ตอนที่ 3 เดี๋ยวพี่จีบเอง

"มัดหมี่ทางนี้"เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในห้องเพื่อนที่พึ่งรู้จักกันเมื่อวานก็เอ่ยเรียกฉันให้ไปนั่งด้วยทันทีเมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้าไปในห้องและกำลังสอดส่องสายตามองหาที่นั่งอยู่และหันเข้าไปเจอเพื่อนที่ยกแขนขึ้นมาเพื่อเป็นท่าทางแสดงบอกให้ฉันได้เข้าใจในการชักชวนของเพื่อนเอง

ร่างบางเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เพื่อนสาวอย่างจริงใจที่เป็นคนเอ่ยเรียกฉันไปแบบนั้นก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกเราที่นั่งอยู่พร้อมกับกระดาษรายชื่อที่ยื่นมาให้

"จริงใจ แกสนใจเป็นดาวปะ"

"กู? ไม่เอาอ่ะกูไม่สน"เพื่อนสาวพูดจบก็ทำเป็นเมินและนั่งเล่นโทรศัพท์ของเธอไปด้วยความเงียบงันส่วนเพื่อนอีกสองคนก็กำลังกดเข้าเกมกันอยู่ สาวสองที่รับหน้าที่มาเป็นหัวหน้าเพื่อจดรายชื่อก็ถึงกับเหงื่อตกเมื่อหญิงสาวที่ถูกตาปฏิเสธไปแบบนี้

"ก็โมรีไง เชอรี่ลองไปถามโมรีดูสิ"เธอพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่จะเดินมุ่งตรงไปหาโมรีเพื่อนสาวอีกคนที่สวยไม่แพ้จริงใจเลย ก่อนที่ฉันเองจะกดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อเลื่อนไถดูฟีดไปตามปกติของฉันก่อนที่จะเจอรูปภาพแอคๆ หนึ่งที่โผล่เข้ามา

มือเรียวบางรีบกดปิดมือถืออย่างเร็วที่สุดพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นออกไปจากห้องโดยที่ไม่ได้บอกอะไรเลยด้วยซํ้าแม้กระทั่งเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอไปแบบนั้น ขาเรียวยาวก้าวมาในห้องนํ้าเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลงพร้อมกับนึกภาพบุคคลเมื่อสักครู่ที่เห็นก็ทำเอาถึงกลับเจ็บใจไม่หาย

'แกไม่สมควรจะมีความสุขเลยด้วยซํ้า เพื่อนสารเลว' คำพูดที่ติดอยู่ในใจของเธอไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาเพราะไม่มีใครรับรู้และช่วยเหลืออะไรเธอได้เลยสักนิด ถ้าขืนพูดออกไปหรือกระทำออกไปก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้เพิ่มขึ้นไปเท่าตัว

พอนั่งควบคุมสติตัวเองอยู่นานฉันก็ตัดสินใจที่จะเดินออกไปจากในห้องนํ้าก่อนที่จะเจอเข้ากับเพื่อนสาวที่ยืนเล่นโทรศัพท์รออยู่

"แกเป็นอะไรรึเปล่า"

"เปล่าหนิ ปะเข้าเรียนกัน"รอยยิ้มที่แสดงออกมาให้เห็นก็แทบจะฝืนอยู่แล้วในตอนนี้ สภาพร่างกายที่มีแต่ความโกรธจากเรื่องอดีตเข้ามาตีอยู่ในหัวจนตลอดทั้งคาบเรียน ฉันก็แทบจะไม่รู้เรื่องเลยด้วยซํ้าทำได้แค่เพียงจับจ้องกระดานที่อาจารย์สอนแต่ในหัวกลับฉายภาพเพื่อนสนิทไม่ยอมหยุดเลย

"พวกแกกลับกันเลยหรือยังไง"

"ไปนอนเล่นหอกูก่อนปะ เดี๋ยวห้าโมงเย็นก็ได้กลับมาเข้ากิจกรรมอีก"เมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ได้มติพวกเราก็เดินทางกันไปที่หอของมาวินที่อยู่ใกล้ๆ มหาลัยเองในเวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงแล้วหน้าหอ

"เดี๋ยวเลิกกิจกรรมเราไปดื่มกัน"

"เอาดิๆ"

"กูต้องทำงานว่ะ"

"ไม่ไปนะ"

"อ้าวมัดหมี่"นํ้าเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยทักทายฉันในขณะที่พวกเราเดินสวนทางกันไป พอฉันหันหลังกลับไปมองก็พบว่านั่นคือว่าเพื่อนร่วมห้องที่แสนดีของฉันนั่นเองที่เดินเข้ามาทักทาย

"อ้าววาวา มาทำอะไรที่นี่อ่ะ"

"มาหาพี่บอมอ่ะ มัดหมี่สะดวกรึเปล่าไปเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ"ฉันถึงกลับนิ่งเงียบไปทันทีเมื่อเพื่อนสาวพูดอ้อนวอนฉันแบบนี้ สายตาหันไปมองทางเพื่อนที่เดินมาด้วยกันเพราะเกรงว่าเพื่อนจะไม่ชอบเอาได้ที่ชวนกันมาพักแล้วแท้ๆ แต่ฉันดันจะชิ่งไปแบบนี้

"เออ....."

"นะมัดหมี่เราไม่เคยมาที่นี่เลย เราขอยืมตัวมัดหมี่ก่อนนะเดี๋ยวเอากลับมาส่งให้ถึงที่เลย ปะไปกันมัดหมี่"

"เห้ยเดี๋ยวก่อนวาวา"

"อะไรวะ"

"เข้าไปพักผ่อนเหอะ กูง่วง"ฉันโดนเพื่อนสาวลากพาให้ออกจากหอนั้นไปและพากันขึ้นรถเพื่อไปที่ตึกเรียนของพี่ชายเธอที่ซึ่งฉันพึ่งออกมาจากตึกนั้นเองในเวลาไม่กี่นาทีนี้

พอมาถึงวาวาก็ยังคงลากพาฉันเดินเข้าไปในตึกราวกับชินทางทั้งๆ ที่เธอเองพึ่งบอกว่าไม่เคยมาและไม่รู้จักเส้นทางนี้เลยสักนิด

"ไหนวาวาบอกไม่ชินทางไงล่ะ"

"เออ.....ก็มั่วๆ เอาอ่ะ นั่นไงพี่บอม"ร่างเล็กพยายามโบกมือเรียกพี่ชายตัวเองที่กำลังเดินลงมาจากตึกด้วยความดีใจและลั้ลลาเป็นพิเศษก่อนที่สองพี่น้องจะเจอกันสักที

"งั้น....เราขอตัวก่อนนะ"

"เดี๋ยวสิอย่าพึ่งไป เราอุตส่าห์ทำเธอเสียเวลาขนาดนี้เดี๋ยวเราเลี้ยงเค้กเธอเอง พี่บอมปะไปคาเฟ่กัน"

"วาวา"

"ปะไปกันครับ"สองพี่น้องเดินจับมือกันออกไปจากตึกโดยที่แทบจะไม่ได้สนใจฉันเลยสักนิดก่อนที่พี่ราซอลจะเข้ามาลากพาฉันออกไปอีกแล้ว ร่างบางทำได้แค่เพียงเดินตามพวกเขาไปขึ้นรถอย่างขืนไม่ได้และไม่ลืมที่จะตอบกลับข้อความของเพื่อนๆ ที่ทักมาด้วยความเป็นห่วง

"นี่รู้ไหมคะว่ามัดหมี่เนี่ยเก่งมากเลยนะ สอบชิงทุนได้ที่หนึ่งของโรงเรียนเลยหน้าตาก็ดี เรียนก็เก่ง นิสัยก็ดี ใครได้ไปเป็นแฟนนี่โชคดีชะมัดใช่ไหมคะพี่ราซอล"

"ไม่รู้สิพี่ยังไม่เคยเป็นแฟนน้องเขาเลย"ฉันที่นั่งด้านหลังอยู่ข้างๆ พี่ราซอลด้วยความเกรงไม่กล้าหรือถามอะไรออกไปเลยด้วยซํ้า ต่างจากเพื่อนสาวที่ช่างพูดก็เอาแต่ชวนคุยนู่นนี่นั่นอย่างไม่น่าเบื่อแถมยังพยายามเชียร์ฉันให้กับพี่ราซอลอีกต่างหาก

"แต่พี่ยอมรับนะว่ามัดหมี่สวยขึ้นจริงๆ"

"ขอบคุณค่ะ"

"ใช่ค่ะ ว่าแต่มัดหมี่มีแฟนยังอ่ะเราไม่เคยรู้เลย"เมื่อเพื่อนสาวถามออกไปแบบนั้นสายตาของคนข้างกายก็เริ่มแปลกๆ ไปและพยายามจ้องมองและกดดันฉันกันอย่างถ้วนหน้าในคำถามนี้

"ก็....ยังนะ"

"แล้ว....ชอบผู้ชายแบบไหนอ่ะ"

"ไม่รู้สิ เราไม่มีไทป์ที่ชอบอ่ะ"

"แบบพี่พอได้ไหมครับ"

"ไม่ตอบนะคะ"รอยยิ้มที่แสดงออกมาทำเอาอีกฝ่ายถึงกลับหน้าเสียไปทันทีเมื่อฉันบอกออกไปแบบนั้น แต่ถ้าให้พูดถึงจริงๆ เขาก็พอเข้าไทป์ที่ฉันชอบอยู่ แต่ทว่าจากเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมันทำให้ฉันกลายเป็นกลัวการมีความรักไปแล้วและไม่คิดที่จะสนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

"ก็ลองเปิดใจก็ได้นะมัดหมี่ พี่ราซอลก็ออกจะแสนดีใครได้ไปเป็นแฟนโคตรโชคดีเลย"

"เรานี่พูดมากไปแล้วเพื่อนเกรงไปหมดแล้วนั่น"

"พี่บอมอ่ะ"พวกเราพากันมาถึงที่คาเฟ่กันเรียบร้อยก่อนที่สองพี่น้องจะเป็นคนไปจัดการเรื่องของหวานและนํ้าดื่มมาให้กับพวกเรา ส่วนฉันกับพี่ราซอลก็เดินไปจองโต๊ะนั่งกันเพราะวันนี้คนค่อนข้างแน่นร้านมากอยู่พอสมควร

"น้องไม่เปิดใจไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวพี่จีบเอง"

"คะ?"

"พี่ขอจีบนะครับ"