ตอนที่4. ปริศนาในเงาจันทร์

ตอนที่4. ปริศนาในเงาจันทร์

เสียงสายลมในค่ำคืนยังคงพัดผ่าน ฮานะยืนที่ระเบียงห้องภายในคอนโดของเธอ ภาพถ่ายของชายหนุ่มในแฟ้มยังคงสะท้อนอยู่ในดวงตาเธอ แม้จะผ่านมาครึ่งค่อนคืน แต่ฮานะไม่ได้หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว

“เซียวเล่ห์...คุณเกี่ยวข้องอะไรกับพี่เคียวของฉันกันแน่”

[ย้อนอดีตเมื่อ 10 ปีก่อน]  โตเกียว

เด็กหญิงตัวเล็กยืนจับชายเสื้อของพี่ชายวัยรุ่นผู้มีรอยสักรูปมังกรตรงต้นคอ เสียงปืนดังขึ้นจากตรอกด้านหลัง พี่ชายหันมาหาเธอ ดึงตัวเข้าอ้อมกอดแน่น

“จำไว้นะ ฮานะ...ไม่ว่าพี่จะเป็นยังไง อย่าเกลียดมังกรดำ…เพราะมันไม่ใช่แค่ศัตรูของเราเสมอไป”

“แล้วมังกรดำคือใคร?” เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยถามพี่ชายของเธอด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

พี่ชายยิ้มเจื่อน ก่อนจะก้มลงกระซิบคำหนึ่งที่เธอไม่เคยลืม

“มังกรดำ...คือคนที่พี่เคยหักหลัง”

[ปัจจุบัน] ห้องเรียนวิชาอาชญวิทยา

เซียวเล่ห์กลับมาสอนตามปกติ บรรยากาศคลาสวันนี้ดูตึงเครียดแปลก ๆ ราวกับฝนตั้งเค้า

ฮานะนั่งเงียบ ไม่สบตาเขาแม้แต่นิด ส่วนเซียวเล่ห์ก็ยิ่งไม่ละสายตาไปจากเธอเลย

“ถ้าองค์กรอาชญากรรม มีความลับที่ทำให้คนในองค์กรแตกหักกันเอง…ใครควรรับผิดชอบ?”

เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น พร้อมกับสายตาที่จ้องตรงมาที่เธอ

“คุณ  มิยูกิ ฮานะ?”

 เขาตั้งใจเน้นทั้งชื่อและนามสกุลของเธอแต่น่าแปลกแทนที่เขาจะเรียกเธอว่า ฮานะ อรุณวดี แต่เขากลับเรียกชื่อภาษาญี่ปุ่นของเธอแบบเต็มๆ

ฮานะเงยหน้าช้า ๆ ดวงตาเธอวาววับเย็นชา

“คนที่หักหลังคนของตัวเอง ควรถูกลบชื่อจากประวัติศาสตร์ค่ะ” เสียงทั้งห้องเงียบสนิท อาตงที่ยืนอยู่ด้านหลังเซียวเล่ห์ถึงกับชะงักหายใจอย่างไม่ทั่วท้อง

เซียวเล่ห์เลิกคิ้ว “แรงดีนะคุณนักศึกษา แต่อย่าพูดอะไรที่คุณยังไม่รู้ทั้งหมด”

“ฉันรู้มากพอ ที่จะไม่ไว้ใจคนที่มีสัญลักษณ์มังกรดำติดอยู่บนหน้าอก ฉันหมายถึงบางกลุ่มแก็งก็ชอบสักลายต่าง ๆ ค่ะ”

 ฮานะรีบแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ และทำเป็นเหมือนกับว่าเธอไม่เคยรู้เรื่องอะไรของเขา แต่ทว่าคำพูดของเธอราวกับลูกดอกปาใส่กลางอกของเซียวเล่ห์ซะอย่างนั้น

เซียวเล่ห์ขยับยิ้มเบา ๆ ไม่ได้โกรธ…แต่กลับดูพึงพอใจอย่างประหลาด

“งั้นคุณจะได้รู้มากขึ้นอีกแน่ ๆ…มิยูกิ ฮานะ”

เสียงของทั้งห้องเงียบไปในทันที ก่อนที่ทุกคนจะตั้งใจฟังอาจารย์หนุ่มบรรยายต่อไปอย่างเงียบ ๆ จนจบคลาส

ฮานะยืนพิงราวเหล็กบนดาดฟ้าของตึกที่เธอเรียน หญิงสาวระบายลมหายใจแรง     ๆ ออกมา

โซระตามมาทีหลัง สังเกตได้ชัดว่าฮานะเริ่มไม่เหมือนเดิม

“ฮานะ…แกกับอาจารย์เซียวเล่ห์มีอะไรหรือเปล่า?”

“เขาอาจจะเกี่ยวกับการตายของพี่เคียว”

เธอพูดเสียงแผ่ว แต่มั่นคง โดยที่ไม่ได้หันไปมองโซระ แต่ทว่าสายตาของเธอจับจ้องไปที่ท้องฟ้า

โซระเบิกตากว้าง “อาจารย์นั่นน่ะนะ?! เป็นไปได้ยังไงกัน ไม่น่าเชื่อ ไม่ได้การแล้วต่อไปเธอจะต้องระวังตัวมากกว่านี้ ว่าแต่เขารู้ตัวตนของเธอไหม ?”

ฮานะส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่รู้เหมือนกัน ว่าการที่เขาทะเลาะกับฉัน นั่นเป็นเพราะว่าฉันไม่ถูกใจเขาในวันแรกที่เข้าเรียน หรือว่าเพราะเรื่องนี้กันแน่ และฉันจะไม่อยู่เฉย…ถ้าเขาคือศัตรูของครอบครัวเรา”

ฮานะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเป็นอย่างมาก ทำเอาโซระถึงกับหนักใจ

            “แกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง แล้วเราจะรายงานนายใหญ่ไหม ? ” เป็นอีกครั้งที่โซระถามด้วยความเป็นห่วง

            “ไม่ต้อง ถ้ารายงานพ่อยิ่งมีแต่เสียกับเสีย การติดตามของบอดีการ์ดจะเพิ่มมากขึ้น ฉันไม่อยากเป็นเป้าสายตา เราพังแค่เราสองคนก็คงเอาอยู่ ฉันคิดแบบนั้นนะ”

“อืมเข้าใจแล้ว ลงไปกันเถอะเดี๋ยวมีเรียนอีก”

“ไปก่อนเลยเดี๋ยวตามไป” ฮานะบอกกับโซระ เพราะเธออยากจะอยู่คิดอะไรต่ออีกสักนิด จากนั้นจึงจะตามไปทีหลัง

ทางด้านห้องทำงานเซียวเล่ห์

เขาเปิดแฟ้มอีกฉบับหนึ่ง ข้างในเป็นเอกสารลับพร้อมภาพชายหนุ่มจากอดีต…ในเครื่องแบบยากูซ่าของตระกูลมิยูกิ

“เคียว…นายยังมีน้องสาวที่น่าสนใจขนาดนี้เลยเหรอ?” เสียงของเขาเจือแววอารมณ์ที่ซับซ้อน

“แววตาเธอเหมือนนายไม่มีผิดเลย”