!! อือ!! อือ!!"

คัพเค้กสะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายเกร็งค้างเมื่อจุดสงวนกำลังถูกรุกรานจากชายแปลกหน้า เธอกระตุกกายดิ้นหนี ทว่าการขยับนั้นกลับกลายเป็นการเปิดทางโดยไม่ตั้งใจ ท่อนแขนแกร่งแทรกดันให้ขาเรียวแยกกว้าง ก่อนที่นิ้วแกร่งจะแหวกเป้าแพนตี้ตัวจิ๋วไปด้านข้าง แล้วสอดนิ้วแข็งบดสะกิดเม็ดเนื้อนุ่มเสียวสะท้านในทันที!

"อื้อออ!!!"

ร่างบอบบางสะท้านเกร็งดิ้นเร่า ยามนิ้วแกร่งบดขยี้จี้ลงบนเม็ดเนื้อนุ่มอย่างหนักหน่วง ก่อนจะลากกรีดปลายนิ้วผ่านกลีบเนื้อนุ่มที่เริ่มชุ่มฉ่ำ ทำเอาสมองของเธอขาวโพนจนคิดอะไรไม่ออก สัมผัสแปลกใหม่สยิวซ่านที่ไม่อาจขัดขืนกำลังต้อนเธอให้เผลอไผลไถลลึก... จากที่เคยดิ้นรนตบตี ร่างอ้อนแอ้นกลับเริ่มอ่อนระทวย

รสจูบดิบดุและปลายนิ้วอันแสนเร่าร้อนกำลังมอมเมาเธอจนไร้สติ สองมือที่เคยระดมทุบแผงอกแกร่งเปลี่ยนเป็นขย้ำปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายตอบสนองไปตามสัญชาตญาณด้วยการเผลอขยับร่อนสะโพกแอ่นรับ บดเบียดช่วงล่างเข้าหาตักแกร่ง จนสัมผัสได้ถึงดุ้นเนื้อแข็งขึงทึบหนาที่ดันทะลุกางเกงเนื้อดีออกมาปะทะเข้าอย่างจัง!

"อืมมม..."

ดราก้อนคำรามในคออย่างพึงพอใจ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยความใคร่ ยามเห็นเหยื่อสาวตัวน้อยดิ้นรนปนตอบรับอยู่บนตักเขาอย่างน่ารังแก ปลายนิ้วแกร่งเริ่มกรีดลากผ่านร่องรอยแยกซ้ำๆ ตั้งใจบดแหวกความแคบแน่นจนกลีบเนื้อแคมแบะออกข้างๆ อย่างหยาบคาย โดยไม่สนสักนิดว่าคนบนตักจะรับแรงอารมณ์ของเขาไหวหรือไม่!

"อึก... อื้ออ!" 

ทว่ายิ่งเขาต้านแรงถดกายหนี ช่องทางนุ่มบริสุทธิ์กลับยิ่งหนีบเบียดชิดเข้าหานิ้วมือเขายิ่งกว่าเดิม ร่องรอยตึงแน่นไร้การคุกคามใดๆ มาก่อน ทำให้มาเฟียหนุ่มรู้ได้ทันที... ว่าเธอยังสดสะอาด และนอกจากนิ้วของตัวเธอเองแล้ว ก็คงมีแค่นิ้วมือของเขานี่แหละ ที่ได้เป็นคนแรกสัมผัสและครอบครองความนุ่มเย้ายวนนี้!

แกร๊ก!

"นายครับ... มีคนมายืนรอหน้าห้อง ถามหาผู้หญิงที่ใส่ชุดสีชมพูว่าเข้ามาในห้องนี้ไหมครับ"

เสียงลูกน้องรายงานหน้าประตูทำเอาคัพเค้กสะดุ้งสุดตัว ได้สติเบิกตากว้างขึ้นทันที! ดราก้อนมองดูอาการลนลานของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยอมผละจูบออกช้าๆ

"มันเป็นใคร" น้ำเสียงติดหงุดหงิดเอ่ยถาม

"ถ้าจำไม่ผิด... คุณโจอี้ ลูกชาย ส.ส.ชาญชัย ที่เพิ่งเข้ามาทำความรู้จักกับนายครับ"

ยิ่งได้ยินชื่อนั้น คัพเค้กก็แทบอยู่ไม่สุข มือไม้สั่นจนเผลอกำเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกของคนตรงหน้าไว้แน่นพลางเหลียวมองไปที่ประตูด้วยความหวาดหวั่น... ‘ถ้าไอ้หมอนั่นเข้ามา มันต้องลากเธอไปปล้ำแน่ๆ!’

ทว่าคนที่เธอนั่งทับตักอยู่นี้ก็ใช่ว่าจะใช่คนดี!

ใบหน้าสวยหันขวับกลับมามองหน้าหล่อไร้ที่ติของดราก้อนทันทีที่คิดบางอย่างขึ้นมาได้… ‘แต่เอ๊ะ... ถ้าฉันอยู่กับผู้ชายคนนี้ ก็โดนปล้ำเหมือนกันไม่ใช่เหรอเนี่ย?!’

"อยากให้มันเข้ามาไหม"

"ไม่ค่ะ!" ปากอิ่มโพล่งออกไปทันควันแบบไม่ทันคิด!

‘อ๊าย... นี่ฉันบ้าไปแล้วเหรอ! ต้องให้ไอ้โจอี้เข้ามาสิ ถ้าออกไปกับมันยังพอหาทางรอดได้ แต่ถ้าอยู่กับผู้ชายทรงนี้มีหวังไม่เหลือซาก! งั้นรีบเปลี่ยนคำพูดเลยยัยคัพเค้ก!’

"เอ่อ... หนูเปลี่ยนใจจะ—"

"ให้มันเข้ามา" เสียงเข้มโพล่งสั่งลูกน้องออกมาแบบตัดบท

‘เยส! ในที่สุด... ฉันก็รอดแล้ว!’

แกร๊ก!

"นั่นไง เจอตัวแล้ว! อีคัพเค้ก! อีผู้หญิงชั้นต่ำ!"

ทันทีที่ประตูเปิดออก โจอี้ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน แต่ถูกท่อนแขนแกร่งของลูกน้องยืนกั้นไว้เสียก่อน มือหนึ่งยังคงถือผ้าซับเลือดบนหัวไว้แน่น นัยน์ตาคู่ฉายร้อนไปด้วยความโกรธแค้นแทบคลั่ง

"อ๊ะ..." คัพเค้กสะดุ้งตัวโยน

ยามสบตาเข้ากับหมากตัวใหม่ที่เธอหวังจะใช้เป็นทางรอด... แต่ฝันร้ายกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น เมื่อโจอี้ไม่ได้มาตัวคนเดียว แต่มัยดันหนีบเอาชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ตามหลังมาอีกสองคน!

‘ฉากอัศวินขี่ม้าขาว ไม่มีอยู่จริง! นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ วังวนวนเวียนอยู่แบบนี้!’ คัพเค้กหน้าเสีย ยิ่งเห็นจำนวนฝั่งนั้น สมองน้อยๆ ก็ยิ่งหมุนจี๋ด้วยความสิ้นหวัง

ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันสังเกต ดราก้อนก็ชักมือออกจากใต้กระโปรง แล้วดึงร่างบางเข้ามากอดรัดไว้แน่น ช่วยปิดบังเรือนร่างท่อนบนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไว้มิดชิด ทำเอาโจอี้ชะงักกึกกับภาพตรงหน้า ส่วนคัพเค้กก็แอบประหลาดใจ จนต้องลอบมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่เชื่อสายตา

"ส... สวัสดีครับคุณดราก้อน ผมโจอี้ ลูกชาย ส.ส. ชาญชัยครับ ต้องขอโทษด้วยที่พรวดพราดเข้ามา แต่คือ... อีผู้หญิงคนนั้น! มันเอากระทะตีหัวผมจนเลือดออกครับ!"

"แล้ว?" ดราก้อนเอียงคอถามพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ผะ... ผมจะเอาตัวอีนี้ไปจัดการครับ ขอผมนะครับคุณดราก้อน"

"ได้สิ"

คัพเค้กหันขวับมองใบหน้าหล่อเหลาทันทีด้วยความตื่นตระหนก! ทว่าเพียงครู่เดียว หัวใจก็ดิ่งวูบเมื่อนึกขึ้นได้...

เธอเกือบลืมไปเสียสนิทว่าเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเลยสักนิด! แถมผู้ชายหน้าหล่อที่เธอนั่งทับตักอยู่นี้... ก็คงเป็นคนประเภทเดียวกับไอ้โจอี้ชั่วสารเลวนั่นไม่มีผิด