EP6: ใครชื่อกุ้งแก้ว คนนั้นแหละเมียกู! (Phoenix Talk)

มิกกี้ที่กำลังจะอ้าปากด่าทอตามหลังกุ้งแก้วอย่างบ้าคลั่ง เป็นอันต้องชะงักค้างเมื่อประตูห้อง VVIP ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของ ฟีนิกซ์ ในสภาพที่ทำเอาทุกคนแถวนั้นถึงกับตาค้าง!

เสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูหลุดลุ่ย เผยให้เห็นแผงอกที่มีรอยข่วนจางๆ แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือ มุมปากหนาที่มีเลือดซึมและรอยนิ้วมือจางๆ บนแก้มหล่อเหลา

“นาย... ปากไปโดนอะไรมาครับ!” ไมค์อุทานออกมาด้วยความตกใจที่เห็นเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลอยู่ในสภาพ ‘ยับเยิน’ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“หึ... ถูกกุ้งตบ” ฟีนิกซ์ตอบเสียงเรียบพลางเลียเลือดที่มุมปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ครับ? กุ้ง... คุณกุ้งแก้วเนี่ยนะครับ?” ไมค์ทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อหู

“คุณฟีนิกซ์! เจ็บมากไหมคะ ยัยกุ้งแก้วมันกล้าดียังไงมาทำร้ายคุณแบบนี้!” มิกกี้รีบถลาเข้าไปหาพลางยื่นมือหมายจะซับเลือดที่มุมปากให้ด้วยท่าทางประจบประแจง

“ยัยกุ้งแก้วมันก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำที่...”

เพี๊ยะ!

“ว๊ายยย!”

แรงตบจากฝ้ามือหนาซัดเข้าที่ใบหน้าของมิกกี้จนหน้าหัน ร่างบางกระเด็นลงไปกองกับพื้นรอบที่สอง มาเฟียหนุ่มจ้องมองผู้หญิงปากเสียที่กล้ามาด่า ‘เมีย’ ของเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน... แล้วก็หุบปากเน่าๆ ของเธอซะ ถ้าไม่อยากถูกตบซ้ำให้ฟันร่วงหมดปาก! เสียมือฉิบ!”

ฟีนิกซ์สบถออกมาอย่างรังเกียจ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีขึ้นมาเช็ดมือข้างที่ตบมิกกี้อย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับเพิ่งไปสัมผัสสิ่งสกปรกก็ไม่ปาน ก่อนจะโยนผ้านั้นทิ้งลงบนตัวมิกกี้แรงๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว

“ออกไปซะ! เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด... มารความสุขกูจริงๆ!”

“คะ..คุณ..ฟีนิกซ์” มิกกี้อึ้งจนน้ำตาเล็ด ความอับอายพุ่งทะลุขีดจำกัดแต่เธอก็ยังไม่กล้าลุกหนี จนฟีนิกซ์ต้องตะคอกซ้ำเสียงดัง

“กูบอกให้ไป!!!”

“ปะ...ไปแล้วค่ะ!” มิกกี้ลนลานรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหน้าตาตื่นหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาคมกริบมองตามผู้หญิงแพศยาคนนั้นจนลับสายตา ก่อนจะหันมาสั่งงานไมค์ด้วยน้ำเสียงเข้มจัดจนบรรยากาศรอบข้างกดดันไปหมด

“ให้คนตามไปดูแล ‘เมียกู’ ให้กลับถึงห้องพักอย่างปลอดภัย”

“เมีย? ...” ไมค์ทวนคำพลางกะพริบตาช้าๆ

“เออ! แล้วมึงก็จัดคนเฝ้าดูเธอไว้ อย่าให้ใครหน้าไหนมาทำอันตราย และที่สำคัญ... อย่าให้ไอ้ผู้ชายตัวไหนเข้ามายุ่งกับเธอเด็ดขาด! ใครกล้าแตะ... กูก็จะตัดมือมันทิ้งซะ!”

“.....”

“ส่วนมึง... ไปหาข้อมูลเมียกูมาให้ครบทุกอย่าง! กูต้องการรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอ ทั้งครอบครัว ปัญหาการเงิน หรือแม้กระทั่งเธอเป็นหนี้ใครอยู่บ้าง... กูต้องรู้ทั้งหมด!”

ไมค์ลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางมองเจ้านายที่ดูจะ ‘คลั่ง’ ผู้หญิงคนนี้เข้าขั้นรุนแรง ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจครั้งสุดท้าย

“เอ่อ... นายครับ... เมียของนายที่ว่าเนี่ย... คือคุณกุ้งแก้วใช่ไหมครับ?”

Phoenix Talk

ผมตวัดสายตามองหน้าไอ้ลูกน้องคนสนิทด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่พุ่งสูงจนเกือบทะลุปรอท มันคงไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้ชายอย่างผมที่เคยเย็นชาเป็นน้ำแข็ง จะยอมเปิดปากเรียกผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้าไม่กี่ชั่วโมงว่า ‘เมีย’ อย่างเต็มปากเต็มคำแบบนี้

แต่นั่นมันคือไอ้ฟีนิกซ์คนเก่า... เพราะตอนนี้ความรู้สึกของผมมันพลิกตลบตั้งแต่วินาทีที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวยัยเด็กนั่น กลิ่นที่ทำให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายผมตื่นตัวจนคุมไม่อยู่

“ใครชื่อกุ้งแก้ว... คนนั้นแหละเมียกู!” ผมกระแทกเสียงเข้มตัดรำคาญใส่ลูกน้องที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี แต่ดูเหมือนมันจะยังไม่หายสงสัย ถึงได้กล้าอ้าปากถามต่อเสือกเรื่องของเจ้านายไม่เลิก

“แต่นาย... ไม่เคยสนใจหรืออยากยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลยนะครับ ทำไมถึงต้องเป็นคุณกุ้งแก้ว”

คำถามของมันทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง... จริงอย่างที่มันว่า ผมรังเกียจสัมผัสจากผู้หญิงทุกคนบนโลก สำหรับผม ผู้หญิงกับเรื่องเซ็กซ์มันคือความน่ารำคาญที่ไร้สาระที่สุด แต่กุ้งแก้วมีบางอย่างที่ต่างออกไป...

ร่างกายของเธอเหมือนมีแม่เหล็กมหาศาลที่ดึงดูดผมเข้าไปหา เสียงครางสั่นเครือกับท่าทางพยศนั่นมันทำให้ผมโหยหาอยากจะกลืนกินเธอลงท้องใจจะขาด ถึงแม้ว่าในชีวิตจริงผมจะ ‘แพ้กุ้ง’ จนแทบตาย... แต่กุ้งแก้วคือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวที่ผมยอมสละชีวิตเพื่อจะ ‘กิน’ เธอให้ได้ทั้งตัว!

ผมอยากจะพิสูจน์ให้รู้ดำรู้แดงไปเลยว่า อะไรในตัวยัยเด็กหน้าหวานคนนี้ที่ทำให้ผมอยากสัมผัส อยากบดขยี้ และอยากครอบครองจนหน้ามืดตามัวขนาดนี้ และใครที่กล้าขวางทางผม... มันต้องไม่ได้ตายดี!

“นายจะกลับเลยไหมครับ?” เสียงไอ้ไมค์ถามขึ้นขณะที่ผมกำลังจัดปกเสื้อให้เข้าที่ แม้รอยตบบนหน้าจะยังแสบยิบๆ แต่แปลกที่ผมกลับรู้สึกสะใจชะมัด

“อืม”

ผมขานรับในลำคอพลางก้าวเท้าเดินนำออกไป ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ภาพใบหน้าหยิ่งยโสของยัยผู้หญิงปากเสียที่บังอาจมาแผดเสียงด่ากุ้งแก้วก็ผุดขึ้นมาในหัว ความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ ‘กินกุ้ง’ เมื่อกี้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกรอบจนผมต้องชะงักเท้า

“มึงจัดการยัยผู้หญิงเมื่อกี้นี้ด้วย” ผมสั่งเสียงเย็นเยียบโดยไม่หันไปมองหน้ามัน

“คนไหนครับนาย? คุณมิกกี้เหรอครับ?”

“ใช่! หาคนไปตบปากมัน เอาให้นอนซมพูดไม่ได้ไปสักสองสามวัน... ข้อหาเสือกไม่เข้าเรื่อง ทำกูเสียอารมณ์!” ผมสบถออกมาอย่างรำคาญใจ คนอย่างผมไม่เคยลงมือกับผู้หญิงถ้าไม่จำเป็น แต่มันดันบังอาจมาเรียกเมียผมว่า ‘ชั้นต่ำ’ ทั้งที่ตัวมันเองยังเทียบขี้เล็บกุ้งแก้วไม่ได้ด้วยซ้ำ แค่ตบสั่งสอนเมื่อกี้มันยังน้อยไปสำหรับมารความสุขอย่างมัน

“รับทราบครับนาย ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อย”

ผมกระตุกยิ้มมุมปากเพียงนิดทว่ากลับต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บจี๊ดที่แล่นพล่านขึ้นมา รสเลือดฝาดๆ ในปากยิ่งตอกย้ำถึงรอยฝ่ามือที่กุ้งแก้วฝากเอาไว้... มันเป็นความเจ็บที่ทำให้ผมแทบคลั่ง

เชื่อไหมว่าในชีวิตมาเฟียอย่างผม ไม่เคยมีใครกล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ อย่าว่าแต่ลงไม้ลงมือเลย แต่นี่เธอกลับฟาดหน้าผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่เกรงกลัว... และที่บ้ากว่านั้นคือผมดัน ‘กระหาย’ ชอบมันฉิบหาย! ผมหลงใหลในสัมผัสรุนแรงที่ได้รับจากเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น เธอคือคนแรกและจะเป็นคนสุดท้ายบนโลกนี้ที่กล้าทำกับผมแบบนี้แล้วยังมีลมหายใจอยู่ได้ เพราะถ้าเป็นคนอื่น... ป่านนี้คงไม่มีหัวไว้ตั้งบนบ่าไปแล้ว

แต่สำหรับกุ้งแก้ว... ผมฆ่าเธอไม่ลงหรอก มีแต่จะ ‘กด’ ให้จมเตียง มากกว่า!

พูดจบผมก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง นิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความนุ่มละเอียดของ แพนตี้สีขาวตัวจิ๋ว ของกุ้งน้อยที่เธอสะบัดทิ้งไว้ เธอคงจะรีบหนีผมจนลืมไปเลยว่าตัวเองไม่ได้ใส่มันออกไป...

ผมหยิบมันออกมาดูใกล้ๆ แสงไฟรำไรในทางเดินส่องให้เห็น คราบน้ำหวานจางๆ ที่เปรอะเปื้อนอยู่ตรงกึ่งกลางเป้าผ้า กลิ่นสาปสาวที่ผสมปนเปกับกลิ่นเกสรดอกไม้จางๆ ลอยเข้าปะทะจมูกจนผมต้องสูดดมมันอย่างหลงใหลราวกับคนโรคจิต ยิ่งดม... อารมณ์ดิบในกายมันก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนปวดร้าวไปหมด

หึ... หนีไปเถอะกุ้งแก้ว หนีให้สุดแรงเท่าที่เธอมี พยายามซ่อนตัวให้มิดอย่างที่เธอต้องการ เพราะยิ่งเธอดิ้นรน... เวลาที่ผม ‘จับ’ เธอได้ขึ้นมาจริงๆ ผมจะสนองความพยศนั่นให้สาสม!

ผมจะฝั่งรอยรักให้ทั่วร่างบางนั่น จะกระแทกกระทั้นความต้องการทั้งหมดใส่เธอไม่ให้เหลือชิ้นดี มันจะยิ่งเร่าร้อนและรุนแรงจนเธอแทบขาดใจตายคาอกผมเลยล่ะ... และวันนั้นเธอจะไม่มีวันรอดพ้นจากผมได้อีกแน่!