EP4 : พิสูจน์ความซิง NC+

กุ้งแก้วเดินตามไมค์มาด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก มันตุ้มๆ ต่อมๆ เมื่อมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพักแขก VVIP ของมหาวิทยาลัยที่ดูเงียบสงบจนน่าขนลุก

“เชิญครับ” ไมค์เอื้อมมือเปิดประตูไม้สลักลายหรูหราออก พร้อมกับเบี่ยงตัวหลีกทางให้เธอด้วยใบหน้านิ่งเฉย

“ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอคะ?” กุ้งแก้วหันมาถามเสียงสั่น พยายามมองหาที่พึ่งสุดท้าย

“ไม่ครับ... นายต้องการคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว แบบ ‘สองต่อสอง’ เท่านั้น”

“ระ..เหรอ..คะ..” คำตอบของไมค์ทำให้ใจเธอหายวูบ แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก กุ้งแก้วจึงจำใจก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ทว่าทันทีที่แผ่นหลังพ้นกรอบประตู แรงมหาศาลจากใครบางคนที่ดักรออยู่ก็กระชากแขนเธออย่างแรงจนร่างบางถลาไปตามแรงดึง

“ว๊ายยย!”

ปัง! แกร๊ก!

“คิดถึงจัง”

เสียงปิดประตูและเสียงล็อกกลอนดังสนิทด้วยฝีมือของคนตัวสูงที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ ฟีนิกซ์ไม่ได้ให้โอกาสเธอได้ตั้งตัวหรือเอ่ยถามอะไรทั้งนั้น เขาจัดการเหวี่ยงร่างเล็กลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างรุนแรงจนกุ้งแก้วเสียหลักล้มลงไปกองอยู่อย่างหมดทางสู้

แรงเหวี่ยงทำให้กระโปรงนักศึกษาสั้นทรงเอร่นขึ้นมาสูงจนเห็นเนินขาขาวเนียนแบบหมิ่นเหม่ ฟีนิกซ์ไม่รอช้า สายตาคมกริบประดุจสัตว์ป่าจ้องมองสัดส่วนนั้นด้วยความรวดเร็วและกระหาย ก่อนจะก้าวขึ้นมา ‘คร่อม’ ทับร่างของหญิงสาวที่พยายามจะถดตัวหนีด้วยความหวาดกลัว

“คุณฟีนิกซ์! จะทำอะไรคะ ปล่อยกุ้งแก้วนะ!”

แควกกก!

“กรี๊ดดด!”

แทนคำตอบ มือหนาคว้าเข้าที่สาบเสื้อนักศึกษาของเธอแล้วออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว กระดุมพลาสติกกระเด็นหลุดหายไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดยิบและ หน้าอกอวบอิ่มที่ห่อหุ้มด้วยบราเซียร์สีขาว ซึ่งแทบจะปิดกั้นความใหญ่โตซ่อนรูปของเธอไว้ไม่มิด

ฟีนิกซ์จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ ความขาวนวลของเนื้อสาวตัดกับความดุดันของมาเฟียหนุ่มอย่างชัดเจน

“เมื่อกี้ที่หอประชุม... ฉันยัง ‘ชิม’ เธอไม่หนำใจเลยกุ้งแก้ว” เขาคำรามเสียงพร่าพลางโน้มตัวลงไปจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “คราวนี้แหละ... จะไม่มีใครมาขัดจังหวะฉันได้อีก”

กุ้งแก้วหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความประหม่าและหวาดกลัวสุดขีด มือเล็กๆ สั่นเทาทั้งสองข้างพยายามยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนรูปอยู่นั้นจากสายตาหิวกระหายของฟีนิกซ์ แต่มันก็แทบจะปิดความใหญโตนุ่มนิ่มนั้นไม่มิดเลยสักนิด

"กะ...กุ้งแก้วกลัว คุณพูดอะไรคะ... กุ้งแก้วโป๊ไปหมดแล้ว ฮึก... ปล่อยหนูเถอะนะคะ"

เสียงหวานสั่นเครือหน้าระรัว ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กสาววัยขบเผาะกลับยิ่งกระตุ้นให้เลือดลมในกายมาเฟียหนุ่มสูบฉีดพล่านจนแทบระเบิด ฟีนิกซ์ไม่รอช้า เขาใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวอย่างง่ายดาย บังคับให้เธอต้องแอ่นอกรับสายตาคุกคามของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ส่วนมืออีกข้าง... เขาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นที่ลำคอระหงเบาๆ เป็นเชิงข่มขู่ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อนและหยาบคาย

"สะอาดหรือเปล่า!"

"คะ? ... หนู... หนูไม่เข้าใจ อะไรสะอาดคะ?" กุ้งแก้วละล่ำละลักถามด้วยความมึนงงและหวาดหวั่น

"ฉันถามว่าตรงนี้ของเธอน่ะ... มันยังสะอาดอยู่ไหม? ซิงหรือเปล่าเคยผ่านท่อนเอ็นผู้ชายมาบ้างหรือยัง!"

ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาที่เคยบีบคอเลื่อนลงต่ำผ่านหน้าอกอวบอัดลงไป ตะปบเข้าที่ใจกลางความเป็นสาวหมับเข้าเต็มแรงมือ! สัมผัสจาบจ้วงนั้นทำเอากุ้งแก้วสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มด้วยความตกใจและหวาดกลัว เพราะเขาไม่ได้แค่จับ... แต่นิ้วร้ายกลับเริ่มลูบไล้เน้นย้ำลงบนยอดเกสรผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างน่าเกลียด

"ฮึก... คุณฟีนิกซ์...อย่าค่ะ..."

"ตอบ!" ฟีนิกซ์ตวาดเสียงต่ำพลางกดปลายนิ้วลงไปแรงขึ้นจนกุ้งแก้วครางหวิวออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"สะ...สะอาดค่ะ... สะอาด! หนูไม่เคยให้ใครสัมผัส... ฮือออ"

คำตอบที่มาพร้อมเสียงสะอื้นทำเอาฟีนิกซ์ยิ้มกริ่ม แววตาพึงพอใจฉายชัดออกมาอย่างปิดไม่มิด สัมผัสนุ่มนิ่มและอาการต้านทานแบบไร้เดียงสานี้แหละ...ที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน

"ฉันจะพิสูจน์ความซิงของเธอเอง... ดูสิว่าข้างในมันจะหวานเหมือนปากเธอไหม!"

ฟีนิกซ์คำรามเสียงพร่า แววตาเต็มไปด้วยเพลิงสวาทที่ลุกโชน เขาไม่รอช้า มือหนาจัดการรูดแพนตี้ตัวจิ๋วออกจากเรียวขาสวยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับขาเนียนนุ่มทั้งสองข้างอ้าออกกว้างจนกุ้งแก้วแทบจะหลอมละลายไปกับโซฟาด้วยความอับอาย

ดวงตาคมกริบจ้องมองภาพเบื้องหน้าอย่างหื่นกระหายจนแทบจะหยุดหายใจ ดอกไม้งามสีชมพูสดสวย ปรากฏแก่สายตา ยอดเกสรสีหวานชูชันท้าทายสายตามาเฟียหนุ่มอย่างที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส กลีบดอกไม้ที่ปิดสนิทบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่รอคอยให้เขาเป็นคนแรกที่จะได้แย้มบานมันออกด้วยน้ำมือของตัวเอง

"สวยมากกุ้งแก้ว... สวยจนฉันอยากจะทำให้ความสวยนี้มันแปดเปื้อนด้วยฝีมือของฉันคนเดียว!"

"ฮึก... ฮือออ... คุณฟีนิกซ์ขา... กุ้งแก้วกลัว... อย่ามองมันนะคะ... ปล่อยหนูไปเถอะ"

กุ้งแก้วสะอื้นไห้จนตัวโยน พยายามจะรวบขาเข้าหากันเพื่อปกปิดความลับที่แสนงดงามนั้นจากสายตาที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผา แต่มีหรือที่กำลังมหาศาลของฟีนิกซ์จะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ

"ไม่ให้มองได้ยังไง... หืม?" เขาโน้มใบหน้าลงไปจนชิดเนินเนื้ออวบอูมที่แสนนุ่มนิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนกุ้งแก้วต้องบิดเร้าด้วยความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

"เห็นไหมว่าเม็ดเธอมันกำลังสั่น...มันกำลังชี้ตรงหน้าฉันเพื่อเรียกหาความรุนแรงจากฉันจนเก็บอาการไม่อยู่แล้วกุ้งแก้ว!"

พูดจบเขาก็จงใจใช้ปลายนิ้วร้ายบดขยี้กลางดอกไม้งามอย่างรวดเร็ว เน้นย้ำทุกจุดสัมผัส และสลับลากปลายนิ้วแข็งแรงผ่านรอยแยกกลีบอวบซ้ำจนกุ้งแก้วต้องแอ่นหยัดกายขึ้นด้วยความทรมานปนหวามไหว

“อ๊ายยย! ฮึก... อ๊าาา!”

เสียงหวานหวีดครางลั่นห้องพัก เมื่อความหวามไหวพุ่งเข้าจู่โจมร่างบางอย่างไม่ทันตั้งตัว กุ้งแก้วบิดเร้ากายไปมาด้วยความทรมานปนเสียวซ่านจนสติแทบหลุดลอย

“อ้าส์... เสียงครางเธอแม่งโคตรหวานเลยกุ้งแก้ว! ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วว่ะ!”

ฟีนิกซ์คำรามเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยตัณหาที่พุ่งทะลุจุดเดือด เขาไม่รอช้า โน้มใบหน้าหล่อร้ายซุกลงที่กึ่งกลางกายสาวชื้นแฉะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดยอดติ่งเสียวที่กำลังสั่นระริกและรูสวาทที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแห่งความกระสัน

แฉะ!