MasukShare
สองปีที่สิ้นสุด
Tanggal publikasi:
2026-08-30 23:21:15
Bab terbaru
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก แฟนของลูก... เมียของแด๊ด
บทที่ 105 โปรดยกมือขึ้นทั้งสองข้างช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบอย่างหมดท่า... น้ำตาของลูกผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งไหลพรากออกมาจากดวงตาคมกริบ เขาแผดเสียงตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเว้าวอน "แด๊ดครับ! ผมรู้แล้ว... ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว! ผมรู้สึกว่าผมรักเมล์เข้าแล้วจริงๆ... ได้โปรดให้อภัยผมสักครั้งได้ไหมครับแด๊ด! ผมพร้อมจะคืนเงินแด๊ดทั้งหมดเลย!" ฌาลัลล์ หัวเราะก้องออกมาเบาๆ ในลำคอ... เป็นเสียงหัวเราะที่เหี้ยมเกรียมและไร้ซึ่งความสงสาร นัยน์ตาฉายแววจิตวิญญาณแห่งผู้ครองอิทธิพล ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่ากดต่ำและเย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "ฉันเตือนแกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมไอ้โปรด... ว่าฉันให้แก 'เลือก' และถ้าแกเลือกไปแล้ว แกจะไม่มีวันกลับมาเลือกใหม่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง" โปรดเงยหน้ามองฌาลัลล์ด้วยสายตาก้าวร้าวปนเจ็บปวด ชายหนุ่มทำท่าจะลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความโกรธ ทว่ายังไม่ทันจะได้ยืดตัวขึ้น มือหนาของวิญญูก็ยื่นเข้ามาจับและกดไหล่ของโปรดไว้แน่น เพื่อบังคับให้เขาทิ้งตัวคุกเข่าลงไปอยู่ ณ จุดเดิม! "แด๊ดครับ!" โปรดแผดเสียงขึ้นมาอีกคร
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก พูดใหม่อีกทีไอ้โปรด
บทที่ 104 "แด๊ดครับ... ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลจะดีกว่านะครับ คุณแม่จะได้สบายใจด้วย" คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ฌาลัลล์หรี่ตาลงมองลูกชายทันที ชายหนุ่มผู้เจรจาลูกไม้มานักต่อนักรู้ในทันทีว่า ที่โปรดเดินทางมาหาเขาถึงที่นี่ น่าจะเป็นแผนการแกล้งห่วงและหลอกกล่อมของญานินแน่ๆ ร่างสูงใหญ่ตึงหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปนดุดันดุจคำสั่งเด็ดขาด "คุณแม่งั้นเหรอ....นี่แกมาวันนี้เพราะญานินบอกให้แกมา?" ฌาลัลล์เว้นช่วงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำนาจกดดันจนโปรดถึงกับหน้าซีดและนั่งตัวเกร็งขึ้นมาทันตา "ที่ฉันอยู่ที่นี่... ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคน! แกกลับไปได้แล้ว และบอกแม่แกด้วยว่าอย่าแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันซ่อนตัวอยู่ที่บ้านของวินสัน... ไม่อย่างนั้นทุกอย่างพังแน่! แกรู้หรือเปล่าว่ากลุ่มที่มีปัญหากับฉันมันเป็นกลุ่มไหน?!" คำขู่กึ่งเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจังของฌาลัลล์ ทำเอาโปรดถึงกับอึ้งค้างและพูดไม่ออก ชายหนุ่มเริ่มตระหนักได้ถึงความอันตรายของสถานการณ์ตรงหน้าอย่างแท้จริงว่า เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหต
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก ตกหลุมรักมาเฟีย... ถอนตัวไม่ขึ้น
บทที่ 103 "เมย์ไม่ได้อยากรู้เรื่องอะไรของครอบครัวของคุณซะหน่อย..." หญิงสาวเอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานบึ้งตึงกลบเกลื่อนความรู้สึก ทว่ามือบางกลับยังคงตักข้าวต้มกุ้งส่งเข้าปากชายหนุ่มไปเรื่อยๆ ทีละคำอย่างอ่อนโยน คำปฏิเสธที่เอ่ยออกไปนั้นเป็นเพียงแค่ปากแข็งแก้เกี้ยว ทั้งที่ในใจดวงน้อยกลับอยากรู้จนเต็มอกว่าผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์อย่างไรกับฌาลัลล์กันแน่... เพราะวินาทีนี้ เมล์รียารู้ตัวเองดีแล้วว่า เธอได้ ตกหลุมรัก มาเฟียหนุ่มใหญ่ตรงหน้าเข้าให้อย่างจัง ถลำลึกจนไม่อาจถอนตัวและหัวใจขึ้นมาได้อีกต่อไป จนกระทั่งฌาลัลล์ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าอิ่มแล้ว เมล์รียาจึงรีบวางถ้วยลง พลางรินน้ำและยื่นแก้วให้เขาจิบด้วยความกระตือรือร้น นัยน์ตาสุกใสฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เป็นยังไงบ้างคะ? เจ็บแผลมากไหม?" คำถามหวานหูพร้อมสายตาอาทรทำเอามาเฟียหนุ่มใจสั่น ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับยื่นแขนแกร่งคว้าเอวบาง รวบร่างเล็กเข้ามาแนบชิดอกกว้างแล้วกอดไว้แน่น รอยยิ้มพรายปรากฏบนใบหน้าคมคายยามได้ซึมซาบความอบอุ่นจากคนในอ้อมกอด ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและแนบแน่นนั่นเอง! ก๊อก... ก๊อก...
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก คนป่วยเจ้าเล่ห์
บทที่ 101 เมล์รียาชะงักกึกไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘ช่วยป้อนข้าวคนป่วย’ จากปากของคุณน้าตัวโต นัยน์ตาสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หญิงสาวหันกลับมามองฌาลัลล์ที่ยังคงนอนเอนกายมองเธอด้วยสายตาราบเรียบ ทว่าซ่อนแววหยอกล้อเอาไว้อย่างมิดชิด "คุณ... มือไม้ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่คะ" เมล์รียาพึมพำเสียงแผ่ว พยายามอุบอิบโต้แย้งแบบไม่เต็มเสียงนัก "ระบมไปทั้งตัวครับ... ขยับแขนเบาๆ แผลตรงอกกับแผ่นหลังก็ตึงไปหมดแล้ว" ฌาลัลล์เอ่ยตอบหน้าตาเฉย สีหน้านิ่งสนิทจนแยกไม่ออกว่ากำลังเจ็บจริงหรือแกล้งกันแน่ "ถ้าเมล์ไม่อยากป้อน... น้ากินเองจนแผลฉีก เลือดซึมออกมาอีกรอบก็ไม่เป็นไรหรอกครับ" คำขู่กึ่งประชดประชันของคนป่วยทำเอาเมล์รียาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างทำอะไรไม่ได้ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างหมั้นไส้ แต่ด้วยความเป็นเจ้าของบ้านและเห็นแก่แผลผ้าพันแผลที่โผล่พ้นเสื้อขึ้นมา เธอจึงจำต้องพากายเล็กเดินกลับเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงนอนกว้างอีกครั้ง "ก็ได้ค่ะ... แค่ป้อนข้าวต้มถ้วยเดียวเองนะ" เมล์รียาบ่นอุบติดงอแงนิดๆ ก่อนจะหยิบถ้วยข้าวต้มกุ้งหอมกรุ่นขึ้นมาถือไว้ แล้
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก ข้าวต้มถ้วยนี้มีความรัก
บทที่ 101 ฌาลัลล์ค่อยๆ ขยับตัวยันกายลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้าๆ คุณหมอที่กำลังเตรียมอุปกรณ์รีบเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแฝงความห่วงใย "เอ่อ... คุณฌาลัลล์จะไปไหนเหรอครับ? ตอนนี้อย่าเพิ่งขยับตัวมากเลยครับ เดี๋ยวแผลจะฉีกและอักเสบเอาได้นะครับ" ฌาลัลล์ยกมือขึ้นปรามเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร นัยน์ตาคมกริบนิ่งสงบ เขาค่อยๆ ก้าวเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ของห้องรับรอง สายตาคมมองลอดกระจกเล็งลงไปชั้นล่าง เห็นรถยนต์คันหรูของญานินกำลังเคลื่อนตัวขับออกไปพ้นเขตประตูรั้วคฤหาสน์พอดี เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายกลับไปแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินกลับมานั่งลงที่ขอบเตียงตามเดิม มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหา วิญญู บอดี้การ์ดคนสนิททันที... วิญญูที่ยืนเฝ้าระวังความปลอดภัยอยู่บริเวณชั้นล่าง รีบยกโทรศัพท์ขึ้นกดรับสายในทันที ฌาลัลล์พยักหน้าเป็นสัญญาณให้คุณหมอออกจากห้องไป เนื่องจากหมอตรวจเช็กอาการและพันแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม้ร่างกายจะยังคงระบมอยู่บ้าง แต่เขาก็พอที่จะขยับเคลื่อนไหวตัวได้แล้ว เมื่อคุณหมอเห็นสัญญาณเช่นนั้นจึงเอ่ยขอตัวและเดินออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ ฌาลัลล์กรอกเสียงลงไปใน
มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก ห่วงใยหรือล่วงเกิน
บทที่ 100 เวลาต่อมา... เมื่อฌาลัลล์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นกลับเป็นร่างของญานินที่นั่งอยู่ข้างเตียง ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งเบาๆ ด้วยความยากลำบาก สายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลงแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบติดเย็นชา "เธอ...มาที่นี่ทำไมญานิน...ที่นี่ที่ไหน?" ญานินปรับสีหน้าเกือบไม่ทัน เธอพยายามส่งยิ้มอ่อนหวานแฝงความห่วงใยกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป "พอดีคุณวินสันโทรไปที่บ้าน บอกว่าคุณถูกลอบทำร้าย... ฉันเป็นห่วงคุณมากนะคะฌาลัลล์ว่าปลอดภัยแล้วหรือยัง" ญานินเว้นจังหวะไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยแสร้งฉายแววน้อยใจและฉุนเฉียวอย่างเนียนกริบ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "พอฉันมาถึง... กลับเห็นคุณหนูเมล์รียา เพิ่งเดินสวนออกจากห้องนี้ไปเมื่อสักครู่นี่เองค่ะ ดูเหมือนเธอจะไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับฉันเท่าไหร่... หรือว่าฉันมาขัดจังหวะอะไรของคุณกับเธอหรือเปล่าคะ?" ฌาลัลล์ปรายสายตามองญานินเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำเรียบเย็นชา "เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว... นั่นมันลูกสาวเจ้าของบ้าน
Anda juga akan menyukai
พันธะ(รัก)เมียบำเรอ
ชะนีติดมันส์31.9K DibacaBad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด38.4K Dibacaเงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia)
Mali_81040.5K DibacaIt’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
6RICH 14.0K Dibacaรัก(ลับ)ของมาเฟีย
มุกมายา1.3K Dibacaเรื่องสั้นอีโรติกจบในตอน V.2 เล่มที่1
เหมือนแพ80 Dibacaเด็กพยศของประธานเหนือ
นิษฐา012.5K Dibacaเมียเก่าเจ้าพ่อ...ใครก็ห้ามแตะ!
หนูแดงตัวน้อย147 Dibaca
