ตอนที่ 8 แกล้ง

เช้าวันต่อมาร่างบางที่สวมใส่ชุดนักเรียนลงมาจากชั้นบนด้วยความนิ่งเงียบก่อนที่จะเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อของตนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ตามปกติของท่าน แต่ทว่าพอพ่อเห็นฉันแบบนั้นแล้วพ่อก็รีบลุกเดินหนีออกไปจากโต๊ะทันที

"คุณหนูจะทานข้าวต้มหรือสปาเก็ตตี้คะ"

"มัดไม่หิวอ่ะค่ะ"และวันนี้ฉันก็ต้องเดินทางไปโรงเรียนด้วยคนขับรถของฉันเองจากที่ปกติพ่อต้องไปส่ง พอมาถึงแล้วนั้นสายตาทุกคนที่มองมาทางฉันและพากันซุบซิบนินทาฉันไปกันยกใหญ่ก่อนที่จะเจอเข้ากับภาคินและใยไหมที่ยืนรอดักทางฉันอยู่

"มัดหมี่"

"เลิกยุ่งกับกูซะ ต่อไปนี้กูกับพวกมึง....ตัดขาดกัน"

"เดี๋ยวก่อนสิตัวเอง ตัวเองฟังเค้าก่อนได้ไหม"

"มัดหมี่"

"ขอให้พวกมึงรักกันนานๆละกัน"พูดจบฉันก็เดินมุ่งหน้าตรงเข้าไปในห้องเรียนทันทีอย่างหัวเสียและเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกด้วยก่อนที่เพื่อนในห้องคนหนึ่งจะเดินถือช็อกโกแลตยื่นมาให้

"เราให้"

"ขอบใจนะวาวา"

"อีมัดมึงนี่ดังใหญ่แล้วนะเว้ย กูถามจริงมึงสูบเป็นด้วยหรอวะ"

"เชี้ยไรของพวกมึง"

"ขึ้นๆ หรือมึงเสพด้วยวะ"

"มันจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย!!"ฉันรีบพุ่งเข้าไปหาไอ้เพื่อนตัวดีที่พูดจาแบบนั้นพร้อมกับกำลังจะชกใบหน้ามันไปด้วยความไม่พอใจที่มันพูดออกมาก่อนที่มันเองจะยื่นโทรศัพท์มาให้กับฉันได้ดูและมันคือรูปของฉันเมื่อคืนที่อีพวกเชอรรี่ถ่ายไว้นั่นเอง

"แบบนี้จะปฏิเสธอีกรึไงวะ"

"เอ่อนั่นดิทำก็บอกทำดิวะ"

"กูไม่ได้ทำไงวะ"

"มัดหมี่ช่างมันเหอะ พอได้แล้ว"

"คนสวยๆแบบมึงเสียดายของว่ะ ไม่น่าทำแบบนั้นเลยเสพยาไม่พอแม่งมีของกลางในมืออีก"กำปั้นหนักชกเข้าไปตรงใบหน้าของเพื่อนด้วยความไม่พอใจก่อนที่พวกเราจะเริ่มมีเรื่องกันขึ้นมา

โต๊ะที่ตั้งอยู่ระเนระนาดล้มลงไปภายในเวลาไม่กี่นาทีเลยด้วยซํ้า สองชายหญิงที่มีเรื่องกันต่างไม่มีใครยอมใครแม้จะสู้แรงผู้ชายไม่ได้แต่ทว่าฉันก็จะสู้จนวินาทีสุดท้าย

"นี่พวกเธอทำอะไรกัน!!!"สุดท้ายความผิดทุกอย่างก็ตกมาอยู่ที่ฉันจนฉันต้องพักการเรียนไป ตอนแรกทางโรงเรียนจะไล่ฉันออกแล้วด้วยซํ้าแต่ทว่าพ่อกับแม่ก็เคลียร์เรื่องนี้ได้ การพักการเรียนเหมือนเป็นการรอให้ข่าวเงียบและปิดลงไปภายในเวลาไม่กี่วันเพียงเท่านั้น

ฉันได้กลับเข้าไปเรียนใหม่อีกครั้งและต่อสู้กับอะไรหลายๆอย่างในตอนแรกจนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ทว่าหลังๆข่าวเริ่มเงียบทุกคนเริ่มไม่คิดถึงอะไรแล้ว ฉันปลีกตัวออกจากสังคมทุกอย่างและไม่คิดที่จะคุยหรือสูงสิงกับใครเลยนอกซะจากวาวาที่เข้ามาคุยกับฉันบ้างและเราก็ไปรอรถด้วยกันในตอนเย็นทุกๆวันเลยด้วยซํ้า

เพื่อนสนิทและอดีตแฟนหนุ่มของฉันก็ได้ลาออกจากโรงเรียนไปแล้วเพราะใยไหมดันท้องขึ้นมาจนทางพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายตัดสินใจให้ปรองดองกันอย่างฝืนใจและไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศกันไปชั่คราว

"พวกคุณนี่อยากเด่นกันมากรึไง!!! ชอบสร้างแต่ข่าวกันใช่ไหม!!"

"....."

"ใครที่รู้ตัวว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องให้คณะเสียชื่อ ลุกขึ้นมา!!"ฉันรู้ว่าพวกพี่เขาหมายถึงฉันแน่นอนเพราะก่อนหน้าที่ฉันจะเดินเข้าไปในห้องเชียร์นั้นพวกพี่ๆได้เอ่ยขู่ไว้แล้วแถมยังจ้องมาที่ฉันอย่างเล็งเป้าหมายอีกต่างหาก

"ไม่รู้ตัวอีก!! ลุก!!!!หรืออยากให้เพื่อนโดนไปด้วย"สุดท้ายฉันก็ต้องยอมจำใจที่จะลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าที่พวกพี่ๆยืนอยู่ก่อนที่จู่ๆจะมีอะไรบางอย่างเทราดมาใส่ร่างกายของฉันตั้งแต่หัวจนดเท้าเต็มไปหมด

"เห้ยยย เล่นแรงไปปะ"

"มึงหุบปากแล้วนั่งลง ต่อดิ"

"มึงคิดจะแย่งของของคนรักกู มึงไม่ตายดีหรอกนะแล้วอย่าหวังว่าใครจะช่วยได้"ร่างกายที่ตอนนี้กำลังถูกจับกุมไว้อย่างแน่นแม้จะดิ้นก็หนีไม่พ้น ของเหลวที่ราดลงมาบนร่างกายของฉันไปอย่างหมดสภาพ ทุกคนที่จ้องมองจากความโกรธตอนแรกก็เริ่มสงสารที่ตอนนี้เหมือนฉันกำลังถูกรังแกอย่างไม่ยุติธรรม แถมยังพยายามจะถ่ายคลิปไว้อีกต่างหาก

"นั่นแหละเทไปเลย"

"เล่นเชี้ยไรวะ"

"มึงอยากโดนใช่ปะ ห๊ะ!!"

"ไอ้วิน ไอ้เชี้ยเอ้ยยย"

"จับไว้"

"จำเอาไว้!!! ว่าอย่าคิดแย่งของของรุ่นพี่อีก ตอนนี้ด้านนอกฝนตกด้วยสิ ไปวิ่งรอบคณะจนกว่าฉันจะบอกให้หยุด ไป๊"

"กูไม่ไปไง!!!"เมื่อขีดจำกัดหมดลงฉันถึงกลับไม่ยอมและลุกขึ้นสู้กับการที่โดนกดขี่ข่มเหงแบบนี้อย่างไม่เกรงกลัวอะไรพร้อมทั้งถีบไอ้รุ่นพี่คนนั้นไปด้วยความหมั่นไส้ที่โดนกระทำแบบนี้

"มึงคิดว่ามึงเจ๋งรึไง!!!"

ปั้วะ

สุดท้ายฉันก็โดนเอาจนได้จนทุกคนที่นั่งอยู่ในนั้นก็เริ่มไม่พอใจเหมือนกันและพยายามจะเข้ามาช่วยแต่ก็โดนรุ่นพี่คนที่เหลือไล่ให้กลับบ้านกันไปทุกคน ส่วนเพื่อนๆของฉันก็ยังคงโดนจับกุมเอาไว้แบบนั้นอยู่

"มึงเล่นกูแรงไปละอีมัดหมี่ งานนี้มึงไม่ตายดีแน่"

"ปล่อยกูนะ"

"มึงเจอดีแน่"เมื่อพูดจบพวกรุ่นพี่ที่ส่งซิกใส่กันก็รู้ดีพวกผู้หญิงเริ่มเข้ามารุมตบฉันกันไปประมาณสองสามคน ส่วนเพื่อนๆที่ตอนนี้ขัดขืนอยู่ก็โดนไม่น้อยเช่นกันก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นมาภายในห้องแห่งนี้อย่างน่ากลัว

และไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจากพี่ราซอลที่เดินมุ่งตรงเข้ามาหาฉันพร้อมกับพวกเพื่อนๆเขาและชายชุดดำที่เดินเข้ามาด้วย ร่างกายที่ตอนแรกไม่ไหวอยู่แล้วในตอนนี้เหมือนกำลังจะปิดลงก่อนที่จะค่อยๆล้มลงไปกับพื้นทันทีอย่างหมดแรง

"พี่ราซอล"

"จัดการพวกมันให้หมดทุกคน วันนี้กูไม่ยอมแน่"

"ลากพวกมันไปที่โกดังทุกคน เรื่องนี้พวกกูจัดการเองมึงพาน้องกลับเหอะ ส่วนพวกมึงพาพวกน้องเขาไปโรงบาล"การจัดการที่เด็ดเดี่ยวและรุนแรงที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นได้แน่นอนแต่ทว่าถ้าถึงมือพวกเขาเรื่องแค่นี้ถูกปิดเงียบไว้แน่นอน

ร่างสูงเดินเข้ามาอุ้มร่างกายของฉันขึ้นและเดินพาฉันกลับไปที่ห้องทันทีอย่างเป็นห่วงเมื่อได้มีสายข่าวมาบอกว่ามัดหมี่กำลังตกอยู่ในอันตรายขณะที่พวกผมกำลังไล่แฮ็กและลบข่าวของมัดหมี่ออก

"พี่มาช้าใช่ไหม พี่ขอโทษนะ"

"นายครับ ขับไปที่ไหนครับ"

"เพนเฮ้าส์กู และสั่งให้คนไปจับตัวเนยมาที่ห้องกูด้วยกูให้เวลายี่สิบนาที"

"ครับนาย"