EP3: ล็อกเป้าหมาย

การมอบทุนการศึกษาดำเนินต่อไปจนถึงช่วงสุดท้าย นักศึกษาดีเด่นทุกคนได้รับซองทุนจากมือของมาเฟียหนุ่มจนครบ รวมถึงกุ้งแก้วที่แทบจะไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ตอนรับทุน เพราะสัมผัสจากอ้อมกอดเมื่อครู่ยังคงร้อนผ่าวอยู่ที่ผิวเนื้อ

ฟีนิกซ์ยืนตระหง่านอยู่กลางเวทีเพื่อกล่าวปิดงานในฐานะประธานและผู้สนับสนุนหลัก เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของเขาดังกังวานไปทั่วหอประชุม ทว่าสิ่งที่ทำให้นักศึกษาและคณาจารย์ในงานเริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ คือสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของเขา

เขากำลังจ้องมองไปที่จุดเดียว... นั่นคือ กุ้งแก้ว

ในขณะที่ปากยังคงร่ายยาวถึงวิสัยทัศน์และการสนับสนุนการศึกษา แต่ดวงตาคู่ร้ายกลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของเด็กสาวที่นั่งอยู่แถวหน้าไม่วางตา แววตานั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนที่มองคนอื่น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงและเปิดเผยจนคนถูกมองสัมผัสได้

“….” กุ้งแก้วนั่งตัวลีบ มือเล็กๆ บีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ เธอพยายามก้มหน้าหลบสายตา ทำเป็นไม่สนใจ หรือหันไปมองเพื่อนข้างๆ บ้าง แต่ไม่ว่าเธอจะหันไปทางไหน เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงรังสีคุกคามที่แสนเย้ายวนพุ่งตรงมาที่เธอตลอดเวลา

‘ทำไมคุณฟีนิกซ์ถึงมองเราอย่างนั้นนะ...’ กุ้งแก้วแอบคิดในใจด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ‘สายตาแบบนั้น... เหมือนเขากำลังจะกลืนกินเราเข้าไปทั้งตัวเลย’

ทุกครั้งที่เขาเน้นย้ำคำว่า ความมุ่งมั่น หรือ ความพิเศษ ฟีนิกซ์จะจงใจทอดเสียงให้ต่ำลงและปรายตามาที่เธอราวกับต้องการจะบอกว่า คำพูดเหล่านั้นเขากำลังพูดกับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

"และผมหวังว่า... ผู้ที่ได้รับโอกาสในวันนี้ จะรู้ตัวว่าตัวเองมีค่าแค่ไหน"

ฟีนิกซ์กล่าวทิ้งทวนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานไปทั่วหอประชุม พร้อมกับยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมมากล้น

“……” กุ้งแก้วที่พยายามก้มหน้าหลบสายตามาตลอด กลับเผลอตัวเงยหน้าขึ้นสบกับสายตาคมกริบคู่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ วินาทีที่ดวงตาคู่สวยประสานเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยว ร่างกายของเด็กสาวพลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ สัมผัสอุ่นร้อนจากอ้อมกอดและกลิ่นกายบุรุษเพศที่เขาทิ้งไว้เมื่อครู่ดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนเธอหายใจติดขัด

"แล้วเราจะได้พบกันใหม่... เร็วๆ นี้"

“…อึก…”

ฟีนิกซ์เน้นคำว่า 'เร็วๆ นี้' อย่างจงใจ สายตาเข้มข้นนิ่งค้างอยู่ที่กุ้งแก้วเป็นวินาทีสุดท้ายคล้ายจะประทับตราจองไว้ ก่อนที่เขาจะสะบัดหน้าผละออกไป ทิ้งให้เด็กสาวนั่งใจสั่นพะว้าพะวังกับคำขู่ที่แฝงมากับคำอวยพรนั้น

เสียงปรบมือดังสนิทกึกก้องไปทั่วหอประชุมเป็นการส่งท้ายฟีนิกซ์ที่เดินลงจากเวทีด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าก่อนที่ร่างสูงสง่าจะลับตาไปพ้นประตู เขากลับหยุดชะงักแล้วจงใจหันกลับมามองกุ้งแก้วอีกครั้งด้วยสายตาคมกริบที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง ทำเอาคนถูกมองถึงกับหน้าร้อนผ่าวและรีบก้มหน้าหลบตาพัลวัน

“ว้ายยย วันนี้ฉันนอนหลับฝันดีแน่ๆ เลยกุ้งแก้ว... เจอผู้ชายหล่อระดับทำลายล้างแบบนี้เข้าไป ใจฉันบางไปหมดแล้ว” พะแพง เพื่อนสนิทตัวแสบรีบถลาเข้ามาหาพลางกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ขนาดนั้นเลยเหรอพะแพง...” กุ้งแก้วตอบเสียงแผ่ว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“แน่สิ! แต่กุ้งแก้ว... ฉันสังเกตเห็นนะ ว่าคุณเขาจ้องเธอตาเป็นมันเลยอ่ะ เหมือนโลกทั้งใบมีแค่เธอกับเขาจ้องตากันอยู่สองคน นี่... แอบไปดีลลับอะไรกันมาหรือเปล่าเนี่ย?”

“บะ...บ้าเหรอพะแพง! อย่าพูดแบบนั้นนะ กุ้งแก้วจะไปรู้จักคนระดับนั้นได้ยังไง” หญิงสาวรีบปฏิเสธ พลางหัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

“แหม... ทำเป็นเขินนะจ๊ะ ฉันแอบเห็นนะว่าตอนเขายื่นซองทุนให้หน่ะ... แอบจับมือกันด้วยใช่ไหมล่ะ?” พะแพงยิ้มกริ่มอย่างล้อเลียน

“ปะ..เปล่านะพะแพง…”

“อย่ามาปฏิเสธเลยน่าาา...”

คำพูดของเพื่อนทำเอากุ้งแก้วสะดุ้งสุดตัว หน้าตาตื่นขึ้นมาทันที ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีบนเวทีแล่นย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง ในจังหวะที่เธอเอื้อมมือไปรับซองทุน มือหนาของฟีนิกซ์ไม่ได้แค่ส่งซองให้เฉยๆ แต่เขากลับจงใจใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ลงบนหลังมือนุ่มของเธออย่างช้าๆ สัมผัสที่หยาบกร้านแต่ร้อนแรงนั่นทำเอาเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัวจนเกือบจะปล่อยซองร่วงลงพื้น

‘เขา... เขาตั้งใจจริงๆ ด้วย’ กุ้งแก้วคิดในใจด้วยความหวาดหวั่น มือเล็กเผลอลูบหลังมือตัวเองตรงจุดที่ถูกเขาสัมผัสอย่างไม่รู้ตัว

“แหม... วันนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แค่เงินทุนการศึกษานะคะ แต่ดูเหมือนกุ้งแก้วของเราจะได้ ‘เงินทุนเลี้ยงชีวิต’ ไปด้วยเลยหรือเปล่า?”

เสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยการประชดประชันดังแทรกขึ้นมา มิกกี้ยืนกอดอกอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของเธอที่ส่งสายตาเหยียดหยามมาทางกุ้งแก้วอย่างเปิดเผย หลังจากที่โดนฟีนิกซ์เมินใส่เมื่อเช้า ความแค้นใจของเธอก็ดูจะปะทุออกมาเป็นคำพูดร้ายๆ

“มิกกี้! ทำไมแกถึงพูดแบบนั้น?” พะแพงหันขวับไปมองทันทีด้วยความไม่พอใจ

“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ล่ะ?” มิกกี้เบะปากพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ฉันก็แค่พูดไปตามสิ่งที่เห็น... ใช่ไหมล่ะกุ้งแก้ว? เธออ่อยคุณฟีนิกซ์จนได้ดังใจสมหวังแล้วนี่ ถึงขนาดเขาต้องกอดรัดฟัดเหวี่ยงกลางงาน แถมตอนให้ทุนยังแอบเล่นหูเล่นตาใส่กันอีก”

“กุ้งแก้วไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กุ้งแก้วเถียงกลับเสียงสั่น ใบหน้าหวานซีดเผือดลงเมื่อถูกกล่าวหาอย่างรุนแรงต่อหน้าคนอื่น

“มันเป็นอุบัติเหตุ...”

“อุบัติเหตุที่ประจวบเหมาะจังเลยนะ” มิกกี้ก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว จ้องมองกุ้งแก้วด้วยสายตาจิกกัด

“มิกกี้ เธอกำลังจะพูดอะไร”

“ฉันก็แค่จะเตือนเธอว่าคนอย่างคุณฟีนิกซ์เขาสูงส่งและมีอำนาจระดับโลก เขาไม่ลดตัวลงมามองเด็กจืดๆ อย่างเธอหรอก ถ้าเธอไม่ใช้มารยาต่ำๆ ล่อให้เขาติดกับ... ระวังไว้เถอะ เงินทุนที่ได้มา มันอาจจะต้องแลกด้วยอะไรที่มากกว่าแค่ ‘คำขอบคุณ’ ก็ได้นะ!”

กุ้งแก้วกำมือแน่นจนสั่นเทา เธอรู้สึกอับอายและเสียใจจนพูดไม่ออก ในขณะที่เพื่อนๆ ของมิกกี้เริ่มหัวเราะคิกคักขานรับคำพูดนั้น ราวกับต้องการตอกย้ำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่าในสายตาคนทั้งมหาวิทยาลัย

“นี่มิกกี้! หยุดปากพล่อยๆ ของแกเดี๋ยวนี้เลยนะ!” พะแพง ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอก้าวพรวดเข้าไปประจันหน้ากับกลุ่มของมิกกี้ด้วยแววตาเอาเรื่อง

“ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ย เพราะ ‘ขี้อิจฉา’ อยากได้ความสนใจจากเขาแต่เขาก็ไม่แลใช่ไหมล่ะ? เหอะ... ก็ไม่แน่นะ คุณฟีนิกซ์เขาอาจจะกำลังสนใจกุ้งแก้วจริงๆ ก็ได้ พวกแกเตรียมตัวอกแตกตายได้เลย!”

คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้มิกกี้หน้าชาไปแถบ ความโกรธแค้นพุ่งปรี๊ดจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ “อีพะแพง! ปากดีนักนะแก ขอตบสั่งสอนหน่อยเถอะ!”

มิกกี้เงื้อมือขึ้นสูงเตรียมจะฟาดลงบนหน้าพะแพง พะแพงเองก็ตั้งท่าจะบวกกลับอย่างไม่ยอมคน จนกุ้งแก้วต้องรีบคว้าแขนเพื่อนเอาไว้

“ไม่เป็นไรพะแพง อย่าไปแลกกับคนแบบนี้เลย... เขามีปากก็ปล่อยเขาพูดไป เรากลับกันเถอะ”

“ทำเป็นปากดี กลัวพวกฉันล่ะสิ!”

ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนเกือบจะวางมวย เสียงเข้มดุดันของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทก็ดังแทรกขึ้นมากลางวงล้อม

“ขออนุญาตนะครับ...”

ทุกคนในบริเวณนั้นหันไปมองเป็นตาเดียว ไมค์ ลูกน้องมือขวาคนสนิทของฟีนิกซ์ เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม เขาไม่ได้ปรายตามองมิกกี้ที่ยืนหน้ายักษ์อยู่เลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับหยุดยืนตรงหน้ากุ้งแก้วพร้อมค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมต่อสายตาคนนับร้อย

“คุณกุ้งแก้วครับ... คุณฟีนิกซ์เชิญคุณไปพบที่ห้องพักเป็นการส่วนตัวครับ ท่านบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับทุนการศึกษาที่ต้องตกลงกับคุณเพียงคนเดียว”

สิ้นคำพูดของไมค์ มิกกี้ที่อ้าปากค้างถึงกับหน้าหงาย แววตาที่เคยจองหองเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงและอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อเห็นชัดๆ ว่ามาเฟียระดับโลกที่เธอโหยหา กลับเจาะจงเรียกหาเด็กจืดๆ อย่างกุ้งแก้วเพียงคนเดียว

“คุณฟีนิกซ์จะคุยกับกุ้งแก้วจริงๆ เหรอคะ”

“ครับ”

กุ้งแก้วตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวั่นใจกับคำว่า 'ส่วนตัว' และ ‘เพียงคนเดียว’ แต่พะแพงกลับยิ้มกว้างสะใจ พลางยักคิ้วเยาะเย้ยมิกกี้อย่างผู้ชนะ

“ได้ยินชัดไหมจ๊ะมิกกี้? สงสัย ‘ดีลลับ’ ที่แกว่า... มันกำลังจะเริ่มขึ้นจริงๆ แล้วล่ะ!”