EP2: จูบแรก NC

"แม่ครัวเหรอ..."

"คะ?"

เสียงทุ้มเรียบนิ่งที่เอ่ยแหวกความเงียบภายในห้อง VVIP ทำเอาคัพเค้กถึงกับยืนอึ้ง ชายตรงหน้าอัดแน่นไปด้วยรังสีคุกคามอันดุดัน น่ากลัวจนชวนให้เธอลืมหายใจ นัยน์ตาคมกริบจับจ้องมาราวกับปีศาจร้ายที่พร้อมจะเชือดเฉือนชีวิตเธอได้ทุกเมื่อ

‘คนนี้ดูหล่อเหลาแบบไร้ที่ติเลย คือเขาหล่อมากเลยนะ แต่ทำไมถึงได้มีกลิ่นอันตรายและชวนขนลุกได้ขนาดนี้ล่ะ! แต่นี่เขาคิดได้ยังไงกันเนี่ยว่าฉันเป็นแม่ครัว!'

คัพเค้กบ่นอุบในใจ พลางหลุบสายตามองกระทะเทฟลอนใบดำในมือ... แต่ก็นั่นแหละ กระทะต้มผัดแกงทอดใบนี้จะไปสู้ดงลูกปืนสีดำสนิทนับสิบเล่มได้ยังไง! ในเมื่อสถานการณ์บีบบังคับ ฉะนั้นก็คงต้องปล่อยให้เลยตามเลย ตามน้ำไปก่อนเพื่อรักษาชีวิต!

"ค่ะ... ค่ะ! หนูเป็นแม่ครัวค่ะ"

เธอเอ่ยตอบออกไปอย่างกระดากปากเต็มที ทั้งๆ ที่ชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้มันคือเดรสสั้นสีหวานแหวว คัพเค้กพยายามฉีกยิ้มหวาน กะพริบตาปริบๆ อย่างน่าสงสาร

"ยะ... อย่ายิงแม่ครัวเลยนะคะ"

"..."

ความเงียบเชียบเข้าครอบงำอีกครั้ง มีเพียงเสียงควันซิการ์ที่ถูกพ่นออกมาแผ่วเบา ดราก้อนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โบกมือเรียวยาวส่งสัญญาณให้ลูกน้องลดปืนลงอย่างทรงอำนาจ

“ฟู่…” คัพเค้กถอดหายใจออกมาอย่างโล่งอก ค่อยๆ ถดมือที่ชูอยู่ลงมาแนบลำตัว พลางลอบกลืนน้ำลายเหนียวเหนอะลงคออึกใหญ่

"เข้ามาทำหน้าที่ของเธอสิ..."

"ทำหน้าที่อะไรคะ?"

"..."

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับอีกครั้ง ปล่อยความเงียบอันหนักอึ้งดังก้องอยู่ในหัวของหญิงสาว คัพเค้กเริ่มลนลานพลันใช้ความคิด จนต้องโพล่งถามออกไปอีกประโยค

"สะ... สั่งอาหารเหรอคะ?"

"อืม..."

คำตอบสั้นห้วน มาพร้อมกับสายตากดดันเข้มที่จ้องมองไปไม่วางตา บีบบังคับให้คัพเค้กต้องจำใจค่อยๆ ก้าวเท้าทีละนิดเดินเข้าไปหา และยิ่งเดินเข้าใกล้ รังสีความน่ากลัวก็ยิ่งจู่โจมจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่นสนิท

"เอ่อ... คุณผู้ชายจะรับอะไรดีคะ"

"อย่ามายืนค้ำหัวฉัน"

"ขะ... ขอโทษค่ะ"

น้ำเสียงดุและกดดันทำเอาคัพเค้กต้องรีบย่อตัวนั่งลงทันที เธอเกือบลืมสถานะตัวเองไปเสียสนิท ทั้งที่การก้มหัวคอยรับใช้คนอื่นมันเป็นเรื่องชินชาสำหรับเธออยู่แล้ว

"คุณผู้ชายต้องการอะไรคะ"

"ฉันชื่อดราก้อน"

"อ๋อ... ค่ะ คุณดราก้อน จะรับอะไรดีคะ"

ดราก้อนไม่ได้เอ่ยตอบ ทว่าร่างสูงใหญ่กลับค่อยๆ โน้มกายลงมาใกล้ จนระยะห่างระหว่างสองใบหน้าลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว!

คัพเค้กเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลืมตัว กลิ่นซิการ์หอมเข้มผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่มแผ่ซ่านจนเธอแทบหยุดหายใจ นัยน์ตาคมกริบดุจมัจจุราชจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสุกใสอย่างพิจารณา

เขากวาดสายตามองดวงหน้าหวานเนียนละเอียดกระจ่างใสไร้ที่ติ ยิ่งมองใกล้ๆ ปากกระจับจิ้มลิ้มกับแก้มอมชมพูระเรื่อที่กำลังสั่นระริกด้วยความกลัวนั้น... มันช่างดูน่ารัก น่ารังแก และเย้ายวนใจอย่างน่าประหลาด

"เธอชื่ออะไร"

"คะ... คัพเค้กค่ะ"

"หึ... แม่ครัวชื่อคัพเค้กงั้นเหรอ?"

"ค่ะ"

"รู้ไหมว่าฉันไม่ชอบคนขี้โกหก"

"..."

"ใส่ชุดเดรสรัดรูป ถือกระทะเปื้อนเลือดวิ่งเข้ามาในห้องฉัน... ใครเชื่อก็โง่เต็มทีแล้ว!"

"ว๊ายยย!"

คัพเค้กอุทานเสียงหลง เมื่อข้อมือบางถูกมือหนาดุจคีมเหล็กตะปบคว้าหมับ! ดราก้อนออกแรงกระชากเพียงเล็กน้อย ร่างอ้อนแอ้นก็ถลาเข้าไปปะทะอกแกร่ง พลอยเกยขึ้นไปนั่งบนตักหนาของมาเฟียหนุ่มเข้าอย่างจัง จนกระทะในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง เคร้ง!

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาก็บีบเข้าที่ลำคอระหง แม้ไม่ออกแรงหนักมากนัก แต่ก็มากพอจะทำให้เธอหายใจติดขัดขยับตัวไปไหนไม่ได้

"ปะ... ปล่อยหนูนะคะ"

"ใครส่งเธอมา"

มือหนาอีกข้างลื่นไหลไปตามข้างลำตัวสาว ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาปักหลักกุมหน้าอกอวบอิ่มเอาไว้ พร้อมกับลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าเบาๆ อย่างอุกอาจ

"อื้ออ... ใครอะไรคะ... อย่าจับนะ อึก!"

"ฉันถามว่าใครส่งเธอมา!" น้ำเสียงทุ้มดุดันเค้นถามเข้มจัด ก่อนจะบีบเค้นเต้านมใหญ่เต็มแรงจนคนใต้ร่างนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"ไม่มี! ไม่มีใครส่งมาทั้งนั้น... อึก หนูวิ่งหนีเข้ามาในห้องนี้เองค่ะ!"

มือน้อยๆ พยายามตะเกียกตะกายแกะมือหนาออกอย่างลนลาน เธอไม่เข้าใจคำถามของเขาเลยสักนิด แค่วิ่งหนีคนชั่วที่จะปล้ำเธอ แล้วดันหลงเข้ามาในห้องของเขาเท่านั้น...

'ซวย ซวยจริงๆ ยัยคัพเค้ก!'

"มึงไม่ตอบคือตาย!"

แควก!

"กรี๊ดดด!" 

มือหนากระชากเสื้อเกาะอกของเธอลงอย่างแรงจนเหลือเพียงบราเซียร์ไร้สาย! ทำเอาคัพเค้กขวัญผวา รีบยกมือขึ้นปิดบังหน้าอกแล้วรีบเบี่ยงตัวโถมเข้าหาอกแกร่งเพื่อหลบสายตาของลูกน้องนับสิบชีวิต พลางพรั่งพรูความจริงออกมาเสียงสั่นเครือ

"หนูไม่ใช่สายลับ สายสืบ ตำรวจ หรือหน่วยรบพิเศษอะไรทั้งนั้น! หนูเป็นแค่คนใช้!"

"หึ... ปากแข็ง"

"จริงๆนะคะ หนูเป็นแค่คนใช้ !"

"เหรอ... งั้นฉันขอเป็นเจ้านายสั่งให้เธอจูบปากฉันเดี๋ยวนี้!"

"คะ... ไม่นะ...อื้ออ!" 

ดราก้อนไม่ปล่อยให้เธอได้ทันประท้วงอีกต่อไป เขาออกแรงกระชากลำคอระหงให้เอียงรับองศา ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากหนาลงมาฉกชิมความหวานอย่างดุดัน! พร้อมรวบรัดร่างบอบบางเข้าหาตัวแน่นหนาอย่างเอาแต่ใจ จนก้อนนมสองลูกโตบดเบียดแนบชิดกับแผงอกแกร่งเต็มรัก... ร่างกายเธอตัวนิดเดียว แต่หน้าอกกลับใหญ่นุ่มแน่นล้นมือเขาอย่างน่าเหลือเชื่อ!

"อือ! อือ! อือ!"

คัพเค้กดิ้นพล่านด้วยความตกใจ สองมือเล็กกำหมัดระดมทุบแผงอกแกร่งสุดแรงเกิด สมองสับสนจนคิดอะไรไม่ออก นี่มันเป็นจูบแรกในชีวิตของเธอ... จูบแรกอันเผ็ดร้อนและอุกอาจที่เธอไม่ได้ยินยอมเลยสักนิด!