บทที่ 8 ข้าแค่...ผ่านมาแถวนี้ไม่ได้ตามเจ้ามา

บทที่ 8

ข้าแค่...ผ่านมาแถวนี้ไม่ได้ตามเจ้ามา

เสียงแมลงยามค่ำคืนขับกล่อมแข่งกับเสียงลมพัดอ้อยอิ่งผ่านยอดไม้ภายในป่าใหญ่ กลิ่นฝนหลังหยุดตกอีกครั้งยังคลุ้งอยู่ทั่วผืนป่า อวี้เซียนเดินไปตามเส้นทางที่แฉะชื้นเท้าเหยียบดินโคลนจนเปื้อนชายกระโปรงแต่แววตานางยังนิ่งเช่นเคย

ในที่สุดนางก็หยุดเดินและนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ขาล้าเกินกว่าจะเดินต่อแล้ว

“คืนนี้คงต้องค้างในป่าจริง ๆ สินะ”

เสียงพึมพำเบาราวลมหายใจ ก่อนจะก้มลงเก็บใบไม้แห้งที่ค้างอยู่ใต้กิ่งใหญ่ซึ่งน้ำฝนซะไม่ถึง ใช้เศษไม้หอมในถุงหอมของตนมาเป็นเชื้อเพลิง แล้วจึงค่อยจัดเรียงเป็นกองเท่าที่หาได้

หาหินที่สามารถใช้จุดไฟได้มากระทบกันจนเกิดประกายไฟใช้ลมหายใจเป่าช้า ๆ จนเกิดเปลวไฟเล็ก ๆ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากความพยายามนั้น

ขอบคุณชาติก่อนที่นางชอบเข้าป่าไปพักผ่อนกายและใจ นางและป่าจึงเปรียบเสมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่าศัตรูที่น่ากลัว...

ไป๋เจี้ยนหงยืนอยู่ไกลออกไปภายใต้ความมืด สายตาคมมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆคิ้วขมวดมุ่นอยู่ตลอด...

เขาไม่ได้ตามมาเพราะห่วงนาง แต่ตามมาเพราะอยากเห็นว่านางจะเล่นตัวต่ออย่างไร สตรีที่พูดว่าจะกลับเองจากป่าทึบในยามค่ำคงอยากเรียกร้องความสนใจตามนิสัยเดิม เขาเพียงไม่อยากให้ใครเดือดร้อนออกตามหาอีกก็เท่านั้น

ทว่าเมื่อตามมองอยู่นาน เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาแห่งความเสแสร้ง นางไม่ได้เดินวนหาทางหรือร่ำร้องเอะอะอย่างที่คิด กลับตรงกันข้ามสิ้นเชิง ทุกการเคลื่อนไหวของนางมุ่งมั่นไม่หวั่นเกรงผู้ใด ราวเคยทำเช่นนี้มาก่อน ราวนางไม่ใช่สตรีในห้องหอแต่คือทหารที่ผ่านการใช้ชีวิตอยู่ในป่าอย่างไรอย่างนั้น

ขณะนี้สตรีในชุดเปื้อนดินกำลังนั้นนั่งคุกเข่าข้างกองไฟ ใช้มีดเล็กฝานเศษไม้แห้งที่ได้มาอย่างใจเย็น ท่าทีเงียบสงบจนเหมือนเป็นอีกคน ไม่ใช่คุณหนูผู้เคยอยู่แต่ในเรือนหอ เขามองนิ่งไม่ได้เข้าไปหานาง

เปลวไฟเริ่มโชนขึ้นช้า ๆ แสงสีส้มอบอุ่นสะท้อนบนผมเปียกชื้นของนาง ใบหน้าเรียบแต่แฝงความมุ่งมั่นระบายยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้นางฉีกชายแขนเสื้อออกเพื่อจัดการกับหัวไหล่ราวคนที่มีบาดแผล!

ไป๋เจี้ยนหงมองภาพนั้นนิ่ง ความสงสัยกลืนกินความคิดเดิมในใจเขาทีละน้อย สตรีที่เขาเคยคิดว่าเย่อหยิ่ง เสแสร้ง และอ่อนแอ...กลับดูเหมือนกำลังต่อสู้กับแผ่นดินทั้งผืนอยู่เพียงคนเดียว

เขาเอนหลังพิงต้นไม้ เปลวไฟสะท้อนในดวงตา จู่ ๆ ความร้อนบางอย่างก็แผ่ขึ้นในอกโดยไม่เข้าใจ สุดท้ายเปลือกตาที่หนักอึ้งก็ปิดลงช้า ๆ และเขาหลับไปอย่างไม่รู้ตัว...

หยดน้ำจากปลายใบไม้เย็นเฉียบตกใส่แก้มทำให้เจี้ยนหงสะดุ้งตื่นขึ้น เขาหันมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณระวังตัว ก่อนจะพบว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้า

“ตื่นแล้วหรือ?” เสียงเรียบนิ่งดังขึ้น

อวี้เซียนยืนอยู่นั่นเอง แสงอาทิตย์ยามเช้าไล้กรอบหน้าที่ซีดเซียวฉายสาดส่องสะท้อนดวงตานิ่งสงบ ในมือข้างหนึ่งของนางถือกระบอกน้ำของเขาอยู่

“ข้าดื่มน้ำของท่านหมดแล้วขออภัยด้วย”

อวี้เซียนกล่าวจบก็ยื่นกระบอกน้ำคืนให้ เสียงพูดไม่ได้ล้อเลียนแต่กลับคล้ายบอกอย่างจริงใจจนเขาชะงัก เขารีบลุกขึ้นยืดหลังตรงอย่างคนร้อนตัว

“เอ่อ ข้าแค่...ผ่านมาแถวนี้เท่านั้นไม่ได้มาตามเจ้า”

“เช่นนั้นหรือ?” ริมฝีปากของนางโค้งขึ้นเพียงนิด “ผ่านมาแล้วบังเอิญนั่งหันมาทางข้าจนหลับเชียวหรือ”

ไป๋เจี้ยนหงนิ่งไปเส้นเลือดที่ขมับเต้นวูบ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำอย่างจริงจังกลบเกลื่อน “เจ้าคิดจะอยู่ที่นี่ต่อหรือกลับจวน?”

“กลับสิ” นางตอบพลางยกมือแตะหัวเข่า “แต่ข้าเดินมาทั้งคืน เมื่อยขาจนเดินไม่ไหวแล้ว  ขอนั่งม้าท่านกลับด้วยได้ไหม”

เขาชะงักหางคิ้วขยับ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีม้า”

“ถ้าไม่มีแล้วท่านจะกลับได้อย่างไร?” อวี้เซียนตอบพลางเดินนำไปทางที่เขาผูกม้าไว้ราวกับรู้ตำแหน่งนั้นตั้งแต่ต้น “ทางนี้ใช่ไหม?”

เขามองแผ่นหลังเล็กท่ามกลางแสงเช้าชัด ๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ความเหนื่อยจากคืนทั้งคืนเหมือนคลายลงนิดหนึ่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไม แต่กลับรู้สึก...โล่งในอกอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน

ม้าตัวใหญ่ก้าวอย่างเชื่องช้าไปตามแนวป่าที่ถูกหมอกบางคลุมไว้ รุ่งอรุณเริ่มแทรกผ่านกิ่งไม้เป็นเส้นแสงสีเงินจาง ๆ กลิ่นดินเปียกหลังฝนตกยังคงข้นแน่นในอากาศ เสียงเกือกม้ากระทบดินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวเสียงหายใจของผืนป่า

อวี้เซียนนั่งอยู่ด้านหน้าคนขี่อย่างสงบนิ่ง หลังตรงไม่เอนพิงคนด้านหลังแม้แต่น้อย ใบหน้าเล็กนิ่งค้างทว่าศีรษะเริ่มเอนลงต่ำ ดวงตาปิดราวคนที่หมดแรงจะฝืนสู้กับอะไรอีกต่อไปแล้ว ลมหายใจของนางเบาและเป็นจังหวะยาวขึ้น...

ไป๋เจี้ยนหงมองตรงไปข้างหน้า ทว่าความคิดกลับไม่หยุดไหววน เขาบอกตัวเองว่ากำลังพาสตรีที่เขาเกลียดชังกลับจวนเท่านั้น ไม่ได้คิดอย่างอื่น ไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไรเลย...

แต่เมื่อก้มหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนาง ภาพที่เห็นกลับรบกวนสายตาอย่างประหลาด  นางนั่งนิ่งแต่สั่นน้อย ๆ ตามจังหวะม้า เสื้อที่เคยเปียกฝนเมื่อคืนแห้งกรังจนแข็ง เส้นผมเปียกบางส่วนยังคงแนบแก้ม และที่หัวไหล่...เลือดแห้งกรังเป็นรอยคล้ำ บาดแผลที่เขาเห็นนางทำเมื่อคืนแม้จะพันไว้ดี ตอนนี้กลับมีรอยสีแดงซึมจาง ๆ

เขาขมวดคิ้วพลางเบือนสายตาหนี ...เรื่องของนาง...เขาไม่จำเป็นต้องยุ่ง เขาคิดในใจกล่อมตนเองเหมือนจะใช้เหตุผลตอกย้ำตัวเองให้คิดเช่นนั้น

แต่ยิ่งคิด หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงราวมีอะไรบางอย่างดันให้เขาเบนกลับไปมองอีกครั้ง

อวี้เซียนเอนไหล่ขวาเล็กน้อยเพราะจังหวะม้าที่เปลี่ยนไป ท่านั้นทำให้เขาเกือบยื่นมือประคองแต่ก็ชะงักไว้กลางอากาศเพราะนางขยับตัวกลับได้เองและกลับสู่นิทราอีกครั้งเอง

“...หนาว...”

เสียงนั้นแผ่วจนเกือบกลืนไปกับลมที่พัดผ่านแต่กลับดังชัดในหัวของเขา เหมือนมีมือบางอย่างบีบแน่นหัวใจแน่นอีกคราอย่างทรมาน

ไป๋เจี้ยนหงเม้มปาก ขบกรามแน่นชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจเงียบ ๆ แล้วขยับมือข้างหนึ่งดึงร่างที่นั่งเซมาทางตนเบา ๆ อวี้เซียนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตื่นเต็มตาปล่อยกายเอนพิงเขา

เขาปล่อยให้ร่างนั้นพิงอกตน มืออีกข้างค่อย ๆ ดึงชายเสื้อคลุมของตัวเองขึ้นคลุมให้นาง ความอบอุ่นจากกายทั้งสองแทรกผ่านเนื้อผ้า ความชื้นจากฝนที่ยังหลงเหลืออยู่ถูกแทนด้วยไอร้อนอ่อน ๆ จากลมหายใจของเขาและความอุ่นของกายแกร่ง

ไม่มีคำพูด ไม่มีคำถาม มีเพียงเสียงฝีเท้าม้ากับลมหายใจสองจังหวะที่สอดประสานกันในความเงียบช้า ๆ

สายตาเขาอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างที่เกือบถูกกลบด้วยอคติเริ่มดิ้นรนขึ้นมาทีละน้อย...

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามพวกเขาออกมาจากป่ากันแล้ว แผ่นหลังที่เคยเอนพิงเขาเมื่อครู่ค่อย ๆ ยืดตรงขึ้น เสียงลมหายใจของนางกลับมามีชีวิตชีวาขึ้น นั่นเป็นสัญญาณว่าอวี้เซียนตื่นแล้ว

“พวกโจรที่ลักพาตัวพวกเจ้า...ถูกพบเป็นศพหมดแล้วตั้งแต่เมื่อวาน”

เสียงนางดังขึ้นเบา ๆ ราวกับเอ่ยคุยกับตนเอง “อืม นั่นแสดงว่าคนที่จ้างพวกมันมามีจุดประสงค์ซ่อนเร้นใหญ่กว่าที่คิด...”

ไป๋เจี้ยนหงเหลือบตามองเล็กน้อย ความสงบในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้รู้สึกขัดใจ “เจ้าไม่แปลกใจเลยหรือ?”

อวี้เซียนหยักยิ้มเล็กน้อย ดวงตานิ่งสงบจนยากจะอ่านมองไปข้างหน้าก่อนพูดราวเป็นเรื่องธรรมดา

“...ท่านคงกำลังคิดว่า ข้านี่แหละเป็นคนสั่งฆ่าพวกนั้นสินะ”

เจี้ยนหงชะงักทันใด แวบแรกเขาคิดจริงแต่ก็ไม่ได้สรุปว่านางจะทำเช่นนั้น ทว่าพอถูกนางอ่านความคิดออกมุมปากก็กระตุกเล็กน้อย ความเงียบแผ่ขยายจนแม้แต่เสียงใบไม้นั้นยังได้ยินชัดเจน

“หากเจ้าไม่ได้ทำก็บอกว่าไม่ได้ทำ ไม่เห็นต้องประชมข้าเลย”

“ข้าพูดไม่พูดจะสำคัญอย่างไร ในเมื่อคนเรามักตัดสินผู้อื่นจากสิ่งที่ตนก่อนจะสืบหาอยู่แล้ว ข้าชินแล้วกับสายตาเช่นนั้น...”

คำพูดนั้นiบเรียบแต่กลับทิ้งรอยในใจเขาอย่างน่าประหลาด ไป๋เจี้ยนหงเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของนางอีกครั้ง  แววตาที่ไม่หลบหนี ไม่ขอความเข้าใจใด ๆ ริมฝีปากเขาขยับแต่กลับไม่เอ่ยอะไรออกมา

เสียงฝีเท้าม้าดังสลับกับเสียงลมผ่านกิ่งไม้ ความเงียบที่ยืดยาวนั้นกลับไม่อึดอัด มีเพียงบางสิ่งที่ทั้งคู่ไม่ยอมพูดออกมา

เมื่อทิวทัศน์จากป่ากลายเป็นเส้นทางสู่เมืองหลวง อวี้เซียนก็เปิดปากเอ่ยอีกครั้ง

“พอใกล้ถึงหน้าประตูเมือง... เราควรแยกกัน ข้าไม่อยากให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าข้าขี่ม้ากลับเมืองมากับท่าน”

ไป๋เจี้ยนหงปรายตามอง ริมฝีปากขยับน้อย ๆ ราวจะยิ้มหรือไม่ยิ้ม “แล้วเจ้าจะกลับเองอย่างไร?”

“ขอเงินสักสองตำลึง ข้าจะจ้างรถม้ารับจ้างกลับเอง”

เขาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะควักถุงเงินส่งให้โดยไม่พูดอะไร ปลายนิ้วเย็นของนางแตะผ่านหลังมือเขาเพียงวูบเดียวแต่กลับทิ้งรอยอุ่นประหลาดที่เขาไม่เข้าใจ

ก่อนจะรับถุงเงินอวี้เซียนก็พูดบอกเขาราวเล่าเรื่องธรรมดา

“พวกโจรนั้น...ข้าคิดว่าถูกใครบางคนจ้างมาอย่างมีจุดประสงค์ไม่ดีต่อทั้งตระกูลหลินและตระกูลไป๋ ไม่ใช่แค่เพื่อทรัพย์สินแน่ ๆ”

ดวงตาคมของเขาหันมาสบตรง “เจ้ารู้อะไรอีกบอกข้ามา”

อวี้เซียนยิ้มบางแฝงความลึกลับ “ข้าเหนื่อยแล้ว...ไว้เมื่อถึงเวลา หากท่านอยากรู้ก็จงมาถามข้าอีกทีแล้วกัน”

นางพูดจบก็ลาจากเขา ขยับชายผ้าคลุมที่เปื้อนดินให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย แล้วหมุนตัวเดินจากไปไม่หันกลับมองอีก...