ตอนที่ 7 อดีต

สายวันต่อมาความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในตัวเพิ่มขึ้นฉันค่อยๆ ลืมเปลือกตาทั้งสองขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่จะพบเข้ากับร่างของใครบางคนที่กำลังนอนกอดฉันอยู่ในขณะที่กำลังอยู่ในภวังค์แห่งการหลับใหล

ฉันค่อยๆ แกะตัวออกไปจากเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะไปเตรียมตัวไปเรียนในช่วงบ่ายนี้แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหายใจไม่ออกเลยด้วยซํ้า

"ปล่อยนะพี่ราซอล"

"พี่ขอกอดอีกสักพักนะคะพี่พึ่งทำงานกลับมาก็เจ็ดโมงกว่าแล้วแถมยังแวะซื้อยากับข้าวมาให้รองท้องด้วย"เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันถึงกลับตาโตเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเราสองคนมีอะไรกันโดยที่ไม่ได้ป้องกันกันเลยสักนิดและฉันก็ไม่ได้ทันคิดเรื่องนี้เลยด้วยซํ้า

"พี่จะนอนก็นอนไปสิน้องจะไปอาบน้ำแล้ว"

"พี่ขอกอดแฟนพี่อีกสักพักนะ"

"แฟนอะไร เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ"

"เป็นสิคะ ไปกินยาได้แล้วค่ะหรือไม่กินก็ได้พี่รับผิดชอบเด็กในท้องเอง"เมื่อพูดจบฉันก็รีบดีดตัวไปกินยาที่เขาซื้อมาให้ทันทีอย่างเจ็บปวดและไม่สนใจอะไรแล้วเพราะต้องกินให้เร็วที่สุด แต่นี่ฉันกินช้ามากเพราะดันคิดไม่ทันเกี่ยวกับเรื่องนี้

พอออกไปกินยาอะไรเสร็จฉันก็รีบเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะได้ออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดโดยที่อีกฝ่ายยังคงนอนหลับอยู่ที่เตียงนอนของฉันอยู่อย่างสบายใจเฉิบไปแบบนั้น เสื้อผ้าเมื่อคืนไม่ได้ถูกเปลี่ยนเลยสักนิดพร้อมทั้งบนโต๊ะของฉันดันมีเอกสารบางอย่างที่วางไว้อยู่อีกด้วย

"วันนี้พี่ไม่มีเรียนเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ"

"ไม่ต้องค่ะน้องไม่อยากเป็นจุดสนใจอีก พี่ล็อกห้องให้น้องด้วยละกัน"

"รีบไปไหนล่ะคะ อยู่กับพี่ก่อนสิ"

"จะสายแล้วค่ะกว่าน้องจะขับรถไปอีก ขอตัวนะคะ"ฉันรีบวิ่งออกไปจากห้องนอนของฉันทันทีเพราะถ้าช้ากว่าอีกอีกฝ่ายได้ตามมาอีกแน่นอน แม้ตอนนี้ร่างกายจะไม่ไหวเพราะจากการวิ่งรอบคณะเมื่อวานแถมยังโดนเขากระทำแบบนั้นไปอีก แต่ฉันก็ต้องทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

"กูร้าวทั้งตัวเลย"

"กูว่าวันนี้มึงโดนเล่นงานอีกแน่"

"ไอ้พวกบ้าแม่งไร้สาระฉิบหาย"

"กูอยากอยู่แบบสงบสุขแท้ๆ"ฉันนั่งตัดพ้อไปกับกลุ่มเพื่อนเมื่อตอนนี้ได้มีข่าวที่แชร์ว่อนไม่ยอมหยุดจากเมื่อวานที่พี่ราซอลสั่งลงโทษพวกพี่ๆ เขาไปแบบนั้นและก็เหมือนจะเริ่มมีบางกลุ่มที่คิดจะขุดข่าวเก่าๆ ของฉันที่เคยเกิดขึ้นตอนมัธยมขึ้นมาอีกต่างหาก

"ความสงบสุขมึงได้หายไปแน่ มึงดูนี่"ข่าวที่ชวนปวดหัวเมื่อในโซเชียลตอนนี้กำลังมีการขุดข่าวเก่าๆ ของฉันขึ้นมาอีกครั้ง ความผิดที่ฉันโดนใส่ร้ายจากการกระทำของเพื่อนและความทรงจำเกี่ยวกับคนที่รักและเพื่อนสนิทที่หักหลังฉันไปเพราะคืนวันนั้นวันที่เกิดเรื่องขึ้นจนฉันได้กลายเป็นแกะกับเรื่องนี่ไป

"มัดหมี่ๆๆ มัดหมี่เห็นข่าวรึยัง"

"พึ่งเห็นอ่ะ ใครเป็นคนเริ่มวะ"

"เท่าที่ฉันรู้มันมาจากรุ่นพี่ที่ชื่อเนยอ่ะ ตอนเนี่ยอีพวกเชอรี่นี่แหละที่เป็นคนกระจายข่าวข่าวนี้อีกครั้ง แต่ฉันกำลังจัดการให้"

"ขอบใจนะวาวา"เชอร์รี่คือกลุ่มพวกที่ไม่ชอบฉันเพราะฉันดันเด่นไปกว่าพวกเธอทุกเรื่องและในวันนั้นก็มีพวกเธอนี่แหละที่เป็นคนวางแผนนี้และดึงฉันเข้าไปเป็นแพะรับบาปแทนพวกมัน คดีของกลุ่มนักเรียนชื่อดังที่พากันมั่วสุมยาแถมในมือตอนนั้นฉันก็ดันถือของกลางอีกด้วย

แม้ว่าจะไม่ได้สูบพอตแต่ทว่าในขณะที่ฉันเองเดินเข้าไปในงานตามที่มีคนทักมาเพื่อเข้าไปช่วยเพื่อนสาว แต่ก็ไม่ทันการเมื่อจู่ๆ เหมือนทุกอย่างถูกจัดเซตไว้และกลายเป็นข่าวใหญ่ในระยะนั้น

"อะไรกันวะเนี่ย ใยไหม ภาคิน!! อยู่ไหนกันเนี่ย"

"มาหาเพื่อนกับแฟนเธอหรอ"

"อือมีไร"

"ฉันเห็นพวกมันเดินไปบนห้องอ่ะ"พอหญิงสาวบอกออกไปแบบนั้นแล้วฉันเองก็รีบที่จะเดินขึ้นไปตามเพื่อนและแฟนหนุ่มของฉันกลับบ้านจากปาร์ตี้บ้าๆ นี้ได้แล้วในยามดึก แต่ทว่าในระหว่างที่ฉันตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปจู่ๆ หญิงสาวคนนั้นกลับจับแขนของฉันไว้อย่างแน่นพร้อมยืนบางอย่างให้กับฉัน

"ฝากพอตคืนคินด้วยดิ"ฉันกัดกรามแน่นก่อนที่จะรับของนั้นมาพร้อมทั้งเดินขึ้นไปตามหาทั้งสองด้านบนตามที่เธอได้บอก ฉันไล่เปิดประตูไปทุกห้องที่ว่างเปล่าก่อนที่จะเปิดไปประตูบานสุดท้ายที่เหมือนจะปิดไม่มิดอีกต่างหาก

แต่ฉันก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อพอแง้มประตูนั้นเพื่อเปิดออกเสียงครวญครางของชายหญิงในห้องก็ดังเล็ดลอดออกมาอย่างน่าเกลียดจนฉันต้องปิดลงที่ต้องมาฟังเสียงอะไรแบบนี้

แต่ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นแบบนั้นเมื่อมีเสียงครวญครางของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มที่เธอเองกำลังร่วมรักอยู่อย่างเสียวซ่านจนฉันตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง

ตั่บ ตั่บ ตั้บ

"อ๊าส์ เสียวอ่ะคิน เบาๆ หน่อย"

"เบาได้ไงวะไหม กูจะแตก ฮื้ออ แม่งเสียวฉิบหายเลยไหม อือออ"

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ

"อื้อออ แต่กูไม่ไหวแล้วนะกูจะแตก อื้อออ"

"กูเสียวมากเลยไหม อื้อออ กูเสียวไปหมด"

"พวกมึงทำเหี้ยไรกัน"ฉันเดินเข้าไปมองภาพนั้นด้วยความบาดใจที่เพื่อนรักที่สนิทมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้กำลังมีอะไรอยู่กับแฟนหนุ่มของฉันที่คบกันมาตั้งนานแบบนี้

"มัดหมี่"

"ตัวเอง"

"ฮึ้ก พวกมึงทำกับกูแบบนี้ได้ไง!!"

พวกเขาร่วมรักกันไปอย่างไม่อายหรือไม่คิดถึงฉันเลยด้วยซํ้า ความไว้ใจและความเชื่อใจที่มีได้แตกหักลงไปหมดแล้วฉันรีบวิ่งออกไปจากห้องนั้นทันทีพร้อมทั้งของกลางที่อยู่ในมือก่อนที่เพื่อนสาวคนหนึ่งของฉันจะถ่ายรูปฉันในขณะที่กำลังเดินลงมาจากบันไดและเป็นเวลาเดียวกันที่ตอนนี้ได้มีตำรวจเข้ามาจับกุมพวกเราทุกคนที่อยู่ในนั้นรวมถึงฉันด้วย

ตอนนี้ทุกอย่างมัดตัวฉันไปหมดจนหาทางแก้ไปได้ยากก่อนที่ทางพ่อกับแม่จะมาประกันตัวให้ออกไปโดยที่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเคร่งเครียดกันเป็นอย่างมากที่ฉันดันเข้าไปก่อเหตุแบบนั้นทั้งๆ ที่พึ่งออกไปจากบ้านและบอกกับพ่อแม่ว่าจะไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ แต่ก็ต้องมีจุดจบแบบนี้แทน

พอมาถึงบ้านพ่อก็หยุดยืนนิ่งอยู่กลางบ้านโดยที่แม่กำลังเดินเกาะพาฉันขึ้นไปบนห้องนอนของฉันเองแต่ทว่าจู่ๆ ตอนนั้นพ่อก็เอ่ยเรียกออกมาอย่างดังพร้อมทั้งสีหน้าที่ไม่สู้ดีมากนัก

"เดี๋ยว!! มานี่"

"พ่อคะ แม่คะ มัดไม่ได้ทำนะคะมัดแค่จะไปตามใยไหมกับภาคินกลับเท่านั้นเอง"

ปั้วะ

ฝ่ามือของคนเป็นพ่อที่ง้างฟาดแก้มนุ่มของลูกสาวของตนไปด้วยความโมโหจนแม่ที่อยู่ด้านหลังถึงกลับต้องเดินเข้ามาห้ามไว้ไม่งั้นพ่อได้ตบฉันอีกครั้งแน่

"มัดหมี่ อะไรกันอ่ะพ่อ"

"แล้วของกลางที่อยู่ในมือหล่ะ!!! เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์ไว้ใจแก แต่แกดันมาทำเรื่องแบบนี้เอาจนได้!!!"พูดจบพ่อก็เดินจากไปทันทีด้วยความโมโหเหลือเพียงแค่ฉันที่ยืนร้องไห้มองตามคนเป็นพ่อที่เดินขึ้นไปชั้นบนของตัวบ้านไปแบบนั้น แม่และพี่สาวของฉันที่ยังคงยืนโอบกอดฉันไว้อยู่

"ฮึ้ก พ่อคะมัดไม่ได้ทำ ฮึ้ก มัดไม่ได้เป็นคนทำนะแม่ มัดไม่ได้ทำช่า"

"แม่เชื่อๆ ไม่ต้องร้องนะลูกไม่ต้องร้อง"

"พี่ก็เชื่อนะมัด เดี๋ยวพี่ไปคุยกับพ่อเอง"