INICIAR SESIÓNบทที่ 5
"อยู่เฉยๆ สาวน้อย เธอยังไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุจัดดังชิดใบหูเล็ก มือหนาพยายามกดสะโพกบางเอาไว้เพื่อดึงสติ แต่ฤทธิ์ยาปลุกเซกส์เข้มข้นที่หมุนเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเมล์กลับทำลายระบบรับรู้ไปสิ้น ร่างเล็กตะเกียกตะกายขยับกายขึ้นนั่งคร่อมบนตักแกร่งของร่างโตอย่างไม่ย่อท้อ สัมผัสแนบชิดและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวทำเอามาเฟียหนุ่มใหญ่ถึงกับชะงักกึก! คนขับรถคนสนิทที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกระจกหลังถึงกับเหงื่อตก รีบเบือนสายตากลับไปมองถนนมืดมิดด้านหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาหรือส่งเสียงหายใจรบกวนเจ้านาย "ฮึก... ช่วยเมล์ด้วยได้ไหมคะ..." เสียงหวานสั่นพร่าราวกระซิบเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ ไอร้อนจากลมหายใจกระเส่าเป่ารดลงบนแผงอกแกร่งที่โผล่พ้นรอยแยกเสื้อเชิ้ต ปะทะเข้ากับไรขนอ่อนชวนสยิว "ร้อน... ร้อนเหมือนไฟจะเผาเนื้อแล้ว... ฮึก!" ดวงตากลมโตคลอน้ำตาช้อนขึ้นมองฌาลัลล์อย่างน่าสงสาร สองมือเล็กไขว่คว้าเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่น ความทรมานจากพิษยาและแอลกอฮอล์สี่แก้วกดดันให้เธอเบียดสะโพกเข้าหาความอบอุ่นตรงหน้าอย่างลืมตัว... ส่งผลให้เส้นประสาทความอดทนของมาเฟียวัย 39 ปีขาดสะบั้นลงทีละน้อย! "พี่ใหญ่ครับ ถึงแล้วครับ" เสียงของคนขับรถคนสนิทดังขึ้นขัดจังหวะความรุ่มร้อนภายในห้องโดยสาร รถตู้หรูจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดรถ VIP ใต้ดินของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ฌาลัลล์เลื่อนมือหนาขึ้นไปบีบลำคอระหงของหญิงสาวตรงหน้าไว้เบาๆ ไม่ได้ลงแรงเจ็บ แต่เป็นการยับยั้งและดันเรือนร่างเปียกปอนให้ออกห่างจากอกแกร่งของเขาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะเปรยสั่งงานด้วยน้ำเสียงต่ำดุและเต็มไปด้วยอำนาจ "นายกลับไปดูที่บ้าน... จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือใครในบ้านฉันสักคน" "ครับพี่ใหญ่!" สิ้นเสียงรับคำสั่ง มาเฟียหนุ่มใหญ่ก็ไม่รอช้า เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที! ทว่าเมล์ที่สติพร่ามัวกลับไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้น สองมือเล็กโอบรอบลำคอหนา พลางซุกหน้าซบระบายความร้อนรุ่มด้วยการดูดจูบที่ซอกคอแกร่งของเขาไม่ยอมลดละ ฌาลัลล์ขบฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสัน เขาก้าวเท้าขาสมส่วนเดินฉับๆ มุ่งตรงไปยังลิฟท์ส่วนตัวความเร็วสูงทันที ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าปัดลิฟท์กะพริบทะยานขึ้นสู่จุดหมาย... ชั้น 70 ห้องส่วนตัวชั้นบนสุดที่จะไม่มีใครหน้าไหนขึ้นมารบกวนค่ำคืนอันอันตรายนี้ได้! "พ่อแม่เธอเป็นใครกัน... ถึงได้ปล่อยให้ลูกสาวมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ นี่มันอาการโดนยาชัด ๆ" ฌาลัลล์สถบในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนสงสาร ชายหนุ่มกดรหัสผ่านหน้าประตู Penthouse หรูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางที่ตัวเบาหวิวตรงดิ่งไปยังห้องน้ำกว้างใหญ่ทันที พรึบ! ร่างเล็กถูกวางลงในอ่างอาบน้ำหินอ่อนขนาดใหญ่ ไม่ทันให้เด็กสาวได้ตั้งตัว ฌาลัลล์ก็ก้าวขาข้ามขอบอ่างลงไปนั่งซ้อนด้านหลัง พลางหยิบฝักบัวฉีดสายน้ำเย็นจัดรดลงบนเรือนร่างบางทันทีเพื่อหวังจะดับไฟราคะและเรียกสติของเธอคืนมา ซ่าาาาา! "อื้อออ! แค่กๆ..." เมล์ดิ้นขลุกขลักไปมาด้วยความเย็นเยียบ สายน้ำไหลซู่ตั้งแต่ศีรษะลงมาจนแทบหายใจไม่ทัน เสื้อผ้าเดรสแนบเนื้อเปียกปอนปะทะความเย็นจัดทำให้เธอสั่นสะท้าน แต่พิษยาปลุกเซกส์เข้มข้นภายในกลับยิ่งต่อต้าน ความทรมานและอารมณ์ดิบปะทุหนักกว่าเดิม "เป็นไงบ้าง?" เสียงแหบต่ำดุทรงอำนาจเอ่ยถามชิดใบหู ท่ามกลางเสียงสายน้ำฝักบัว "ฮึก... ไม่ไหวแล้ว..." แทนที่จะมีสติ เมล์กลับเอี้ยวตัวหันกลับมาคล้องแขนรอบลำคอแกร่งแน่น โน้มดึงร่างโตลงมาแล้วบดจูบลงบนริมฝีปากหยักชุ่มน้ำของมาเฟียหนุ่มทันที! จ๊วบ! จ๊วบ! "อื้อ... ขอร้องล่ะค่ะ... เอาเมล์ที... เมล์ทรมานจะตายอยู่แล้ว!" เสียงหวานสั่นพร่าร้องขออย่างลืมอาย นัยน์ตาฉ่ำน้ำอ้อนวอนช้อนมองชายหนุ่มตรงหน้า... คำขอร้องอันรุ่มร้อนบวกกับสัมผัสจูบที่ดูดดึงริมฝีปากของเขาอย่างหิวโหย กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่เผาทำลายความอดทนของมาเฟียใหญ่อย่างฌาลัลล์จนสิ้นซาก!บทที่ 123 จนกระทั่งถึงเวลาพักเบรกคาบแรกตอน 9:30 น. อาจารย์กล่าวอนุญาตให้นักศึกษาแยกย้ายไปเข้าห้องน้ำ รับประทานอาหารว่าง หรือพักผ่อนตามอัธยาศัยเป็นเวลา 30 นาที ทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้อง โปรดก็รีบหยัดกายลุกขึ้นสับเท้าตรงเข้ามาหาเมล์รียาในทันที! เมล์รียาช้อนสายตามมองชายหนุ่ม ทว่าไม่ได้แสดงทีท่ารังเกียจหรือผลักไสแต่อย่างใด เพราะตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา โปรดได้ปรับปรุงตัวและแสดงความหวังดีจนนิสัยดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ทว่ากระนั้น... สิ่งที่ชายหนุ่มพยายามทำอยู่ในตอนนี้ มันสายเกินไปเสียแล้ว มันไม่สามารถดึงหัวใจของเธอให้หวนคืนกลับไปจุดเดิมได้อีก ในเมื่อเขาคือคนที่นอกใจและทำลายความไว้ใจของเธอไปก่อนเอง "เมล... ไปหาอะไรทานด้านล่างด้วยกันไหม? หรืออยากได้เครื่องดื่มอะไร เดี๋ยวเราไปซื้อให้" โปรดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล นัยน์ตาคู่คมฉายแววเว้าวอนอบอุ่น "ขอบใจนะโปรด แต่เมลว่าจะนั่งอ่านชีตทบทวนกับไข่มุกตรงนี้มากกว่า" เมล์รียาตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงระยะห่างชัดเจน "เรื่องวันนั้น... ที่บ้านของเมล" โปรดขยับเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงดูล้มเหลวและสับสน "เมลคงเห็นแล้วใช่ไหมว่าเขาเข้าหาเมลเพ
บทที่ 122 "งั้นเราไปเรียนกันก่อนดีไหมโปรด... แล้วเดี๋ยวช่วงพักเบรก โปรดจะคุยอะไรกับเมล เราค่อยมาคุยกัน" เมล์รียาตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ามีระยะห่าง ชายหนุ่มฟังแล้วทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าโปรดก็จำต้องยอมตามใจเธอแต่โดยดี เพราะในนาทีนี้ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาก็คือการได้เมล์รียากลับคืนมาเป็นแฟนเหมือนเดิม ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน หรือต้องเปิดศึกกับคนที่มีพระคุณอย่างฌาลัลล์ก็ตาม เขาก็จิตตั้งมั่นว่าจะทำทุกทางเพื่อดึงหัวใจเธอกลับมาให้ได้! ร่างของคนทั้งสาม ไข่มุก เมล์รียา และโปรด ก้าวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องเรียนพร้อมกัน ทว่าในมุมมืดข้างอาคารเรียน สายตาของสายสืบคนสนิทก็ยังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่คลาดสายตา ขณะเดียวกัน ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดซุ่มอยู่ไม่ไกล วินยูหันกลับมามองผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำตามปกติ "พี่ใหญ่จะกลับเลยไหมครับ... หรือจะอยู่รอรับคุณเมลกลับด้วย?" ฌาลัลล์ปัดสายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ค่อยๆ ลับสายตาเข้าไปในอาคารเรียน นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ลุ่มลึกยากจะคาดเดาความรู้สึก ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่ม
บทที่ 121 "เมย์ไม่คุยกับคนไม่มีเหตุผลค่ะ! แล้วบ่ายโมงก็ไม่ต้องมารับเมย์เลยนะคะ เมย์จะกลับเอง ชิ!" หญิงสาวเอ่ยสะบัดเสียงใส่เสร็จ ร่างบางก็หมุนตัวสับเท้าเดินตรงขึ้นอาคารเรียนไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองคนบนรถสักนิด ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มใหญ่อย่างฌาลัลล์นั่งหน้าตึง นัยน์ตาคมกริบมองตามหลังเด็กดื้อที่กล้าท้าทายอำนาจเขาด้วยความเอ็นดูผสมหงุดหงิดในอก "เหอะ... คิดว่าจะห้ามฉันได้หรือไง เมล์รียา" ฌาลัลล์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมองร่างเล็กที่เดินมุ่งหน้าไปหา 'ไข่มุก' เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนหน้านั้นตรงหน้าทางขึ้นตึก "อ้าว เมย์! เป็นอะไรเนี่ย ทำหน้าบึ้งตึงมาเชียว?" ไข่มุกทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสาวเดินหน้าง้ำหน้างอเข้ามาหา "แล้วเมื่อกี้... รถหรูคันนั้นของใครกันน่ะ หรูหราจัดเต็มขนาดนั้น อย่าบอกนะว่า~~" "นั่นคุณน้าฌาลัลล์มาส่งเธอเหรอเมล์! สุดยอดไปเลยอะ... เขาดูหล่อและเท่มากเลยนะแก ฉันรู้สึกได้ถึงออร่าความอบอุ่นแบบสุดๆ เวลาเขาอยู่กับเธอ" ไข่มุกทำตาโต สะกิดแขนเพื่อนยิกๆ พลางเอียงคอกระซิบถามด้วยสายตาแพรวพราว "เป็นไงบ้างจ๊ะ... กล้ามแน่นไหม?" "ยัยไข่มุก! พูดถึงเรื่องอะไรของเธอเนี่ย!"
บทที่ 120 เวลาต่อมา... @บนถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปอย่างนุ่มนวล ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะข้างๆ แต่อย่างใด ทว่ากลับนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนตักแกร่งของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล! แขนทรงพลังของฌาลัลล์โอบรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ห่างกายแม้แต่องศาเดียว ชายหนุ่มก้มลงกระซิบชิดข้างแก้มเนียนเบาๆ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเอ็นดูและถือสิทธิ์ "รู้สึกยังไง... ที่ได้นั่งอยู่บนตักของฉันจนถึงมหาวิทยาลัย?" เมล์รียาช้อนสายตาสุกใสขึ้นมองคนตัวโตเล็กน้อย ยิ่งเห็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับตรงมุมปากกับตอเคราที่เกลี้ยงเกลาด้วยฝีมือเธอ ก็ยิ่งทำเอาแก้มเนียนร้อนผ่าว หญิงสาวแกล้งทิ้งน้ำหนักเอียงแก้มลงแนบซบกับแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ ยวนเย้า "เฉยๆ ค่ะ..." "เฉยๆ?" ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มือหนาบีบเข้าที่เอวบางเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากแข็ง... ถ้าเฉยๆ แล้วหัวใจตรงอกซ้ายของใครบางคนแถวนี้ มันจะเต้นตึกตักดังสนั่นแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ทำไมกัน?" คำย้อนของคนรู้ทันทำเอาเมล์รียาถึงกับหุบปากฉับ รีบซุกหน้าเข้ากับอกแกร่
บทที 119 "ยังไม่เสร็จเลย... จะรีบไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย้ายวน ก่อนที่เขาจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางเอาไว้หนักๆ เพื่อปิดปากให้เธอหยุดพูดมากเสียที! สัมผัสจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้งกลืนกินเสียงประท้วงของหญิงสาวจนหมดสิ้น ร่างบางสะท้านเฮือกในอ้อมกอด แขนเรียวทำได้เพียงโอบรอบคอแกร่งเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ฌาลัลล์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคู่คมวาวหวานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อและหอบหายใจแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับตรงมุมปากอย่างคนชนะ ก่อนจะเอ่ยกระซิบกระซาบชิดแก้มเนียนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "บอกแล้วไง... ว่าฉันจะไปส่งที่มหาวิทยาลัยเอง" ร่างสูงใหญ่ทาบทับคุมเชิงอยู่บนเตียงนอนนุ่ม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งเสน่หาและอารมณ์หึงหวงที่ยังคงคุกรุ่น มือหนาเอื้อยไล้ไปตามสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวของหญิงสาว พลางปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าทว่าชำนาญ... กึก... กึก... ปราการเสื้อเชิ้ตแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเรือนร่างซ่อนรูป อกอวบอิ่มผิวกระจ่างใสเนียนนุ่มอมชมพูที่กำลังกระเด้งกระดอนตามจังหวะการหายใจติดขัดของร่างบาง เมล์รียาได้แต่หลับตาปี๋ แก้มเนียนร้อนผ่าวจนแทบสุก ฌาลัลล์
บทที่ 118 "เธอต้องถูกลงโทษแล้วล่ะ... เมล์รียา" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้มือคู่สวยดันโน้มลงแตะกับม้านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างถือสิทธิ์ เมล์รียาหัวใจเต้นตึกตัก ร่างกายร้อนผ่าวไปทุกอณูเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์หึงหวงและเสน่หาอันแรงกล้าที่ส่งผ่านมาจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง "คุณ... เมลจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!" หญิงสาวเอ่ยประท้วงเสียงแผ่วละล่ำละลัก ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจนร้อนฉ่าวไปหมด "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันเป็นคนไปส่งเธอเอง" ฌาลัลล์แค่นยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความลุ่มหลง "เพราะยังไงตอนนี้... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกจากห้องนี้เด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสุกใสระริกไหว แม้ปากจะทำเป็นคัดค้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างและหัวใจของเธอเองก็ตอบรับอารมณ์เสน่หาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสน่ห์อันดุดันและทรงอำนาจของฌาลัลล์ดึงดูดเธอให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว... "ว้าว... เด็กดี สวยไปหมดทั้งตัวเลย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางโลมเ







