ตอนที่3. ลูกสาวยากูซ่าส์

ตอนที่ 3. ลูกสาวของยากูซ่าส์

แฟ้มดำที่ถูกส่งถึงมือเซียวเล่ห์ในช่วงเย็นของวันเดียวกันนั้น มีเพียงชื่อเดียวที่แปะอยู่บนปกอย่างเรียบง่าย

ฮานะ อรุณวดี มิยูกิ

“มันใช่เธอจริง ๆ…”

เซียวเล่ห์เปิดแฟ้มอย่างระมัดระวัง แต่ดวงตาคมกลับวาววับขึ้นในวินาทีที่เห็นใบหน้าในภาพถ่ายติดบัตรนักศึกษา

ข้างใต้คือข้อมูลพื้นฐานทั่วไป

อายุ 19 ปี

นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะอักษรศาสตร์

ภาษาญี่ปุ่นระดับ JLPT N1

ภาษาจีนกลางระดับ HSK5

บุตรสาวของ มิยูกิ โคจิโร่ และ อรุณี มิยูกิ

พี่ชายเสียชีวิตเมื่อสามปีก่อนจาก “อุบัติเหตุรถชน”

เซียวเล่ห์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ขณะพลิกหน้าเอกสารไปเรื่อย ๆ

“อุบัติเหตุเหรอ… คนของมังกรดำเขาเรียกแบบนั้นกันสินะ” เสียงเคาะประตูห้องพักอาจารย์ดังขึ้น

ไม่ต้องมีคำพูด เขาก็รู้ว่าเป็นใคร

อาตงเดินเข้ามาเงียบ ๆ โค้งให้เบา ๆ

“รายงานฉบับเต็มอยู่ในโทรศัพท์นายแล้วครับ แต่ข้อมูลทั้งหมดตรงกับที่เราสงสัย ไม่มีข้อผิดพลาด”

เซียวเล่ห์พยักหน้า ช้า ๆ

“ลูกสาวของมิยูกิ โคจิโร่… แถมเป็นหลานสาวของไอ้แก่นั่น”

อาตงเม้มปาก “เธอไม่ได้อยู่ในลิสต์เฝ้าระวังมาก่อน เราไม่รู้ว่าเธอเข้ามาเรียนที่ไทย และ...” อาตงเว้นระยะเอาไว้ ก่อนที่จะเป็นเซียวเล่ห์ที่เป็นคนเอ่ยขึ้นมาเอง

“และฉันก็เจอเธอด้วยตัวเอง”

เซียวเล่ห์พูดแทรกเบา ๆ พร้อมกับสายตาที่เริ่มลุกวาว

            “แต่ฉันจะไม่บอกเธอตอนนี้ ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะเปิดเกม”

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ หยิบปากกาขึ้นหมุนเล่น

            “ปล่อยให้เธอคิดว่าฉันเป็นแค่อาจารย์ขี้เก๊ก แล้วค่อย ๆ ลากเธอเข้ากับดัก”

“ครับ...แต่นายมั่นใจนะครับว่าจะควบคุมสถานการณ์ได้? ผู้หญิงคนนี้...ไม่ธรรมดา”

เซียวเล่ห์ยิ้มมุมปาก ดวงตาเยือกเย็นแต่แฝงอะไรบางอย่างไว้ลึก ๆ

            “ไม่มีอะไรที่ฉันควบคุมไม่ได้”

วันต่อมาฮานะนั่งทานข้าวเงียบ ๆ กับเพื่อนในมุมหนึ่งของโรงอาหาร แต่วันนี้มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอแบบไม่มีเหตุผล

“เอ๊ะ ทำไมคนมองเยอะจังวะฮานะ” แพรวเพื่อนสาวคนหนึ่งกระซิบ

“ไม่รู้สิ...อาจจะเพราะฉันหน้าตาดี” ฮานะพูดติดตลกและก้มหน้าก้มตากินอย่างไม่ได้สนใจใครสักเท่าไหร่นัก

“ไม่ใช่ละ นั่นดูเหมือนจะเป็นนักข่าวสายเผือก...แล้วนั่นนักศึกษาชั้นปีสองคณะบริหารฯ นี่ เขามองเธอเหมือนเธอฆ่าหมาพันธุ์โกลเด้นเลยนะ”

ฮานะวางช้อนลง ถอนหายใจแรง

            “ฉันก็แค่ทะเลาะกับอาจารย์คนนั้นแค่สองคลาสเอง คนในมหาลัยนี้ว่างจัดหรือไง?”

“ว่างค่ะ และชอบเรื่องแซ่บด้วย” เสียงของใครบางคนแทรกขึ้นจากด้านหลัง

            เซียวเล่ห์ยืนอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว มือถือกาแฟเย็นแบบเดิม แต่สายตาไม่เหมือนเดิม สายตาเขามีทั้งความรู้ ทั้งความลับ และ...ความร้ายกาจบางอย่างที่ฮานะยังอ่านไม่ออก

“คุยกันเสียงดังแบบนี้ ทำให้ผมอารมณ์เสียตอนกินข้าวมากเลยนะครับคุณฮานะ”

“แต่ฉันก็ยังไม่ได้ถูกเชิญให้ออกจากโรงอาหารนี่คะ...อาจารย์จะหาว่าฉันรบกวนสมาธิในการดื่มกาแฟเหรอ? อีกอย่างโรงอาหารก็ต้องเสียงดังเป็นธรรมดาค่ะ ถ้าไม่อยากได้ยินเสียง หรือต้องการที่สงบโน่นค่ะ ป่าช้า !!”

“เปล่า...” เขายิ้มบาง

            “แค่คิดว่าแมวดื้อบางตัว กำลังเดินเข้าเขตเสือโดยไม่รู้ตัว”

ฮานะนิ่ง แวบหนึ่ง...เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกลืน แต่ก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น

“แมวก็มีกรงเล็บค่ะ และบางครั้งมันก็ข่วนหน้าคนได้เจ็บกว่าเสือที่แค่นั่งหรี่ตาเฉย ๆ ด้วยซ้ำ” เซียวเล่ห์ยิ้ม...ไม่ตอบอะไร แล้วเดินจากไป แต่หัวใจฮานะกลับเต้นไม่เป็นจังหวะโดยไร้สาเหตุ

หลังจากเหตุการณ์ในโรงอาหาร เซียวเล่ห์ก็ไม่ได้เข้าคลาสสอนอีกหลายวัน เสียงซุบซิบว่าท่านอาจารย์สุดหล่อบินไปประชุมวิชาการต่างประเทศ แต่สำหรับฮานะ… มันไม่ได้รู้สึกแค่ “อาจารย์หายไป”

มันเหมือน “คนที่จ้องจะกลืนเธอ” หายไปอย่างมีนัยยะ

“ช่วงนี้มีคนแปลก ๆ เดินวนแถวคณะเราบ่อยนะ”

โซระ เพื่อนญี่ปุ่นที่โตมาด้วยกันพูดขึ้นขณะพากันเดินกลับไปที่ลานจอดรถของมหาลัย

“คนของใครไม่รู้ แต่มองเราสองคนแปลก ๆ มากเลยอะ”  โซระบอกกับฮานะทำเอาฮานะหยุดเดิน

ริมฝีปากเธอเม้มแน่นขึ้น

            “แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้อยากกลับมาเรียนที่ไทย...แต่คุณพ่อบอกว่าเขามี ‘ภารกิจ’ บางอย่างที่ต้องให้ฉันทำที่นี่”

โซระถอนหายใจแรง

            “ภารกิจของตระกูลมิยูกิไม่เคยเป็นเรื่องธรรมดาเลยจริง ๆ…”

            “แต่แกก็น่าจะรู้ว่าฉันก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรแบบนั้น ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตให้มันปกติเหมือนคนอื่นๆ ”

“ฉันเข้าใจ แต่ว่าต่อไปเราคงต้องระวังตัวกันให้มากกว่านี้”

โซระบอกกับฮานะก่อนที่ทั้งสองจะตรงไปที่ลานจอดรถ และต่างคนต่างขับกลับออกไปในที่สุด เพราะทั้งสองคนไม่ต้องการเป็นจุดเด่น เพราะพ่อของฮานะต้องการให้บอดีการ์ดมาคุ้มครอง แต่ฮานะเลือกที่จะไม่ทำตามและบอกกับพ่อของเธอว่ามีแค่โซระคนเดียวก็พอ เพราะว่าโซระเองก็ถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่เด็ก เพื่อมาทำหน้าที่ปกป้องฮานะนั่นเอง

ห้องทำงานลับของเซียวเล่ห์

บนหน้าจอมอนิเตอร์ ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นฮานะกำลังยืนซื้อเครื่องดื่มในคาเฟ่เล็ก ๆ ใต้ตึกคณะ

“เด็กผู้หญิงธรรมดา...ที่โตมาในรังยากูซ่า”

เซียวเล่ห์พูดกับตัวเอง ขณะวางแก้วชาดำลงบนโต๊ะ อาตงยืนเงียบข้าง ๆ ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ

            “มีรายงานว่า คนของฝั่งมิยูกิเข้ามาในไทยช่วงนี้หลายคนแล้วครับ พวกเขาน่าจะรู้ว่าเราเริ่มเคลื่อนไหว”

“ดี...” เซียวเล่ห์หลับตา พลางเหยียดยิ้มเล็กน้อย

“จะได้เปิดเกมไวขึ้น”  เขาพูดขึ้นมาพร้อมกับยกกาแฟมาจิบอย่างคนที่อารมณ์ดีเป็นที่สุด

คอนโดของฮานะ

เสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกดังแผ่ว ในทุกย่างก้าวที่ฮานะเดินอย่างเชื่องช้า ฮานะยืนกางร่มอยู่หน้าคอนโด ขณะกำลังจะเดินเข้าอาคาร ก่อนที่ใครบางคนจะโผล่ออกมาจากเงามืด

“ฮานะ...หนูต้องระวังตัวให้มากกว่านี้”

“อุ๊ยแม่ร่วง”เธอสะดุ้ง

ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำ ท่าทางเหมือนบอดี้การ์ดมือเก๋า

“ทาเคดะ…? ลุงยังอยู่ที่ไทย?” เขาพยักหน้าเบา ๆ

สายตาไม่ใช่แค่ห่วง แต่เหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนไหล่

“มีคนของมังกรดำเริ่มสะกดรอยตามหนูแล้ว...เซียวเล่ห์...เขาไม่ใช่แค่ ‘อาจารย์’ อย่างที่หนูคิด”

ฮานะเม้มริมฝีปาก “หมายความว่ายังไงคะ ?”

ในหัวเริ่มกลับไปนึกถึงแววตาคู่นั้น…คำพูดนั้น…ท่าทางที่เหมือนรู้จักเธอทั้งที่ไม่เคยบอกชื่อจริง…

“เขาคือศัตรูของตระกูลเราใช่มั้ยคะ?”

ทาเคดะไม่ตอบตรง ๆ แต่สายตาบอกทุกอย่าง

ก่อนจะยื่นซองเอกสารให้บางอย่าง

“นี่คือแฟ้มประวัติเขา...ถ้าหนูอยากรู้ความจริงทั้งหมด” ฮานะรีบรับเอาไว้

บนเตียงภายในคอนโดหรู

            มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร อีกมือหนึ่งลูบจี้ห้อยคอเล็ก ๆ รูปมังกรที่เคยเป็นของพี่ชาย…น้ำเสียงของเขาในความทรงจำดังขึ้นแผ่วเบา

“ถ้ามีวันหนึ่งที่น้องเห็นมังกรดำ...หนีไปให้ไกลที่สุด อย่าให้มันรู้ว่าแกคือใคร”

เสียงฟ้าร้องดังขึ้น พร้อมกับมือของฮานะที่เปิดแฟ้มเอกสาร ภาพของผู้ชายคนหนึ่ง...หน้าตาคมคาย แววตาเฉียบขาด แต่ไม่ใช่ภาพถ่ายแบบอาจารย์มหาลัย...

“เซียวเล่ห์ !! ” หัวหน้าแก็งมังกรดำ คนที่พร้อมจะเก็บทุกคนที่ขวางทางเดินของเขา

มันคือรูปถ่ายของเซียวเล่ห์ในคราบมาเฟียเต็มขั้น...พร้อมกับเครื่องหมาย ‘มังกรดำ’ ที่อกเสื้อ

ฮานะเลื่อนดูรูปถ่ายแต่ละรูปอย่างช้า ๆ พร้อมกับจ้องมองรอยสักตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายชายหนุ่มในคราบอาจารย์

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่เนี่ย ฉันควรจะทำยังไงดี เขาจะรู้ตัวตนของฉันไหมนะ หรือว่ารู้แล้วเขาถึงจิกกัดฉันขนาดนี้”

ฮานะปิดปิดแฟ้มในมือ พร้อมกับเอาเก็บไว้ในซอง ก่อนจะเอาไปเข้าเครื่องทำลายเอกสารที่อยู่ในห้องของเธอ