เข้าสู่ระบบบทที่ 4
พรึบ!!! เอี๊ยดดดดดดด!! เสียงรถเบรกกะทันหันลากยาวไปกับพื้นถนนที่เปียกปอน สายฝนเทกระหน่ำอย่างไม่ขาดสาย แสงไฟหน้าสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ส่องสว่างจ้าปะทะเข้ากับดวงตากลมโตของร่างบางอย่างจัง! "กรี๊ดดดดดดด!" เมล์กรีดร้องด้วยความตกใจสติแตก สองขาที่อ่อนแรงเต็มทีทุบทรุดลงกับพื้นถนนหินอ่อนอย่างหมดสภาพ ตัวสั่นเทาเปียกปอนไปทั้งร่างราวกับลูกนกตกน้ำ "เห้ย!! ๆ ๆ พะ...พี่ใหญ่ครับ! ผมเหมือนจะชนคนเข้าแล้วครับ!" คนขับรถตู้หรูหน้าตาตื่นตระหนก รีบหักหลบและเหยียบเบรกจนหัวคลอน ร่างสูงใหญ่ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่เบาะหลังเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบและล้ำลึกของฌาลัลล์ ในวัย 39 ปี มองลอดกระจกดำสนิทออกไป "ไหนลงไปดูสิ! เอาร่มมา" อีกไม่ถึง 500 เมตรเบื้องหน้า ก็คือประตูรั้วเหล็กดัดยักษ์ของคฤหาสน์ตระกูลเซอร์เรส... บ้านของเขาเอง แต่เขากลับต้องมาชะงักกลางทางเพราะร่างบางที่นอนสั่นพร่าอยู่กลางสายฝน บรื้นนนนนน! บรื้นนนนน! จังหวะนั้นเอง! เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคาร์ของโปรดดังคำรามโฮกมาจากทางคฤหาสน์ไกลๆ ชายหนุ่มเพิ่งรู้ตัวว่าเมล์ไม่ได้อยู่ในงานแล้ว เพราะตามหาจนทั่วแล้วไม่เจอ แต่กลับวิ่งหนีออกมาข้างนอก! เขาจึงซิ่งรถตามออกมาด้วยความโกรธจัดและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยังค้างคา เสียงเครื่องยนต์ที่ไล่หลังมาเปรียบเสมือนเสียงพญายม เมล์ที่นั่งสั่นอยู่บนพื้นถนนสะดุ้งสุดตัว! สัญชาตญาณความกลัวผสานกับฤทธิ์ยาปลุกเซกส์ที่กำลังกัดกินจนตัวร้อนฉ่า บังคับให้เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ลุกขึ้นวิ่งโผตรงเข้าไปหาชายชุดดำที่กำลังเปิดประตูลงมาจากรถหรูทันที! "ช่วยด้วยค่ะ!... ฮึก... ช่วยหนูด้วย!" ร่างบางเปียกปอนถลาเข้าหากายแกร่ง มือเล็กสั่นเทาไขว่คว้าเกาะแขนเสื้อสูทเนื้อดีของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าไว้แน่นด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด... โดยไม่รู้เลยว่า ชายผู้ทรงอิทธิพลและสายตาอบอุ่นแต่อันตรายที่กำลังก้มมองเธออยู่นี้... คือ แด๊ดดี้ฌาลัลล์ พ่อในนามของคนที่กำลังไล่ล่าตัวเธออยู่! พรึบ!! "หนีอะไรมา?" น้ำเสียงทุ้มดุแฝงความน่าเกรงขามเอ่ยขึ้นเบาๆ มือหนาแข็งแรงยื่นออกไปรวบกอดเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่เรือนร่างเปียกปอนและอ่อนแรงของเธอจะทรุดลงไปกองกับพื้นถนนอีกครั้ง กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ใหญ่และความอบอุ่นจากกายแกร่งทำให้เมล์เผลอบีบต้นแขนเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นด้วยสัญชาตญาณ บรื้นนนนนน! ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้ตอบอะไร แสงไฟสปอร์ตไลท์จ้าจากรถหรูเปิดประทุนของโปรดก็ส่องสว่างแหวกสายฝนเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นถนนของโปรดและแชมป์เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ โดยไม่สนใจฟ้าฝนหรือชาวบ้านในแถบนั้นเลยแม้แต่น้อย "ตามหาตัวเมล์ให้เจอนะเว้ย! ยัยนั่นไปได้ไม่ไกลหรอก! ลากตัวกลับมาให้ได้... แม่งเอ๊ย เวรเอ๊ย!" จังหวะนั้นเอง... นัยน์ตาคมดุของฌาลัลล์หรี่ลงเล็กน้อย เขารับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น สายเลือดดิบเถื่อนของเจ้าลูกชายตัวดีกำลังสร้างเรื่องชั่วช้า ชายหนุ่มไม่รอช้า รวบกอดเอวบางของเด็กสาวพาแทรกตัวเข้าไปภายในรถตู้คันใหญ่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูลงเสียงดัง กึด! ตัดขาดเสียงโวยวายภายนอกออกไปทันที "เปลี่ยนเป้าหมาย... พาไปที่โรงแรมของฉัน" ฌาลัลล์ออกสั่งเสียงเรียบต่ำกับคนขับรถ "ครับพี่ใหญ่!" รถตู้หรูเคลื่อนตัวออกไปในทันที มุ่งหน้าออกจากบริเวณนั้นโดยที่โปรดไม่ทันได้สังเกตเห็น ภายในห้องโดยสารสว่างขึ้นเล็กน้อยจากไฟกิ่งด้านข้าง... เมล์นอนหอบกระเส่า ร่างกายร้อนรุ่มด้วยฤทธิ์ยาปลุกเซกส์ เสื้อผ้าเดรสสีครีมที่เปียกปอนแนบเนื้อจนมองเห็นทะลุไปถึงเต้าอวบใหญ่ที่มีเพียงแผ่นปิดจุกสีเนื้อบดบังยอดปทุมถันเอาไว้เท่านั้น ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอรดรินอยู่บริเวณอกเสื้อสูทของเขา มาเฟียหนุ่มใหญ่ในวัย 39 ปี ก้มมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาล้ำลึก ก่อนจะสถบเบาๆ ในลำคอ "กลิ่นตัวหอมชะมัด... เด็กสมัยนี้โตเร็วขนาดนี้เลยหรือวะ" ความอบอุ่น นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ และกลิ่นอายความคุ้มครองจากแด๊ดดี้ฌาลัลล์ กลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเด็กสาวท่ามกลางพายุฝนและความร้อนรุ่มในกายที่กำลังจะประทุขึ้น... "เมื่อกี้คุณโปรดนะครับพี่ใหญ่..." คนขับรถคนสนิทมองผ่านกระจกมองหลังด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ "ดูทรงเหมือนกำลังตามล่าใครสักคนอยู่เลยครับ ให้ผมลงไปจัดการหรือเคลียร์พื้นที่ก่อนไหมครับ?" "ไม่ต้อง" ฌาลัลล์เอ่ยเสียงเรียบต่ำ นัยน์ตาคมกริบยึดตรึงอยู่กับร่างบางที่เคียงข้าง "ขับออกไปให้เร็วที่สุดก็พอ" "รับทราบครับ" คนขับรถรีบตบไฟเลี้ยว เหยียบคันเร่งพารถตู้หรูทะยานแหวกสายฝนออกไปทันที ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว ฌาลัลล์ก้มลงมองร่างบางที่กำลังทรมานได้ที่ สองมือคู่เล็กของเมล์ปัดป่ายไปมาสะเปะสะปะบนแผงอกกว้าง พึมพำเสียงงึมงำฟังไม่ได้ความ ทั้งที่ตัวเปียกปอนสั่นเทาจากหยดน้ำฝน แต่ผิวกายกลับร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ข้างใน และแล้ว... จังหวะนั้นเอง! ร่างเล็กสติหลุดลอยก้าวพรวดขึ้นนั่งคร่อมทับบนตักแกร่งของร่างโตทันที! กึก! คนขับรถมองผ่านกระจกหลังเห็นภาพนั้นพอดีจนตาโต เผลอเหยียบเบรกเบาๆ ด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบละสายตากลับไปมองถนนด้านหน้าทันที ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจรบกวนเจ้านาย ทว่าความนิ่งสงบของมาเฟียใหญ่อย่างฌาลัลล์กลับน่ากลัวยิ่งกว่า เขาไม่ได้ตกใจหรือสะดุ้งเลยสักนิด แขนแกร่งโอบประคองสะโพกบางไว้หลวมๆ นัยน์ตาคู่คมจ้องมองใบหน้าหวานที่เปียกปอนสลับกับเรือนร่างอวบอิ่มตรงๆ... ลูกกระเดือกหนาขยับขึ้นลงช้าๆ อย่างเผลอตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและกลิ่นกายหอมหวานที่ยั่วยวนโดยไม่ได้ตั้งใจ จ๊วบ! ริมฝีปากนุ่มชุ่มชื้นกดจูบลงบนซอกคอแกร่งของมาเฟียหนุ่มใหญ่เต็มแรงด้วยความลุ่มหลง ลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวรดรินชิดผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เสียงหวานสั่นพร่าแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบอ้อนวอน "ช่วยหนูด้วยได้ไหมคะ... อื้อ..." ฌาลัลล์ใช้มือหนาแข็งแรงกำข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะดันเรือนร่างเปียกปอนให้ออกห่างจากกายเขาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สติพร่ามัว ชายหนุ่มยกเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่งอย่างทรงอำนาจและหยั่งเชิง "เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร... เด็กน้อย?" คำถามทุ้มดุแฝงความน่าเกรงขามไม่ได้เข้าถึงสมองของคนที่กำลังโดนพิษยาปลุกเซกส์เล่นงานเลยแม้แต่น้อย เมล์ส่ายหน้าเบาๆ ผมเปียกชุ่มสะบัดแนบแก้มเนียน ก่อนที่เธอจะตัดสินใจรวบรวมแรงทั้งหมด พุ่งตัวเข้าไปบดจูบลงบนริมฝีปากหยักได้รูปที่มีตอหนวดบางๆ เสริมความดิบเท่ของชายวัย 39 ปีทันที! จ๊วบ! "อือ... ปากคุณอุ่นจัง..." สัมผัสจูบอันรุ่มร้อนแต่ทว่าเต็มไปด้วยความออดอ้อนและบริสุทธิ์ ทำเอามาเฟียหนุ่มใหญ่ผู้ผ่านโลกมาอย่างช่ำชองถึงกับชะงักกึก ชายหนุ่มลิ้มรสความหวานผสมกลิ่นไวน์แดงที่เจืออยู่ในลมหายใจของเด็กสาว หัวใจแกร่งสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เส้นศีลธรรมในสมองกำลังสู้กับอารมณ์ปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างยากจะต้านทาน!บทที่ 123 จนกระทั่งถึงเวลาพักเบรกคาบแรกตอน 9:30 น. อาจารย์กล่าวอนุญาตให้นักศึกษาแยกย้ายไปเข้าห้องน้ำ รับประทานอาหารว่าง หรือพักผ่อนตามอัธยาศัยเป็นเวลา 30 นาที ทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้อง โปรดก็รีบหยัดกายลุกขึ้นสับเท้าตรงเข้ามาหาเมล์รียาในทันที! เมล์รียาช้อนสายตามมองชายหนุ่ม ทว่าไม่ได้แสดงทีท่ารังเกียจหรือผลักไสแต่อย่างใด เพราะตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา โปรดได้ปรับปรุงตัวและแสดงความหวังดีจนนิสัยดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ทว่ากระนั้น... สิ่งที่ชายหนุ่มพยายามทำอยู่ในตอนนี้ มันสายเกินไปเสียแล้ว มันไม่สามารถดึงหัวใจของเธอให้หวนคืนกลับไปจุดเดิมได้อีก ในเมื่อเขาคือคนที่นอกใจและทำลายความไว้ใจของเธอไปก่อนเอง "เมล... ไปหาอะไรทานด้านล่างด้วยกันไหม? หรืออยากได้เครื่องดื่มอะไร เดี๋ยวเราไปซื้อให้" โปรดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล นัยน์ตาคู่คมฉายแววเว้าวอนอบอุ่น "ขอบใจนะโปรด แต่เมลว่าจะนั่งอ่านชีตทบทวนกับไข่มุกตรงนี้มากกว่า" เมล์รียาตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงระยะห่างชัดเจน "เรื่องวันนั้น... ที่บ้านของเมล" โปรดขยับเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงดูล้มเหลวและสับสน "เมลคงเห็นแล้วใช่ไหมว่าเขาเข้าหาเมลเพ
บทที่ 122 "งั้นเราไปเรียนกันก่อนดีไหมโปรด... แล้วเดี๋ยวช่วงพักเบรก โปรดจะคุยอะไรกับเมล เราค่อยมาคุยกัน" เมล์รียาตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ามีระยะห่าง ชายหนุ่มฟังแล้วทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าโปรดก็จำต้องยอมตามใจเธอแต่โดยดี เพราะในนาทีนี้ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาก็คือการได้เมล์รียากลับคืนมาเป็นแฟนเหมือนเดิม ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน หรือต้องเปิดศึกกับคนที่มีพระคุณอย่างฌาลัลล์ก็ตาม เขาก็จิตตั้งมั่นว่าจะทำทุกทางเพื่อดึงหัวใจเธอกลับมาให้ได้! ร่างของคนทั้งสาม ไข่มุก เมล์รียา และโปรด ก้าวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องเรียนพร้อมกัน ทว่าในมุมมืดข้างอาคารเรียน สายตาของสายสืบคนสนิทก็ยังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่คลาดสายตา ขณะเดียวกัน ภายในรถยนต์คันหรูที่จอดซุ่มอยู่ไม่ไกล วินยูหันกลับมามองผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำตามปกติ "พี่ใหญ่จะกลับเลยไหมครับ... หรือจะอยู่รอรับคุณเมลกลับด้วย?" ฌาลัลล์ปัดสายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ค่อยๆ ลับสายตาเข้าไปในอาคารเรียน นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ลุ่มลึกยากจะคาดเดาความรู้สึก ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่ม
บทที่ 121 "เมย์ไม่คุยกับคนไม่มีเหตุผลค่ะ! แล้วบ่ายโมงก็ไม่ต้องมารับเมย์เลยนะคะ เมย์จะกลับเอง ชิ!" หญิงสาวเอ่ยสะบัดเสียงใส่เสร็จ ร่างบางก็หมุนตัวสับเท้าเดินตรงขึ้นอาคารเรียนไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองคนบนรถสักนิด ทิ้งให้มาเฟียหนุ่มใหญ่อย่างฌาลัลล์นั่งหน้าตึง นัยน์ตาคมกริบมองตามหลังเด็กดื้อที่กล้าท้าทายอำนาจเขาด้วยความเอ็นดูผสมหงุดหงิดในอก "เหอะ... คิดว่าจะห้ามฉันได้หรือไง เมล์รียา" ฌาลัลล์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมองร่างเล็กที่เดินมุ่งหน้าไปหา 'ไข่มุก' เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่ก่อนหน้านั้นตรงหน้าทางขึ้นตึก "อ้าว เมย์! เป็นอะไรเนี่ย ทำหน้าบึ้งตึงมาเชียว?" ไข่มุกทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสาวเดินหน้าง้ำหน้างอเข้ามาหา "แล้วเมื่อกี้... รถหรูคันนั้นของใครกันน่ะ หรูหราจัดเต็มขนาดนั้น อย่าบอกนะว่า~~" "นั่นคุณน้าฌาลัลล์มาส่งเธอเหรอเมล์! สุดยอดไปเลยอะ... เขาดูหล่อและเท่มากเลยนะแก ฉันรู้สึกได้ถึงออร่าความอบอุ่นแบบสุดๆ เวลาเขาอยู่กับเธอ" ไข่มุกทำตาโต สะกิดแขนเพื่อนยิกๆ พลางเอียงคอกระซิบถามด้วยสายตาแพรวพราว "เป็นไงบ้างจ๊ะ... กล้ามแน่นไหม?" "ยัยไข่มุก! พูดถึงเรื่องอะไรของเธอเนี่ย!"
บทที่ 120 เวลาต่อมา... @บนถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปอย่างนุ่มนวล ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะข้างๆ แต่อย่างใด ทว่ากลับนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนตักแกร่งของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล! แขนทรงพลังของฌาลัลล์โอบรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ห่างกายแม้แต่องศาเดียว ชายหนุ่มก้มลงกระซิบชิดข้างแก้มเนียนเบาๆ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความเอ็นดูและถือสิทธิ์ "รู้สึกยังไง... ที่ได้นั่งอยู่บนตักของฉันจนถึงมหาวิทยาลัย?" เมล์รียาช้อนสายตาสุกใสขึ้นมองคนตัวโตเล็กน้อย ยิ่งเห็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับตรงมุมปากกับตอเคราที่เกลี้ยงเกลาด้วยฝีมือเธอ ก็ยิ่งทำเอาแก้มเนียนร้อนผ่าว หญิงสาวแกล้งทิ้งน้ำหนักเอียงแก้มลงแนบซบกับแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ ยวนเย้า "เฉยๆ ค่ะ..." "เฉยๆ?" ฌาลัลล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มือหนาบีบเข้าที่เอวบางเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากแข็ง... ถ้าเฉยๆ แล้วหัวใจตรงอกซ้ายของใครบางคนแถวนี้ มันจะเต้นตึกตักดังสนั่นแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ทำไมกัน?" คำย้อนของคนรู้ทันทำเอาเมล์รียาถึงกับหุบปากฉับ รีบซุกหน้าเข้ากับอกแกร่
บทที 119 "ยังไม่เสร็จเลย... จะรีบไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย้ายวน ก่อนที่เขาจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางเอาไว้หนักๆ เพื่อปิดปากให้เธอหยุดพูดมากเสียที! สัมผัสจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้งกลืนกินเสียงประท้วงของหญิงสาวจนหมดสิ้น ร่างบางสะท้านเฮือกในอ้อมกอด แขนเรียวทำได้เพียงโอบรอบคอแกร่งเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ฌาลัลล์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคู่คมวาวหวานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อและหอบหายใจแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับตรงมุมปากอย่างคนชนะ ก่อนจะเอ่ยกระซิบกระซาบชิดแก้มเนียนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "บอกแล้วไง... ว่าฉันจะไปส่งที่มหาวิทยาลัยเอง" ร่างสูงใหญ่ทาบทับคุมเชิงอยู่บนเตียงนอนนุ่ม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งเสน่หาและอารมณ์หึงหวงที่ยังคงคุกรุ่น มือหนาเอื้อยไล้ไปตามสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวของหญิงสาว พลางปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าทว่าชำนาญ... กึก... กึก... ปราการเสื้อเชิ้ตแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเรือนร่างซ่อนรูป อกอวบอิ่มผิวกระจ่างใสเนียนนุ่มอมชมพูที่กำลังกระเด้งกระดอนตามจังหวะการหายใจติดขัดของร่างบาง เมล์รียาได้แต่หลับตาปี๋ แก้มเนียนร้อนผ่าวจนแทบสุก ฌาลัลล์
บทที่ 118 "เธอต้องถูกลงโทษแล้วล่ะ... เมล์รียา" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง ก่อนที่มือหนาจะรั้งร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้มือคู่สวยดันโน้มลงแตะกับม้านั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างถือสิทธิ์ เมล์รียาหัวใจเต้นตึกตัก ร่างกายร้อนผ่าวไปทุกอณูเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์หึงหวงและเสน่หาอันแรงกล้าที่ส่งผ่านมาจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง "คุณ... เมลจะไปเรียนสายแล้วนะคะ!" หญิงสาวเอ่ยประท้วงเสียงแผ่วละล่ำละลัก ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงระเรื่อจนร้อนฉ่าวไปหมด "ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันเป็นคนไปส่งเธอเอง" ฌาลัลล์แค่นยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความลุ่มหลง "เพราะยังไงตอนนี้... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวออกจากห้องนี้เด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นและเร่าร้อนจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสุกใสระริกไหว แม้ปากจะทำเป็นคัดค้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างและหัวใจของเธอเองก็ตอบรับอารมณ์เสน่หาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสน่ห์อันดุดันและทรงอำนาจของฌาลัลล์ดึงดูดเธอให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว... "ว้าว... เด็กดี สวยไปหมดทั้งตัวเลย" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูระหง พลางโลมเ







