วายป่วง

ตอนที่ 7 วายป่วง

ดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำตาคลอหน่วยของวาดฝันเบิกกว้างขึ้นราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ทว่าในแววตากลับฉายชัดถึงความมึนเมาไม่ได้สติ วาดฝันดันร่างของตัวเองขึ้นยืนแม้จะซวนเซไปบ้างก็ตาม ก่อนจะวิ่งปรี่โซซัดโซเซตรงไปหาภูทัชด้วยความเร็ว

“คุณภูทัช! คุณแฟนขา...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ หากแต่คำว่า ‘คุณแฟนขา’ กลับดังก้องกังวานไปทั่วลานจอดรถ วาดฝันในร่างที่ไร้เรี่ยวแรงโซซัดโซเซตรงเข้าไปหาภูทัชอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่เริ่มจับจ้องมายังพวกเธอด้วยความสนใจระคนประหลาดใจ

ภูทัชที่กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเพื่อเตรียมตัวจะคุยธุระสำคัญถึงกับชะงักฝีเท้าลงในทันที ดวงตาคมเข้มละจากคู่สนทนาปลายสาย เขาหันมามองตามเสียงเรียกอย่างใคร่รู้ เมื่อเห็นว่าเป็นร่างบางของวาดฝันที่วิ่งปรี่ตรงเข้ามาหาเขา ภูทัชก็เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความฉงนระคนสนใจ

ไม่ทันที่ภูทัชจะได้เอ่ยถามสิ่งใด ร่างนุ่มนิ่มของวาดฝันก็พุ่งเข้าซบลงบนแผงอกกว้างของเขาเสียแล้ว ก่อนที่สองแขนเรียวเล็กจะยกขึ้นโอบรัดรอบร่างสูงใหญ่อย่างแนบแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ซบลงบนอกแกร่งอย่างออดอ้อน

“คุณภูทัช! ฉันชอบคุณ...” วาดฝันพร่ำเพ้อออกมาอย่างคนไร้สติ

การกระทำและคำสารภาพรักของวาดฝัน ทำเอาภูทัชถึงกับยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เขาอึ้งไปกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของสาวน้อยตรงหน้า กวางน้อยแสนบอบบางไร้เดียงสาที่เขาเพิ่งจะรู้จักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ เหตุใดเวลานี้ถึงได้กลายร่างเป็นหญิงสาวขี้เมาที่ไร้สติสัมปชัญญะไปได้ถึงเพียงนี้ ทั้งท่าทางเหนียมอายและขี้อายก่อนหน้านี้เล่า หายวับไปกับตาราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนทีเดียว

“ยายฝัน! แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย” เสียงตวาดดังลั่นของเหมือนแพรดังขึ้น ทำลายภวังค์ความคิดของภูทัชลงในทันที เขาละสายตาจากร่างบางในอ้อมกอด หันไปมองตามเสียงเรียกอย่างหงุดหงิดใจ

“ยายฝัน! แกปล่อยคุณภูทัชเดี๋ยวนี้เลยนะ” เหมือนแพรรีบสาวเท้าเข้าไปหาวาดฝันอย่างรวดเร็ว พยายามดึงร่างของเพื่อนสาวออกจากร่างสูงของภูทัช

แต่ทว่าวาดฝันในตอนนี้กำลังเมามายไม่ได้สติ เธอไม่ยอมปล่อยภูทัชง่ายๆ วาดฝันยังคงกระชับอ้อมแขนกอดรัดร่างของเขาไว้อย่างแน่นหนึบราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปต่อหน้าต่อตาของเธออีกครั้ง

“ไม่ปล่อย! ฉันจะไม่ปล่อยคุณแฟนของฉันไปไหนอีกแล้ว...” วาดฝันโวยวายเสียงดัง แม้เหมือนแพรจะพยายามดึงยื้อเพื่อนสาวออกมาก็ตาม

ภูทัชเพียงยืนมองหญิงสาวสองคนที่คนหนึ่งกอดรัดตัวของเขาเอาไว้แน่น ส่วนอีกคนก็พยายามฉุดดึงร่างบางออกจากตัวของเขาให้จงได้

ภูทัชหัวเราะหึๆ ออกมากับภาพเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งประหลาดใจ ทั้งขบขัน และบางที...สายตาที่มองร่างบางในอ้อมอกตรงหน้าอาจจะมีความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่านั้นซ่อนอยู่ก็เป็นได้

ในช่วงสายของวันใหม่แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสาดส่องเข้ามาในห้องนอน วาดฝันค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งอย่างยากลำบาก หัวของเธอราวกับถูกค้อนทุบอย่างแรงจนทำให้ปวดหนึบไปทั่ว

“โอ๊ย…” วาดฝันครางออกมาเบาๆ ยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความทรมาน ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือภาพแสงสีเสียงในผับ “The Babylon” และรสชาติหวานอมเปรี้ยวซ่าของค็อกเทลแก้วที่เท่าใดก็ไม่อาจนับ หลังจากนั้น…ทุกอย่างก็ดับวูบไป

วาดฝันพยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้าๆ ร่างกายของเธออ่อนแรงราวกับไปวิ่งมาราธอนมาอย่างไงอย่างงั้น เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เคมีในร่างกายกำลังตีกันอลหม่าน เพื่อบรรเทาอาการปวดหัว วาดฝันตัดสินใจลุกจากเตียง เดินโซซัดโซเซไปยังนอกห้องนอน หวังจะหาอะไรดื่มให้ชื่นคอสักหน่อย

เมื่อพ้นประตูห้องนอนออกมา ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพของเหมือนแพรที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มอยู่โต๊ะกลางห้อง

“ตื่นแล้วเหรอ แม่คุณแม่ทูนหัว” เสียงประชดประชันของเหมือนแพรดังขึ้นทันทีที่เห็นวาดฝันเดินออกมาจากห้องนอน น้ำเสียงของเพื่อนสาวแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายระคนขบขัน

วาดฝันพยุงร่างอันอ่อนแรงทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตมองเพื่อนสาวอย่างอ้อนวอนขอความเห็นใจ

“แพร…ปวดหัวจัง” วาดฝันบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางยกมือขึ้นนวดไปที่ขมับอย่างต้องการให้ความปวดบรรเทาลง

“สมน้ำหน้า...ก็เมื่อคืนเล่นดื่มเข้าไปซะขนาดนั้นนี่นา กว่าฉันจะลากแกกลับห้องได้ เล่นเอาแทบแย่ทีเดียว” เหมือนแพรบ่นอุบอิบ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเลื่อนชามข้าวต้มมาตรงหน้าเพื่อนรัก “กินข้าวต้มรองท้องสักหน่อยจะได้ดีขึ้น”

วาดฝันรับชามข้าวต้มพร้อมมองเพื่อนสาวอย่างขอบคุณ เธอตักข้าวต้มคำแรกเข้าปาก รสชาติอ่อนๆ ของข้าวต้มร้อนๆ ช่วยให้ร่างกายของเธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

“เมื่อคืน…เกิดอะไรขึ้น...ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” วาดฝันเอ่ยออกมา ขณะยกช้อนเข้าปาก

เหมือนแพรเงยหน้าขึ้นมองหน้าวาดฝันด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ยายฝันเอ๊ย! เมื่อคืนแกเมาได้แบบวายป่วงมาก เมาแบบ…” เหมือนแพรเว้นช่วงคำพูดไปเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมคำพูดที่จะอธิบายความวายป่วงของเพื่อนสาวเมื่อคืน

“เมาแบบไหน…” วาดฝันถามเสียงแผ่ว เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีกับท่าทีตรงหน้า

“เมาแบบ…ประกาศก้องให้โลกรู้ว่าชอบผู้ชายที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืนไงเล่า” เหมือนแพรพูดออกมาเสียงดังฟังชัด ดวงตาจ้องมองวาดฝันอย่างไม่กะพริบ

“แค่กๆๆ” วาดฝันถึงกับสำลักข้าวต้มคำโตที่เพิ่งตักเข้าปากออกมาทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึง “เมื่อกี้…แกพูดว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่าเมื่อคืนแกเมาแล้วไปตะโกนลั่นบอกรักคุณภูทัชหน้าหล่ออะไรนั่นจนคนอื่นเขารู้กันทั่วเมืองแล้ว” เหมือนแพรพูดซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เน้นย้ำทุกคำพูด ราวกับต้องการที่จะตอกย้ำความจริงอันน่าอับอายให้กับเพื่อนสาวได้รับรู้

วาดฝันเบิกตากว้าง จ้องมองเหมือนแพรอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที ความทรงจำอันน้อยนิดเริ่มไหลย้อนกลับมาในหัวสมอง ภาพร่างสูงใหญ่ของภูทัชที่ถูกเธอโอบรัดไม่ยอมปล่อยกับคำสารภาพรักที่ดังกระหึ่มลั่นลานจอดรถ…”โอ๊ย...ฉันอยากเขกหัวตัวเองให้ตายไปเลย”