ANMELDENบทที่ 6
ตู้มมมมม! สายน้ำเย็นฉ่ำในอ่างหินอ่อนกระเซ็นกระจายปะทะผนังห้องน้ำเสียงดังสนั่น! ร่างสูงใหญ่ทรงอิทธิพลของฌาลัลล์ล้มครืนลงไปในอ่างอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะแรงกระชากคอเสื้ออย่างบ้าคลั่งจากมือเล็กๆ ของเด็กสาวที่ไร้สติสัมปชัญญะสิ้นแล้วในเวลานี้ ความร้อนรุ่มจากพิษยาปลุกเซกส์ฤทธิ์แรงที่แล่นผ่านกระแสเลือด ทำให้เส้นเลือดทั่วกายของเมล์ปวดเต่งและร้อนผ่าวราวกับจะปริแตกออกจากกัน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากความทรมานอันมหาศาลสั่งให้เธอโผเข้าหาความแข็งแกร่งตรงหน้าอย่างลืมตาย โดยไม่สนว่าชายคนนี้คือใคร หรือน่ากลัวเพียงใด ฌาลัลล์เสยเรือนผมที่เปียกลู่ขึ้นช้าๆ สายตาคมดุจ้องมองร่างบางเปียกปอนที่กำลังนั่งคร่อมทับบนตักแกร่งของเขา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างดุดันและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "เธอต้องการมันเองนะสาวน้อย... ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ ว่าฉันมันพวกซาดิสม์" น้ำเสียงแหบพร่าทรงอำนาจเอ่ยขู่ชิดริมฝีปากบาง มือหนาแข็งแรงคว้าหมับเข้าที่สะโพกผาย ออกแรงยกตัวเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วบดเบียดเข้าหากายแกร่งจนไร้ซึ่งช่องว่าง "อื้อออ... ไม่ไหวแล้ว... จะอะไรก็ได้... ช่วยเมล์ที!" เมล์ไม่รับรู้คำเตือนใดๆ ทั้งสิ้น เสียงหวานสั่นระริกร้องขออย่างลืมอาย สองมือเล็กไขว่คว้าเหนี่ยวรั้งลำคอหนาแล้วบดจูบลงมาอย่างหิวโหย ฌาลัลล์สถบในลำคอด้วยอารมณ์ดิบที่ถูกจุดติด เขาเลิกยับยั้งชั่งใจ เลิกสนเส้นศีลธรรมหรือเรื่องเจ้าลูกชายตัวดีอีกต่อไป! มือหนาข้างหนึ่งกดล็อคท้ายทอยสวยเอาไว้แน่น ตอบรับสัมผัสจูบนั้นอย่างหนักหน่วยและเร่าร้อน ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปบีบเฟ้นเอวคอดและสะโพกนุ่มอย่างลุ่มหลง สายน้ำเย็นจากฝักบัวที่ยังคงไหลซู่อยู่ไม่สามารถดับไฟราคะที่กำลังปะทุขึ้นกลางอ่างน้ำได้อีกต่อไป... ค่ำคืนอันตรายบนชั้น 70 ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์! "อายุเท่าไหร่?" มาเฟียร้ายกระซิบถามแผ่วเบา นัยน์ตาคมมองสบดวงตาหวานที่กำลังพร่ามัวเพราะฤทธิ์ยา "เธออย่ามาเสียใจทีหลังนะ... ยัยเด็กดื้อ" "เมล์อายุ 18... อีก 3 เดือนก็ 19 แล้วค่ะ" คำตอบนั้นทำเอาหัวใจของมาเฟียหนุ่มใหญ่กระตุกวูบ ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายหนุ่มโกรธที่เด็กสาวปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพไร้ทางสู้เช่นนี้ แต่ร่างกายและหัวใจของเขากลับทรยศความนึกคิด ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในหัวตั้งแต่ตอนที่เธอพุ่งเข้ามาชนอกเขาเพื่อขอความช่วยเหลือกลางสายฝน มือหนายื่นไปบีบเรียวปากเล็กเบาๆ อย่างคาดโทษ "เธออายุเท่าลูกชายของฉันเลย... เด็กสมัยนี้มันช่างไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเอาเสียจริง" ฌาลัลล์ตัดสินใจตัดใจ เขายันตัวลุกขึ้นและก้าวลงจากอ่างน้ำ เพื่อพาเธอส่งโรงพยาบาลห้องฉุกเฉินให้เร็วที่สุด ทว่าจังหวะนั้นเอง... แค่วก!!! เสียงผ้าเนื้อดีถูกกระชากขาดออกจากเรือนร่างบางดังระงมขึ้น! มาเฟียใหญ่ชะงักกึก ชายหนุ่มหมุนตัวหันกลับมามองภาพเบื้องหลังอย่างช้าๆ นัยน์ตาคู่คมเบิ่งกว้างเมื่อพบกับทรวดทรงสัดส่วนขาวผ่องไร้สิ่งปกปิด เรือนร่างของเธอเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ทว่าเอวคอดกิ่วและเรียวขาเรียวยาวกลับดูอ่อนหวานราวกับลูกคุณหนูผู้สูงศักดิ์ "เธอทำบ้าอะไรหะ!" ฌาลัลล์ตวาดเสียงดังลั่นห้องน้ำ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยอารมณ์ดิบที่พยายามกดทับเอาไว้ ทว่าเมล์ที่สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปหมดแล้วกลับก้าวลงจากอ่างน้ำอย่างไม่เกรงกลัว เท้าเล็กๆ เขย่งขึ้น สองแขนเรียวรวบโอบกอดลำคอหนาของคนตัวโตเอาไว้แน่น ร่างบางเบียดชิดเข้าหาความอบอุ่นตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวเป่ารดชิดใบหูของเขา ก่อนจะกระซิบน้ำเสียงสั่นพร่า... คำพูดที่ทำลายความอดทนขีดสุดท้ายของมาเฟียทรงอิทธิพลจนขาดสะบั้นลง! "แด๊ดดี้... ช่วยเมล์ที ขอร้อง... ถ้าแด๊ดดี้คือบาปของเมล์ เมล์จะรับมันไว้คนเดียว ได้โปรดเอาเมล์ที ช่วยเมล์ด้วย" สิ้นคำขอร้องอันลุ่มร้อน นัยน์ตาคมดุของฌาลัลล์เปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด ชายหนุ่มไม่คิดจะถอยหลังอีกต่อไป เขาตวัดแขนแกร่งรวบสะโพกบางขึ้นช้อนร่างเล็กเข้าหาตัวอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากห้องน้ำตรงไปยังเตียงกว้างในห้องนอนส่วนตัวทันที! "เธอเรียกฉันว่าแด๊ดดี้งั้นเหรอ ว้าว ๆ ๆ เด็กน้อยเธอเล่นกับไฟแล้ว"บทที่ 123 จนกระทั่งถึงเวลาพักเบรกคาบแรกตอน 9:30 น. อาจารย์กล่าวอนุญาตให้นักศึกษาแยกย้ายไปเข้าห้องน้ำ รับประทานอาหารว่าง หรือพักผ่อนตามอัธยาศัยเป็นเวลา 30 นาที ทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้อง โปรดก็รีบหยัดกายลุกขึ้นสับเท้าตรงเข้ามาหาเมล์รียาในทันที! เมล์รียาช้อนสายตามมองชายหนุ่ม ทว่าไม่ได้แสดงทีท่ารังเกียจหรือผลักไสแต่อย่างใด เพราะตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา โปรดได้ปรับปรุงตัวและแสดงความหวังดีจนนิสัยดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ทว่ากระนั้น... สิ่งที่ชายหนุ่มพยายามทำอยู่ในตอนนี้ มันสายเกินไปเสียแล้ว มันไม่สามารถดึงหัวใจของเธอให้หวนคืนกลับไปจุดเดิมได้อีก ในเมื่อเขาคือคนที่นอกใจและทำลายความไว้ใจของเธอไปก่อนเอง "เมล... ไปหาอะไรทานด้านล่างด้วยกันไหม? หรืออยากได้เครื่องดื่มอะไร เดี๋ยวเราไปซื้อให้" โปรดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล นัยน์ตาคู่คมฉายแววเว้าวอนอบอุ่น "ขอบใจนะโปรด แต่เมลว่าจะนั่งอ่านชีตทบทวนกับไข่มุกตรงนี้มากกว่า" เมล์รียาตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงระยะห่างชัดเจน "เรื่องวันนั้น... ที่บ้านของเมล" โปรดขยับเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงดูล้มเหลวและสับสน "เมลคงเห็นแล้วใช่ไหมว่าเขาเข้าหาเมลเพ
บทที่ 122 "งั้นเราไปเรียนกันก่อนดีไหมโปรด... แล้วเดี๋ยวช่วงพักเบรก โปรดจะคุยอะไรกับเมล เราค่อยมาคุยกัน" เมล์รียาตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ามีระยะห่าง ชายหนุ่มฟังแล้วทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าโปรดก็จำต้องยอมตามใจเธอแต่โดยดี เพราะในนาทีนี้ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาก็คือการได้เมล์รียากลับคืนมาเป็นแฟนเหมือนเดิม ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน หรือต้องเปิดศึกกับคนที่มีพระคุณอย่างฌาลัลล์ก็ตาม เขาก็จิตตั้งมั่นว่าจะทำทุกทางเพื่อดึงหัวใจเธอกลับมาให้ได้! ร่างของคนทั้งสาม ไข่มุก เมล์รียา และโปรด ก้าวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องเรียนพร้อมกัน ทว่าในมุมมืดข้างอาคารเรียน สายตาของสายสืบคนสนิทก็ยังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่คลาดสายตา ขณะเดียวกัน ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดซุ่มอยู่ไม่ไกล วินยูหันกลับมามองผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำตามปกติ "พี่ใหญ่จะกลับเลยไหมครับ... หรือจะอยู่รอรับคุณเมลกลับด้วย?" ฌาลัลล์ปัดสายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ค่อยๆ ลับสายตาเข้าไปในอาคารเรียน นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ลุ่มลึกยากจะคาดเดาความรู้สึก ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่ม
บทที่ 121 "เมย์ไม่คุยกับคนไม่มีเหตุผลค่ะ! แล้วบ่ายโมงก็ไม่ต้องมารับเมย์เลยนะคะ เมย์จะกลับเอง ชิ!" หญิงสาวเอ่ยสะบัดเสียงใส่เสร็จ ร่างบางก็หมุนตัวสับเท้าเดินตรงขึ้นอาคารเรียนไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองคนบนรถสักนิด ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มใหญ่อย่างฌาลัลล์นั่งหน้าตึง นัยน์ตาคมกริบมองตามหลังเด็กดื้อที่กล้าท้าทายอำนาจเขาด้วยความเอ็นดูผสมหงุดหงิดในอก "เหอะ... คิดว่าจะห้ามฉันได้หรือไง เมล์รียา" ฌาลัลล์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมองร่างเล็กที่เดินมุ่งหน้าไปหา 'ไข่มุก' เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนหน้านั้นตรงหน้าทางขึ้นตึก "อ้าว เมย์! เป็นอะไรเนี่ย ทำหน้าบึ้งตึงมาเชียว?" ไข่มุกทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสาวเดินหน้าง้ำหน้างอเข้ามาหา "แล้วเมื่อกี้... รถหรูคันนั้นของใครกันน่ะ หรูหราจัดเต็มขนาดนั้น อย่าบอกนะว่า~~" "นั่นคุณน้าฌาลัลล์มาส่งเธอเหรอเมล์! สุดยอดไปเลยอะ... เขาดูหล่อและเท่มากเลยนะแก ฉันรู้สึกได้ถึงออร่าความอบอุ่นแบบสุดๆ เวลาเขาอยู่กับเธอ" ไข่มุกทำตาโต สะกิดแขนเพื่อนยิกๆ พลางเอียงคอกระซิบถามด้วยสายตาแพรวพราว "เป็นไงบ้างจ๊ะ... กล้ามแน่นไหม?" "ยัยไข่มุก! พูดถึงเรื่องอะไรของเธอเนี่ย!"
บทที่ 120 เวลาต่อมา... @บนถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปอย่างนุ่มนวล ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะข้างๆ แต่อย่างใด ทว่ากลับนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนตักแกร่งของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล! แขนทรงพลังของฌาลัลล์โอบรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ห่างกายแม้แต่องศาเดียว ชายหนุ่มก้มลงกระซิบชิดข้างแก้มเนียนเบาๆ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเอ็นดูและถือสิทธิ์ "รู้สึกยังไง... ที่ได้นั่งอยู่บนตักของฉันจนถึงมหาวิทยาลัย?" เมล์รียาช้อนสายตาสุกใสขึ้นมองคนตัวโตเล็กน้อย ยิ่งเห็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับตรงมุมปากกับตอเคราที่เกลี้ยงเกลาด้วยฝีมือเธอ ก็ยิ่งทำเอาแก้มเนียนร้อนผ่าว หญิงสาวแกล้งทิ้งน้ำหนักเอียงแก้มลงแนบซบกับแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ ยวนเย้า "เฉยๆ ค่ะ..." "เฉยๆ?" ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มือหนาบีบเข้าที่เอวบางเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากแข็ง... ถ้าเฉยๆ แล้วหัวใจตรงอกซ้ายของใครบางคนแถวนี้ มันจะเต้นตึกตักดังสนั่นแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ทำไมกัน?" คำย้อนของคนรู้ทันทำเอาเมล์รียาถึงกับหุบปากฉับ รีบซุกหน้าเข้ากับอกแกร่
บทที 119 "ยังไม่เสร็จเลย... จะรีบไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย้ายวน ก่อนที่เขาจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางเอาไว้หนักๆ เพื่อปิดปากให้เธอหยุดพูดมากเสียที! สัมผัสจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้งกลืนกินเสียงประท้วงของหญิงสาวจนหมดสิ้น ร่างบางสะท้านเฮือกในอ้อมกอด แขนเรียวทำได้เพียงโอบรอบคอแกร่งเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ฌาลัลล์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคู่คมวาวหวานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อและหอบหายใจแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับตรงมุมปากอย่างคนชนะ ก่อนจะเอ่ยกระซิบกระซาบชิดแก้มเนียนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "บอกแล้วไง... ว่าฉันจะไปส่งที่มหาวิทยาลัยเอง" ร่างสูงใหญ่ทาบทับคุมเชิงอยู่บนเตียงนอนนุ่ม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งเสน่หาและอารมณ์หึงหวงที่ยังคงคุกรุ่น มือหนาเอื้อยไล้ไปตามสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวของหญิงสาว พลางปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าทว่าชำนาญ... กึก... กึก... ปราการเสื้อเชิ้ตแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเรือนร่างซ่อนรูป อกอวบอิ่มผิวกระจ่างใสเนียนนุ่มอมชมพูที่กำลังกระเด้งกระดอนตามจังหวะการหายใจติดขัดของร่างบาง เมล์รียาได้แต่หลับตาปี๋ แก้มเนียนร้อนผ่าวจนแทบสุก ฌาลัลล์
บทที่ 118 "เธอต้องถูกลงโทษแล้วล่ะ... เมล์รียา" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้มือคู่สวยดันโน้มลงแตะกับม้านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างถือสิทธิ์ เมล์รียาหัวใจเต้นตึกตัก ร่างกายร้อนผ่าวไปทุกอณูเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์หึงหวงและเสน่หาอันแรงกล้าที่ส่งผ่านมาจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง "คุณ... เมลจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!" หญิงสาวเอ่ยประท้วงเสียงแผ่วละล่ำละลัก ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจนร้อนฉ่าวไปหมด "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันเป็นคนไปส่งเธอเอง" ฌาลัลล์แค่นยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความลุ่มหลง "เพราะยังไงตอนนี้... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกจากห้องนี้เด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสุกใสระริกไหว แม้ปากจะทำเป็นคัดค้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างและหัวใจของเธอเองก็ตอบรับอารมณ์เสน่หาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสน่ห์อันดุดันและทรงอำนาจของฌาลัลล์ดึงดูดเธอให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว... "ว้าว... เด็กดี สวยไปหมดทั้งตัวเลย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางโลมเ







