รอยสัก

พระจันทร์ยามเที่ยงคืนส่องสะท้อนกับท้องทะเลที่ถูกซัดเป็นเกลียวคลื่นจากลมทะเลไกลสุดลูกหูลูกตา รอบบริเวณถูกโอบล้อมไปด้วยภูเขาใหญ่เล็กสลับกันไปมา

รถยนต์สปอร์ตสไตล์เครื่องบินเจ็ทสีดำหรูสัญชาติฝรั่งเศสจอดเทียบท่าอยู่ที่คลังสินค้าขนาดเกือบร้อยไร่โดยมีชายชุดดำหลายสิบคนมายืนต้อนรับ

“เชิญครับคุณหนู” ประโยคที่ฟังดูคุ้นเคยทำเอาคนฟังชะงักกึก ถึงกับต้องเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างปลงตก ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงแม่เลขาตัวดีกำลังพยายามข่มกลั้นเสียงหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง ทำเอาคนเป็นคุณหนูรู้สึกขายขี้หน้า ได้แต่เชื่อมจิตด้วยสายตาคาดโทษลูกน้องคนสนิท

ชินที่ได้แต่ยืนนิ่งค้างเติ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเมื่อเผลอลืมตัวเรียกคำสรรพนามที่นายไม่อยากได้ยินที่สุด และก่อนที่ชีวิตเขาจะหาไม่ก็รีบส่งสายตาอ้อนวอนไปยังพี่ชายฝาแฝด แต่ฝ่ายโน้นเหมือนกำลังยืนชมพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้าในคืนวันเพ็ญหาได้สนใจคนที่ดวงชะตาใกล้ขาดเช่นเขา

“เกรย์” ยังไม่ทันที่เสียงเข้มจะพูดจบประโยค ชินก็กระโดดเข้าไปหลบหลังแพรวา เลขาสาวถึงกับกลอกตามองบนในความไร้เหตุผลของเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำข้าวที่มักจะขู่ฟ่อใครต่อใครเป็นประจำ

“เชิญค่ะ คุณหนู อุ๊ปส์~” แพรวารีบยกมือปิดปากทันที “เชิญค่ะคุณแอรอน” เสียงหวานจากเลขาสาวที่รีบตีหน้าแจ้นมาเปิดประตูรถพร้อมกับฉีกยิ้มแป้นด้วยท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวาน ทำเอาคนที่กำลังจะก้าวเท้าลงชะงักกึก

“เปลี่ยนจากเลขาเป็นนักแสดงน่าจะเวิร์คนะ ตอแหลเนียนเชียว” แอรอนทิ้งบอมบ์บ์ลูกใหญ่แล้วก็ก้าวฉับฉับโดยไม่หันมามองคนที่ยืนกำมัดแน่นเมื่อถูกอีกฝ่ายแดกดันเข้าให้ ก่อนจะปรับสีหน้าแล้วรีบเดินตามไป

“ทางนั้นยังไม่มีความคืบหน้าอะไรครับ” เกรย์รายงานขณะเดิน

ตามหลังนายน้อยโดยมีเลขาสาวขนาบข้าง ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อดูความเรียบร้อยรวมทั้งคนและของ

 “ผมว่าหลังจากบอม์ครั้งนั้นก็ไม่น่าจะมีใครรอดนะ ถ้าใครรอดผมนี่จะฝากตัวเป็นสิทธิ์ยกขันธ์ห้าถวายเลยครับ พูดแล้วขนลุก” ท่าทางขนลุกนั่นทำเอาเกรย์กัดฟันกรอด อยากจะเอารองเท้ายัดปากน้องชายฝาแฝดให้รู้แล้วรู้รอด เรื่องไร้สาระ งมงายนี่งานถนัด

“งั้นมึงต้องยกขันธ์ห้าไปไทยแล้วละ” แอรอนตอบแกมเล่นแกมจริง

“อ้อ!! นะ”

“หุบปากได้แล้ว ไม่งั้นกูจะให้คาบรองเท้าแทนไอ้ด่างหน้าโกดัง” ชินจึงจำเป็นต้องถอยไปด้านหลังทันที แม้จะดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่ดูจากหน้าคนพูดบ่งบอกว่ามันไม่ได้พูดเล่น ๆ

“เชิญครับนายน้อย” เกรย์ผายมือไปยังท่าเรือทันทีที่ประตูลิฟต์ถูกเปิดออก พร้อมกับชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำในชุดสูทสีดำเข้มสองคนที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว

ทันทีที่ก้าวขาออกมาแพรวาเพ่งมองไปยังท่าเรือที่มีเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่สองลำจอดเทียบท่าด้วยนัยน์ตาอยากรู้อยากเห็นเพียงครู่ ขณะที่หนุ่มผมสีดำ นัยน์ตาสีฟ้ารูปร่างสูงราวกับนายแบบเดินตรงมาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ผิวดำรูปร่างสูงใหญ่เกือบยี่สิบชีวิตมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ โอลา แอรอน” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าเหยียดยิ้มขณะกำลังจะโน้มหน้าเข้าไปทักทายตามธรรมเนียมบ้านเกิด จู่ ๆ ก็ต้องชะงักนิ่งเมื่อปลายกระบอกปืนสั้นจ่อหมับมาที่ลูกกระเดือกจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะกลืนน้ำลาย

ทันใดนั้นเสียงปืนทั้งยี่สิบกระบอกก็ถูกชักขึ้นแล้วเล็งมายังผู้ที่คิดจะทำร้ายคนที่พวกมันมีหน้าที่อารักขา ขณะที่ทางฝั่งแอรอนต่างยืนนิ่ง

“ถอยไป ถ้ายังอยากจะหายใจต่อ อ้อ~ เว้นแต่ว่าอยากจะไปพบบรรพบุรุษ” แม้น้ำเสียงจะแผ่วเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนแต่กลับแฝงไปด้วยความดุดัน ขณะที่มืออีกข้างล้วงกระเป๋าด้วยท่าทีสบาย แต่ทว่ามือขวากลับพร้อมเหนี่ยวไกปืนได้ทุกเมื่อ แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยแต่แววตากลับเข้มขึ้นจนชายตรงหน้าต้องรีบยกสองมือขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้พร้อมกับถอยหลังไปสองสามก้าว ด้วยรักตัวกลัวตายและรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีล้อเล่น

“เก็บปืนเดี๋ยวนี้!” หนุ่มผมสีดำหันไปสั่งลูกสมุนที่ยังเล็งปลายกระบอกปืนมาหาคนที่เพียงเหนี่ยวไกครั้งเดียวหน้าผากเขาได้เป็นรูกระจุยแน่ แต่เหล่าคนผิวดำยังเล็งปลายกระบอกปืนมายังฝ่ายตรงข้ามนิ่งไม่ยอมทำตามคำสั่ง

“กูสั่งให้เก็บ..!!” คนกลัวหน้าผากทะลุเป็นรูตวาดลั่น ดวงตายังมอง

อีกฝั่งไม่วางตา ขณะที่ลูกสมุนยี่สิบชีวิตลอบมองตา ก่อนจะตัดสินใจลดปืนลง

ปั้ง!!!

ก่อนที่บอดี้การ์ดชุดดำที่อยู่ด้านหลังชายหัวสีดำจะล้มลงแน่นิ่งไปต่อหน้าต่อตาเพื่อนร่วมอาชีพ และยังไม่ทันที่พวกเขาจะจับอาวุธขึ้น พลันแสงวงกลมเลเซอร์สีแดงก็หยุดอยู่ที่หน้าผากของพวกมันทุกคน จนต้องรีบยกสองมือขึ้นยอมแพ้ฉับพลัน

“ยอมแล้ว ๆ” น้ำเสียงสั่นเครือของเจ้าของนัยน์ตาฟ้า พร้อมกับเข่าทรุดลงทันทีที่เหลือบไปเห็นเลือดสดไหลนองจากร่างที่ไร้วิญญาณ

หึ! แอรอนแสยะยิ้มขณะเป่าปลายกระบอกปืนแล้วหยิบผ้าผืนเล็กเช็ดทำความสะอาดอาวุธคู่กายเล็กน้อยด้วยท่าทางอารมณ์ดี ก่อนจะเก็บมันยัดไปไว้ใต้ชายเสื้อดังเดิม

“เดี๋ยวก่อน” เสียงเล็กแทรกขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปรับผ้าผืนเล็กก่อนที่มันจะร่วงถึงพื้น พลางส่งสัญญานให้คนข้างกายที่หันมองมาที่เธอด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ มองไปยังชายหนุ่มผมสีดำที่นั่งหมอบอยู่ที่พื้นตัวสั่นงันงกท่าทางลนลานเมื่อโดนเกรย์กระชากคอเสื้อจนกระดุมขาดวิ่น เผยให้เห็นบางอย่างอยู่บริเวณหลังลำคอ

เกรย์พยักหน้าลงทันทีที่สบเข้ากับดวงตาของนายน้อยตระกูล

โจนส์ “ปล่อยมัน” เกรย์ออกคำสั่งหน้าเครียดทันทีที่แอรอนหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเลขาสาวโดยมีเขาและน้องชาย...

“โอ๊ย” ชินถึงกับยกมือขึ้นกุมศีรษะ เมื่อพี่ชายฟาดมือเต็มแรงยังกับหัวเขาเป็นลูกวอลเลย์บอลในสนาม

“หุบปาก” ยังไม่ทันที่น้องชายผู้ถูกกระทำจะอ้าปากถาม พี่ชายก็รีบเดินดุ่ม ๆ ตามหลังนายไป ทิ้งให้ชินที่ยืนเซเล็กน้อยก่อนสะบัดหัวไปสองสามทีเพื่อขับไล่ความมึนงง แล้วรีบสาวเท้ายาว ๆ ตาม

“ไปสืบมา” พร้อมกับประตูรถกันกระสุนจะปิดลง