Beranda / มาเฟีย / มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก / ​ข้าวต้มถ้วยนี้มีความรัก

Share

​ข้าวต้มถ้วยนี้มีความรัก

Penulis: นาวาฬ
last update Tanggal publikasi: 2026-10-14 23:41:36

บทที่ 101

ฌาลัลล์ค่อยๆ ขยับตัวยันกายลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้าๆ คุณหมอที่กำลังเตรียมอุปกรณ์รีบเอ่
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    ​ข้าวต้มถ้วยนี้มีความรัก

    บทที่ 101 ฌาลัลล์ค่อยๆ ขยับตัวยันกายลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้าๆ คุณหมอที่กำลังเตรียมอุปกรณ์รีบเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแฝงความห่วงใย "เอ่อ... คุณฌาลัลล์จะไปไหนเหรอครับ? ตอนนี้อย่าเพิ่งขยับตัวมากเลยครับ เดี๋ยวแผลจะฉีกและอักเสบเอาได้นะครับ" ฌาลัลล์ยกมือขึ้นปรามเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร นัยน์ตาคมกริบนิ่งสงบ เขาค่อยๆ ก้าวเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ของห้องรับรอง สายตาคมมองลอดกระจกเล็งลงไปชั้นล่าง เห็นรถยนต์คันหรูของญานินกำลังเคลื่อนตัวขับออกไปพ้นเขตประตูรั้วคฤหาสน์พอดี เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายกลับไปแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินกลับมานั่งลงที่ขอบเตียงตามเดิม มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหา วิญญู บอดี้การ์ดคนสนิททันที... วิญญูที่ยืนเฝ้าระวังความปลอดภัยอยู่บริเวณชั้นล่าง รีบยกโทรศัพท์ขึ้นกดรับสายในทันที ฌาลัลล์พยักหน้าเป็นสัญญาณให้คุณหมอออกจากห้องไป เนื่องจากหมอตรวจเช็กอาการและพันแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม้ร่างกายจะยังคงระบมอยู่บ้าง แต่เขาก็พอที่จะขยับเคลื่อนไหวตัวได้แล้ว เมื่อคุณหมอเห็นสัญญาณเช่นนั้นจึงเอ่ยขอตัวและเดินออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ ฌาลัลล์กรอกเสียงลงไปใน

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    ​ห่วงใยหรือล่วงเกิน

    บทที่ 100 เวลาต่อมา... เมื่อฌาลัลล์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นกลับเป็นร่างของญานินที่นั่งอยู่ข้างเตียง ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งเบาๆ ด้วยความยากลำบาก สายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลงแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบติดเย็นชา "เธอ...มาที่นี่ทำไมญานิน...ที่นี่ที่ไหน?" ญานินปรับสีหน้าเกือบไม่ทัน เธอพยายามส่งยิ้มอ่อนหวานแฝงความห่วงใยกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป "พอดีคุณวินสันโทรไปที่บ้าน บอกว่าคุณถูกลอบทำร้าย... ฉันเป็นห่วงคุณมากนะคะฌาลัลล์ว่าปลอดภัยแล้วหรือยัง" ญานินเว้นจังหวะไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยแสร้งฉายแววน้อยใจและฉุนเฉียวอย่างเนียนกริบ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "พอฉันมาถึง... กลับเห็นคุณหนูเมล์รียา เพิ่งเดินสวนออกจากห้องนี้ไปเมื่อสักครู่นี่เองค่ะ ดูเหมือนเธอจะไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับฉันเท่าไหร่... หรือว่าฉันมาขัดจังหวะอะไรของคุณกับเธอหรือเปล่าคะ?" ฌาลัลล์ปรายสายตามองญานินเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำเรียบเย็นชา "เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว... นั่นมันลูกสาวเจ้าของบ้าน

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    ห่วงจนลืมตัว

    บทที่ 99 เวลาต่อมา... เมล์รียาใช้เวลาจัดการทำธุระส่วนตัวและผลัดเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงมาจากชั้นบนอีกครั้ง ทว่าเมื่อลงมาถึงห้องโถงด้านล่าง สายตากลับมองไม่พบร่างของคุณน้าญานินที่เคยนั่งอยู่ร่วมโต๊ะรับแขกแล้ว เหลือเพียงคุณพ่อและคุณแม่ที่กำลังนั่งพูดคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ร่างบางก้าวเข้าไปหาผู้เป็นพ่อและแม่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย "อ้าว... คุณน้าญานินกลับแล้วเหรอคะป๊า?" คุณพ่อวินสันและคุณแม่สิตาหันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ยังหรอกลูก... คุณน้าขึ้นไปดูอาการของน้าฌาลัลล์บนห้องรับรองน่ะ" คำตอบของผู้เป็นพ่อทำเอาเมล์รียาถึงกับชะงักกึก ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนกขึ้นมาทันที หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยถามซ้ำด้วยความประหลาดใจและไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณน้าฌาลัลล์... อยู่อบู่ที่บ้านเราเหรอคะ?" คำตอบของผู้เป็นพ่อทำเอาเมล์รียาถึงกับชะงักกึก ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนกขึ้นมาทันที หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยถามซ้ำด้วยความประหลาดใจและไม่เชื่อหูตัวเอง ​"คุณน้าฌาลัลล์... นอนพักที่ห้องรับรองต

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    ​ความลับในคฤหาสน์

    บนที่ 98 เช้าวันถัดมา... เช้าตรู่ของวันถัดมา ขบวนรถบัสของคณะครูและนักศึกษาจิตอาสาเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยโดยสวัสดิภาพ เมล์รียาก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางอิดโรย ทว่าเมื่อสายตาสองคู่มองไปเห็นรถยนต์คันหรูของที่บ้านจอดรออยู่ล่วงหน้า เธอจึงเดินตรงเข้าไปหาคนขับรถด้วยความสงสัย "คุณพ่อไม่อยู่เหรอคะคุณลุง... เมื่อวานคุณพ่อบอกว่าจะมารับเมล์เองนี่คะ" หญิงสาวเอ่ยถามพลางชะโงกหน้ามองผ่านกระจกรถ ลุงคนขับรถรีบลงมากระตือรือร้นเปิดประตูให้ พร้อมตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน "คุณท่านยังอยู่ที่บ้านครับคุณหนู แต่เมื่อคืนท่านไม่ได้พักผ่อนเลยครับ เห็นว่ามีงานด่วนทั้งคืน เกรงว่าจะขับรถมารับไม่ไหว เลยสั่งให้กระผมมารับคุณหนูแทนครับ" เมล์รียาทำหน้างงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วคุณพ่อของเธอแทบไม่เคยพลาดนัดสำคัญ โดยเฉพาะเรื่องการมารับมาส่งเธอ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ติดใจพูดอะไรต่อได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ เมื่อก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางตลอดทั้งคืนบวกกับอาการน้อยใจที่กักเก็บไว้ก็เริ่มเข้าเล่นงาน ร่างบางถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เอนกายหลับตาลงเพื่อพักผ่อน เวลาต่อมา... 06.30 น. เม

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    กระสุนแทนชีวิต

    บทที่ 97 วิญญูรับคำสั่งเสียงหนักแน่นก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องชุดดำลากตัวพวกทุจริตที่ร้องครวญครางด้วยความกลัวออกไปจัดการตามคำสั่งทันที ปกติแล้วฌาลัลล์เป็นคนที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดในการทำงานอยู่แล้ว แต่ทว่าวันนี้... ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับดูหงุดหงิดดุดันเป็นพิเศษจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง ร่างสูงใหญ่ก้าวยาวๆ ไปยังโซฟาหนังหลาบในห้องทำงาน มือหนาคว้าแก้วเหล้าเพรียวๆ กระดกรวดเดียวจนหมดแก้วเพื่อดับอารมณ์กรุ่นร้อนในอก ยัยตัวดี... บล็อกเขาได้บล็อกไป แต่อย่าคิดว่าจะหนีพ้น! ชายหนุ่มวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง! ก่อนจะตวัดสายตาเข้มไปมองลูกน้องอีกคนที่ยืนกุมมือรอรับคำสั่งอยู่ใกล้ๆ แล้วเอ่ยสั่งเสียงห้าวห้วน "ไปสืบมา... ว่ารถตู้ของคณะครูและนักศึกษาจิตอาสาจะเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยกี่โมง" "ครับพี่ใหญ่!" ลูกน้องรีบโค้งรับคำสั่งแล้วกุลีกุจอออกไปจัดการทันที ฌาลัลล์เอนหลังพิงเบาะ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นัยน์ตาคู่คมวาววับ... ถึงโทรหาไม่ได้ ถึงโดนตัดขาดทุกช่องทาง แต่ระดับเขาแล้ว การจะไปดักรอจับ 'เด็กขี้งอน' กลับมาลงโทษถึงที่ มันไม่ได้ยากเกินความสามารถเลยสักนิด จังหวะนั้น

  • มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก    บล็อกให้หมด ไอ้คนแก่ใจร้าย

    บทที่ 96 ไข่มุกที่เห็นเพื่อนสาวออกมานั่งตากลมด้านนอกอยู่นานสองนาน จึงเดินออกมาทักด้วยความห่วงใย "ยัยเมล์... เข้ามานอนได้แล้ว แกนั่งตากลมตรงนี้นานแล้วนะ พรุ่งนี้พวกเราต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่เช้าด้วย พักผ่อนเอาแรงเถอะ" เมล์รียาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เพื่อนบางๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "อืม... โอเค อีกสิบนาทีฉันตามเข้านอนนะ" เมื่ออยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง หญิงสาวก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออยู่นานสองนาน... ทว่าไร้ซึ่งสัญญาณหรือข้อความใดๆ จากคนที่นัดกันไว้ น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกน้อยใจที่พุ่งขึ้นสูงอย่างห้ามไม่ได้ "แค่โทรมาบอกกันนิดเดียวว่าติดธุระมันยากนักหรือยังไง... หรือไม่อย่างนั้นแค่มารับไปนอนกอดเฉยๆ ก็ยังดี แต่ก็ไม่มา..." เสียงหวานพึมพำกับความเงียบยามค่ำคืน ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น "ไอ้คนแก่ใจร้าย! คอยดูเถอะ กลับไปกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ เมล์จะไม่มองหน้า ไม่คุยด้วยเลย!" ร่างบางลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องพัก จัดการปิดไฟจนห้องมืดสนิทด้วยความงอนจัด และด้วยความขี้งอนระดับเต็มสิบ เธอไม่ลืมที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมากด 'บล็อก' ช่องทางการติดต่อของมาเฟียหนุ่มใหญ่ทุกทางอย่างไร

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status