LOGINเป็นไรท์ ไรท์ก็สติแตกได้เลยนะ 55555 กูยอมแล้วอีพี่ดราก้อน กระทะก็เอาอิพี่มันไม่ลง คนนี้โรคจิตที่สุดในรุ่นแล้ว
“เฮ้ย! เจ้ มันมีปืน! ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ ไหนเจ้บอกว่าแค่จ้างมาช่วยฉุดเด็กไงวะ!” ชายฉกรรจ์คนหน้าสุดโพล่งออกมาเสียงหลง ทั้งสองคนถึงกับหน้าถอดสี ตัวสั่นงันงกเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นทันที เช่นเดียวกับนงลักษณ์ที่เบิกตากว้างอ้าปากค้าง แข้งขาอ่อนแรงเมื่อลูกน้องดันหลุดปากความจริงออกมา“ฉุดเด็ก? นี่พวกมึงคิดจะมาฉุดไอรินไปงั้นเหรอ!” แจ็คเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยโทสะที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด“เอ่อ... คะ... คุณท่านใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ...” นงลักษณ์เสียงสั่นเครือ พยายามก้าวถอยหลังช้าๆ“กูไม่เย็น! และจำใส่กะโหลกของพวกมึงเอาไว้... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไอรินคือคนของกู ถ้ากูเห็นพวกมึงโผล่หน้ามาให้เธอเห็น หรือคิดจะมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บอีกล่ะก็... กูจะส่งพวกมึงไปลงนรกทั้งเป็น ไสหัวไป!”“กะ... กรี๊ดดด! ไป! รีบไปเร็วเข้า!” นงลักษณ์ กรี๊ดร้องเสียงหลง รีบหันหลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปพร้อมกับลูกน้องอย่างไม่คิดชีวิต!เมื่อกลุ่มคนพวกนั้นวิ่งหนีหายลับไปจากปากซอย แจ็ค ก็เก็บปืนเข้าที่เดิมอย่างใจเย็น ก่อนจะก้มลงมองคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่กำลังยืนตัวสั่นเทาและน้ำตาคล
“หึ... งั้นวันนี้ติดไว้ก่อนก็ได้...” แจ็ค หัวเราะในลำคอเบาๆ ยกมือหนาขึ้นวางบนศีรษะทุยของเธอแล้วโยกเบาๆ อย่างเอ็นดู “รีบขึ้นห้องไปกินซะตอนที่ยังร้อนๆ แล้วคืนนี้ก็ห้ามหนีไปไหนอีก... พรุ่งนี้เช้าเจอกันนะ เด็กดื้อ”“… หนูไม่ใช่เด็กดื้อสักหน่อย…” ไอรินพึมพำเถียงเสียงอ่อน เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว และเผลอสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เสียจนหัวใจกระตุกวูบ“หึ... ใครบอกล่ะ เธอนั่นแหละดื้อ... แถมยังเป็นเด็กดื้อสำหรับฉันคนเดียวซะด้วยสิ”“……”“แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ... เพราะฉันชอบเด็กดื้อแบบเธอนี่แหละ”ตึกตัก... ตึกตัก...“!!”ไอรินเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นกระตุกแรงจนแทบจะกระกระโดดออกมานอกอก ชายหนุ่มส่งยิ้มร้ายกาจพราวระยับให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแล้วเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งให้ ไอริน ยืนกอดถุงโจ๊กร้อนๆ ตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูรั้วหอพัก... พร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นโครมครามผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!รถยนต์สปอร์ตสีดำสนิทยังไม่ทันได้เคลื่อนตัวพ้นปากซอยหอพักหญิง สายตาคมกริบของ แจ็ค ที่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลังด้วยความเคยชินก็พลันชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแ
บรรยากาศภายในห้องพักนักศึกษาหญิงขนาดกะทัดรัดเงียบสงบและเย็นสบาย ไอริน ในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มลายการ์ตูนน่ารักเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำพราวพร่างยังคงเกาะอยู่ตามไรผมและลำคอระหงร่างบางทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเตียงนอนนุ่ม ขยี้ผมยาวสลวยด้วยผ้าขนหนูเพื่อซับน้ำให้แห้งพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก“โชคดีจริงๆ ที่เมื่อเย็นไอ้พี่แจ็คมีธุระด่วน ไม่ว่างมาส่งอีก... ไม่งั้นปวดหัวมากกว่าเดิมแน่ๆ ยัยรินเอ้ย รอดตัวไปที!”ไอรินบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความโล่งอก นึกยภาพตอนที่แยกย้ายกันที่คาเฟ่แล้วอีกฝ่ายบอกติดธุระกะทันหันเลยไม่ได้ตามตื๊อไปส่งที่หอ ทำเอาเธอพ่นลมหายใจออกมาด้วยความสบายใจสุดๆครืด... ครืด...เสียงสั่นเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ทำให้ไอรินรีบหันไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมากลางดึก‘LINE: ข้อความใหม่จาก [Jack_M]’“แจ็ค เอ็มเหรอ... อ๊ะ หรือว่า!”รอยยิ้มโล่งอกเมื่อครู่หายวับไปกับตา ไอรินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที... ‘ไอ้ผีบอกเอ๊ย! พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ ยิ่งกว่าวิญญาณอาฆาตอีกนะเนี่ย!’“โอ๊ยยย! คุณมันไอ้พี่แจ็ครายการเดอะโกสต์ใช่ไหม! ม
“กะ... ก็คุณเป็นคนโอนมาเองนี่นา หนูไม่ได้ขอสักหน่อย! เดี๋ยวหนูโอนคืนให้คุณเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ ปล่อยได้แล้ว!” ไอริน เบิกตากว้าง หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที“หึๆ โอนคืนงั้นเหรอ?”“คุณหัวเราะอะไรคะ!”“เสียใจด้วยนะไอริน... บัญชีของฉันมีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง คือ ‘โอนออกแล้วไม่รับคืน’ แต่รับชำระเป็น ‘อย่างอื่น’ แทนได้... สนใจจะลองจ่ายดอกเบี้ยให้ฉันหน่อยไหมล่ะ?”ไอรินกะพริบตาปริบๆ มองหน้าคนตัวโตอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ก่อนจะเบ้ปากคว่ำแล้วแหวใส่เสียงขุ่นอย่างเหลืออด“เงินต้นจะไม่เอาคืน แต่จะเอาดอกเบี้ย... นี่คุณต้องเป็นคนยังไงกันคะ! กะจะเก็บดอกเบี้ยโหดลอยตัวไปเรื่อยๆ เลยหรือไงฮะ! อ๋อ... หนูเข้าใจแล้ว ที่ทำเป็นใจป้ำโอนเงินก้อนโตมาให้ ที่แท้ก็ทำตัวเหมือนพวกแก๊งแอปฯ กู้เงินเถื่อนนอกระบบนี่เอง! มิน่าล่ะ... ถึงได้ดูรวยอู้ฟู่นัก ที่แท้ก็หากินกับดอกเบี้ยขูดเลือดขูดเนื้อคนอื่นแบบนี้นี่เอง!”พูดจบ ยัยตัวแสบก็เชิดหน้าขึ้นกอดอกทำท่าทางรู้ทันสุดขีด ราวกับเพิ่งไขคดีระดับชาติได้สำเร็จ!ส่วนคนที่ถูกยัดเยียดตำแหน่ง ‘เจ้าพ่อแอปฯ เงินกู้เถื่อน’ ให้สดๆ ร้อนๆ อย่างแจ็ค ถึงกับหลุดขำพรืดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มมื
‘เชี่ยยยยย! ตาพี่หน้าดุคนเมื่อคืน! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะเนี่ย!’ ไอรินเบิกตากว้างจนแทบถลน มือไม้สั่นเทาขึ้นมาดื้อๆ ร่างเพรียวรีบขยับตัวถอยกรูดไปหลบอยู่ด้านหลังของคัพเค้กกับหนูนาโดยอัตโนมัติ ราวกับลูกเจี๊ยบที่พยายามซ่อนตัวจากพญาเหยี่ยว ‘ซวยแล้วไอริน... หรือว่าเขาตามมาทวงเงินแสนคืน!’ “เฮ้ยแก... นั่นใครเหรอดูหล่อจัง ใช่มือขวาคนสนิทของคุณดราก้อนแฟนแกไหมคัพเค้ก?” หนูนา กระซิบเสียงตื่นเต้นพลางสะกิดแขนคัพเค้กยิกๆ แต่พอเหลือบไปเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนเห็นผีของไอรินเข้า หนูนาก็ขมวดคิ้วฉับ “อ้าว ไอริน! แกเป็นอะไรของแก ทำไมทำหน้าตื่นเหมือนคนเพิ่งไปขโมยของเขามางั้นล่ะ หลบหลังพวกฉันทำไม?” “ปะ... เปล่าสักหน่อย! แดดมันร้อน... ใช่! แดดมันแยงตา ฉันแสบตาน่ะ” ไอรินแถสีข้างถลอก ยกแฟ้มชีทเรียนขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ครึ่งซีกอย่างมีพิรุธสุดขีด ยังไม่ทันที่เพื่อนทั้งสองจะได้ซักไซ้ต่อ ร่างสูงสง่าของ แจ็ค ก็ผละออกจากตัวรถ แล้วสาวเท้าก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเธอทันที สายตาคมกริบกวาดมองผ่านคัพเค้กและหนูนาอย่างสุภาพ ก่อนจะหยุดนิ่งจ้องเขม็งไปที่ยัยตัวแสบที่เอาชีทเรียนบังหน้าอยู่หลังเพื่อน มุมปากหนากร
“งื้อทำไมพี่น็อตไม่ส่งหนูนาไปอย่างนี้บ้างค่ะ” ส่วน น็อต เองก็ตาโตเท่าไข่ห่าน ร้องอุทานออกมาเสียงดังลั่นไม่แพ้กัน “เช็ดเข้! สองแสนเลยเรอะ! ป๋ามากพ่อคุณเอ๊ย! น้องไอริน... เราไปทำอีท่าไหนเนี่ย คุณแจ็คถึงได้เปย์หนักขนาดนี้ พี่เปิดร้านมาตั้งนานยังไม่เคยเห็นแกทิปเด็กคนไหนหนักเท่านี้มาก่อนเลยนะเว้ย!” ไอรินยืนแข็งทื่อเป็นหิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองตัวเลขหลักแสนบนหน้าจอมือถือสลับกับข้อความสั้นๆ ในช่องบันทึกช่วยจำของการโอนเงิน ที่ระบุไว้เพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก... ‘ค่าชดเชย... ครั้งต่อไปจะให้มากกว่านี้ และเราจะได้เจอกันอีก’ “ตะ... ตาบ้านี่!” ไอรินกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวจนแดงก่ำลามไปถึงลำคออีกครั้ง ความรู้สึกทั้งอับอาย ทั้งโกรธ ทั้งเขินตีรวนปั่นป่วนกันมั่วซั่วไปหมดในอก “แล้วจะได้เจอกันอีกบ้านป้าแกสิ! ใครจะไปยอมเป็นเด็กเสี่ยของตาแก่หน้าดุนั่นกัน!” “ว่าไงนะยัยริน? พึมพำอะไรคนเดียววะแก ดีใจจนช็อกไปแล้วเหรอ?” หนูนาหันมาถามอย่างงงๆ เมื่อเห็นเพื่อนหน้าแดงแจ๋แถมยังทำท่าเหมือนอยากจะเขวี้ยงมือถือทิ้ง “ปะ...







