ตอนที่ 5 ลงโทษ

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูในยามเช้าเหมือนกับทุกๆ วันขณะที่ฉันเองกำลังแต่งตัวไปเรียนอย่างเร่งรีบแทบจะไม่ทันอะไรอยู่แล้ว แต่ทว่าก็ต้องรีบไปเปิดดูเมื่อมีใครมาเคาะเรียก

สองขาเรียวยาวรีบเดินไปเปิดประตูอย่างไม่รอช้าเมื่อเวลากระชั้นชิดที่จะใกล้เข้าเรียนแล้วแต่ทว่าการแต่งหน้าแต่งตัวอะไรของฉันยังไม่เสร็จเลยทั้งนั้น มือเรียวเล็กเปิดประตูออกไปก่อนที่จะพบเข้ากับหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตู

"พี่มาทำอะไรหรอคะ"

"พี่ซื้อข้าวมาฝาก"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับพร้อมทั้งเชิญรุ่นพี่ให้เข้ามารอในห้อง ส่วนฉันก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนเพื่อจัดการตัวเองแทบจะไม่ถึงนาทีเลยด้วยซํ้าเมื่อมีแขกมารออยู่แล้ว

"รีบอะไรขนาดนั้นคะ"

"มัดมีเรียนเช้าอ่ะค่ะ นี่ก็สายแล้วด้วย"

"จะไปกลัวทำไมคะ วันนี้ไปกับพี่นะ"รอยยิ้มน่ากลัวที่แสดงออกมาอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่ฉันไม่ได้ทันตอบกลับอะไรออกมาเลยทั้งนั้น

การขึ้นรถบิ๊กไบค์ครั้งแรกในชีวิตของฉันด้วยการขับขี่ที่เร็วเอามากๆ ร่างบางที่ซ้อนท้ายเกาะคนขับไปอย่างแน่นเพราะความกลัวที่จะตกรถและเกรงเอามากๆ ด้วยความที่ใส่กระโปรงอีกมันจึงทำให้การเดินทางวันนี้ค่อนข้างที่จะลำบากมากพอสมควร

กว่าจะเดินทางมาถึงก็เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ฉันค่อยๆ ก้าวขาลงไปอย่างช้าๆ ก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้นจากการที่กลัวและเกรงจนขาเรียวแทบจะไม่มีแรงยืนเลยด้วยซํ้า

"ไหวไหมคะเนี่ย"

"ไหวค่ะ ครั้งหน้ามัดจะไม่ซ้อนพี่แล้ว"

"ทำไมล่ะคะ"

"พี่ขับรถเร็วอ่ะแถมน่ากลัวมากด้วย"

"สนุกออก"

"สนุกไปคนเดียวเหอะค่ะมัดไปเรียนแล้ว"ไม่ทันได้เอ่ยคำลาหญิงสาวที่พึ่งลงมาจากรถเดินดิ่งตรงมาทางพี่ราซอลอย่างล็อกเป้าหมายจนเดินชนกระแทกไหล่ฉันไปเบาๆ ร่างบางค่อยๆ หันไปมองทั้งสองเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจเดินเข้าไปตึกเรียนของตนเองแทนดีกว่า แต่ก็มีข้อความที่ส่งเข้ามาหาด้วยจากคนที่พาฉันขับมาที่มหาลัยในวันนี้

"ร้ายนะมึงอ่ะ นี่เขาแชร์กันว่อนละ"

"อะไรอ่ะ"

"ตีหน้าซื่ออีก"ร่างบางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบมือถือของเพื่อนขึ้นมาดูข่าวในเฟสบุ๊คที่ตอนนี้กำลังแชร์กันว่อนเรื่องที่ฉันซ้อนท้ายรถพี่ราซอลมาเรียน เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกหนึ่งและรับรู้ได้เลยว่าต่อไปนี้ชีวิตคงไม่อยู่อย่างสงบสุขแน่นอน

"เอาไงต่อล่ะมัดหมี่"

"ไม่รู้อ่ะ ที่รู้ๆ ฉันอยู่ไม่สุขแน่"เมื่อบอกออกไปแบบนั้นฉันก็ดันเหลือบไปเห็นพวกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งในห้องที่อยู่ต่างสาขาหันมาจ้องมองทางฉันอย่างไม่สบอารมณ์และแทบจะฆ่าฉันได้แล้วในตอนนี้

การที่เข้าไปยุ่งกับผู้ชายอย่างเขาฉันรู้ดีว่ามันจะต้องมีจุดจบอย่างไร แต่มันไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อยเพราะฉันไม่ได้เข้าไปยุ่งกับพี่เขาเอง แถมเขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเพื่อนฉันและเคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียนกันมาก่อนต่างหาก

ฉันตัดสินใจเลิกสนใจสิ่งพวกนั้นและหันมาตั้งใจเรียนและอยู่อย่างสงบสุขดีกว่า แม้บางทีจะมีสายตาที่จ้องมองมาบ้างหรือพูดนินทามาบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันหลุดโฟกัสจากที่อาจารย์สอนได้เลย

"ก้มหน้าลงไป!!"

"ผมรู้มาว่ามีพวกคุณหนึ่งในนี้เข้าไปตีสนิทจนเกินหน้าเกินตากับรุ่นพี่จนเป็นข่าว!! ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกคุณต้องการอะไร!! แต่นี่คือการเตือนถ้ายังมีครั้งที่สองอีกผมจะลงโทษให้หนัก!!"

ฉันถึงกับต้องกลอกตามองบนไปเลยทีเดียวเมื่อความคิดโง่ๆ ของพวกรุ่นพี่ที่เอ่ยออกมาแบบนี้เหมือนคนที่ขาดสติจนไม่มีสมองมาสั่งการนอกซะจากอารมณ์เพียงเท่านั้น

ไม่พอรุ่นพี่ผู้หญิงบางคนรวมถึงเพื่อนในกลุ่มยังจ้องมองมาที่ฉันเป็นเสียงเดียวกันจนเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ แทบจะอึดอัดกันไปจนหมดแล้ว

"วันนี้ผมจะลงโทษพวกคุณที่ไม่สั่งสอนเพื่อน!! โดยการวิ่งรอบคณะ20รอบ!! เข้าใจไหม!!!"

"เข้าใจครับ!!!/ค่ะ!!!"เมื่อรุ่นพี่บอกออกไปแบบนั้นพวกเราก็พากันเดินออกไปตั้งแถวเพื่อวิ่งรอบคณะกันตามที่โดนสั่ง แม้เป็นคำสั่งโง่ๆ แต่ทว่าพวกเราก็ต้องทำแถมฉันยังโดนเกลียดอีกต่างหากในตอนนี้

"คำสั่งบ้าอะไรวะ"

"นั่นดิ กูว่าอีพี่นั่นชอบพี่ราซอลแน่"

"นั่นดิ แล้วไอ้มัดโดนเพ่งฉิบหาย"

"กูขอโทษนะพวกมึง"

"ยืนคุยอะไรกัน!!! ผมให้พวกคุณมาวิ่งนะ ส่วนคุณผมลงโทษเพิ่มอีก10รอบรวมกันเป็น30รอบ ปฏิบัติ!! แล้วจำไว้ว่าอย่ายุ่งกับผู้ชายของพี่เนยอีกไป๊!!!"ความจำใจที่ต้องทำพวกเราก็ต้องทำอย่างขัดไม่ได้ ถ้าให้เดาผู้หญิงคนเมื่อเช้าที่เดินมาหาพี่ราซอลนี่แหละน่าจะเป็นคนวางแผนในเรื่องนี้แถมยังให้รุ่นพี่จัดการฉันอีกต่างหากอย่างเจาะจง

ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นอย่างไรแต่ต่อไปนี้ฉันคงจะไม่ยุ่งกับเขาอีกแน่นอน เพราะการมาเรียนที่นี่ฉันแค่อยากมีเพื่อน มีสังคม และตั้งใจเรียนเพียงเท่านั้น ไม่ได้อยากจะมามีปัญหากับใครเลยเพียงแค่อยากพิสูจน์ให้พ่อกับแม่เห็นเท่านั้น

และพอจบเรื่องนี้ไปฉันเพียงแค่หวังว่าชีวิตของฉันที่จะวางแผนต่อจากนี้มันจะมีความสุขขึ้นและไม่เป็นพิษภัยกับใครอีกที่จ้องจะเล่นงานฉันไปตลอดแบบนี้ทุกฝีก้าวเลยด้วยซํ้า

ทุกคนในคณะที่เริ่มต่างพากันทยอยพักและรุ่นพี่ที่เริ่มปล่อยกลับบ้านไปได้แล้วก็เหลือเพียงฉันที่ยังวิ่งได้ไม่ครบและยังขาดอีกตั้งหลายรอบโดยมีเพื่อนๆ ที่วิ่งมาพร้อมกันด้วยอย่างเป็นห่วง

"หยุด!!! ของพวกคุณวิ่งกันครบแล้วจะวิ่งต่ออีกทำไม!! กลับบ้านไปได้แล้ว ส่วนคุณวิ่งต่อไป"

"เพื่อนผมวิ่งผมก็จะวิ่ง"

"เราไม่ทิ้งเพื่อนให้โดนลงโทษแบบโง่ๆ แบบนี้หรอกนะครับพี่"

"นี่!!!!!"

"เกิดไรขึ้น!!?"นํ้าเสียงคุ้นเคยที่ดังออกมาจากด้านหลังพวกรุ่นพี่และไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจากคนที่เป็นต้นเหตุทุกอย่างในวันนี้ ร่างกายกำยำน่ากลัวและดุดันที่เดินมาจนรุ่นพี่พวกนั้นถึงกลับเกรงกลัว

"ไม่มีอะไรครับ ผมแค่ลงโทษพวกน้องตามปกติครับพี่ราซอล"

"ใช่ครับ"

"วิ่งต่อเหอะจะได้จบๆ"