Se connecterPartager
ใครอนุญาต
Date de publication:
2026-01-06 22:05:26“จะไปไหน?” เงาในความมืดสะดุ้งโหยง สองขาชะงักกึกทันทีที่ได้ยินเสียงนั่น แม้ตอนนี้ในบ้าน..ไม่สิ! ต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถูกเพราะมันอลังเกินที่จะเป็นบ้านคนปกติ ไฟทุกดวงภายในบ้านถูกปิดจนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากบริเวณนอกบ้านที่สาดส่องพอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคน
และทันทีที่เสียงปรบมือดังขึ้น ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็สว่างจ้าขึ้นมาพลัน ร่างเพรียวบางในชุดสีดำสนิทยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง ผมยาวดำถูกมัดรวบขึ้นปล่อยเป็นหางม้า พลันมือสองข้างรีบไขว้หลังขวับ ขณะหันมาส่งยิ้มแห้งให้กับเจ้าของเสียงที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าบึ้งตึง
อยู่บนชั้นสองตรงราวบันไดที่ถูกดีไซน์มาอย่างโออ่า โคมไฟระย้าทอดตัวกึ่งกลางทางขึ้นบันไดทั้งสองฝั่ง สะท้อนประกายไฟหรูหราจาก กลิตเตอร์ที่แทรกในเนื้อกระเบื้องหินอ่อนพาลิสซานโดรสีควันบุหรี่ด้วยเส้นแร่ประกายทองที่มีเพียงเหมืองเดียวในโลกเท่านั้น
“พรุ่งนี้คุณมีงานไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังไม่นอนละค่ะ”
“แล้วคุณมาโผล่หัวอะไรอยู่ตรงนี้?” คนกอดอกพูดด้วยใบหน้ายียวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง
“ไอ้..” คนโดนว่าโผล่หัวกำมือข้างที่ไขว้หลังแน่นจนสั่นด้วยความหัวร้อน “อ้อ พอดีฉันจะมาเข้าห้องน้ำนะคะ” แต่ก็ยังพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติโดยไม่ลืมฉีกยิ้มกว้างที่เหมือนอยากจะกระชากหนังหัวคนปากพล่อยบางคนลงจากบันไดให้มันรู้แล้วรู้รอด
“สภาพ” ไม่พูดเปล่า แต่ปากยังเหยียดยิ้มเยาะ ทำเอาแพรวาต้องก้มลงสำรวจชุดตัวเองเสร็จสรรพ ก็ได้แต่ถอนหายใจที่ถูกจับได้ แต่มันก็ชุดปกติ แล้วสภาพที่ว่ามันคืออะไร
“ชุดยังกับจะไปปล้นขืนใจเจ้าแบดตั้น” แพรวาที่กำลังจะอ้าปากถาม จำต้องกำมัดอีกรอบเมื่อเข้าใจแจ่มแจ้งสองรูหูที่คนปากพล่อยกำลังหมายถึงคืออะไร ขณะเจ้าตัวก้าวลงบันไดมาหยุดอยู่ตรงหน้าพลางปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าริมฝีปากเหยียดยิ้ม
“หน๊อย!” แพรวากัดฟันกรอดมองหน้าคนเหยียดยิ้มเยาะหยันว่าเธอจะไปขืนใจหมาพันธุ์โดเบอร์แมนที่แทบจะเป็นผู้สืบทอดมรดกของบ้านอัครกุล ขณะมือเล็กกำลังกำผ้าไหมเนื้อดีสีดำสนิทพลางใช้ความคิดจะจัดการคนตรงหน้ายังไงให้สาแก่ใจอีช้อย แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะรู้หรือบังเอิญขยับเสื้อคลุมชุดนอนเล็กน้อยก็พบด้ามกระบอกสีดำเมี่ยมโผล่ตรงขอบเอว
ทำเอาแผนที่คิดไว้ต้องพักชั่วคราวเพื่อรักษาชีวิตสาวน้อย ๆ อย่างเธอ หาว~ แพรวายกมือปิดปากแสร้งทำเป็นอ้าปากหาวเพื่อตัดรำคาญ เพราะเธอเป็นคนโกหกไม่เนียนยิ่งพูดอาจยิ่งเหมือนมัดตัวเอง
ส่วนไอ้นี่ก็สู่รู้จริง เธอจะขยับตัวแต่ละที เหมือนมันมีกล้อง CCTV จับจ้องตลอดเวลายิ่งกว่าป้าข้างบ้าน
“ด่าผม?” แอรอนชี้หน้าอีกฝ่ายที่ทำปากมุบมิบเหมือนกำลังแช่งชักหักกระดูกเขาอยู่
“เปล๊า” คนถูกชี้หน้าตอบเสียงสูง ทำตาล่อกแล่กมองซ้ายทีขวาทีเพื่อหลบนัยน์ตาสีน้ำข้าวที่จ้องจับผิดไม่วางตา
“เดี๋ยว!!”
กริ๊ก..
“อะไรของนาย เฮ้ย..!” แพรวาหน้าเหวอเมื่อจู่ ๆ แขนขวาก็ถูก
กุญแจมือสีเงินพันธนาการไว้แน่นเหมือนนักโทษในเรือนจำ
“ทำบ้าอะไรของนาย” คนถูกพันธนาการชักสีหน้าไม่พอใจ แก้มขี้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห เมื่อมองไปยังข้อมือตัวเอง
“นา”
“หุบปาก ถ้าไม่อยากถูกล็อกไว้กับราวบันไดนี่” คนถูกล็อกด้วยกุญแจมือมองชายตรงหน้าตาปริบปริบสลับกับราวบันไดหรูหรา แม้มันจะดูลักชูขนาดไหน แต่บันไดก็คือบันได เธอจำต้องเม้มปากสนิท แล้วกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ แต่...
“นายคงไม่ทำอย่างนั้นหรอก จริงไหม?”
“ไม่เชื่อก็ลองดู” นัยน์ตาสีน้ำข้าวแวววับจนคนถามรู้สึกเย็นสันหลัง ขณะสอดส่ายสายตาไปหน้าประตูบ้านเพื่อหาทางหนีทีไล่ ก็พบเงาตะคุ่มสองเงาหายวับไปกับความมืด จึงได้แต่เดินตามคนตัวโตไปอย่างว่าง่าย แต่ไม่วายมองจิกแผ่นหลังตรงหน้า และลอบมองไปยังรถจักรยานยนต์ไฮเปอร์ไบค์สัญชาติญี่ปุ่น สีดำ ที่จอดอยู่ข้างกำแพงมืดเพื่อหลบการมองเห็นด้วยสายตาละห้อย
“ตกใจหมด” เสียงแว่วมาจากความมืดมิดของคืนไร้แสงจันทร์ตีอกตัวเองเบา ๆ สองมือยกขึ้นปาดเหงื่อบริเวณไรผม ขณะที่ตัวทับอีกคนบนผืนหญ้า
“ปัญญาอ่อน ตกใจห่าอะไรของมึง” ซ้ำยังผลักหัวคนที่นอนซบอกออกไปเต็มแรง ขณะหยัดกายลุกขึ้นปัดเศษหญ้าเศษใบไม้ออกจากตัวลวก ๆ
“อ๊าก!!มึงไม่ฆ่ากูเลยละ” ชินลูบหัวที่เริ่มปูดโปน เมื่อไอ้พี่ชายตัวดีมันผลักหัวเขาไปชนกับขอบกระถางดอกไม้
“ไม่เคยเลยจะอ่อนโยนกับน้องกับนุ่ง” แม้จะเจ็บแต่ไม่วายเหน็บอีกฝ่าย
“ไม่โยนให้หนอนแดกก็บุญหัวแล้ว” พูดจบก็เดินหายลับไปกับความมืดปล่อยให้อีกคนนั่งหน้างอคิ้วขมวด บ่อยครั้งที่เขาขี้เกียจจะสนใจคนไม่รู้จักโต ถ้าไม่เพราะมันชอบเผือก ป่านนี้เขาก็คงนอนหลับใหลอยู่ในผ้าห่มผืนอุ่นละ ไม่ต้องมาทนเห็นฉากจำเลยรักปีสองพันยี่สิบสี่
>>>
“โอ๊ย ฉันเจ็บนะ!” แอรอนใช้เท้าถีบคนที่ล้มตัวนอนบนที่นอนขนาดคิงไซซ์เต็มแรง จนร่วงไปนอนกองกับพื้นสองมือลูบก้นป้อย ๆ ก่อนจะหันขวับมามองอีกคนตาเขียวปั้ด
“ใครอนุญาต”
“บอกกันดีดีก็ได้ไหม ไม่เห็นจะต้องรุนแรงกับสุภาพสตรีที่บอบบางแบบนี้”
“เหอะ” น้ำเสียงดูแคลน ทำเอาคนบอบบางลุกขึ้นจะไปหยิบหมอนบนที่นอน จะได้รีบ ๆ นอนเพราะแผนที่วางไว้ดันถูกจับได้
“นี่คุณกำลังคิดจะลักหลับผมใช่ไหม”
แอรอนรีบเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ราวกับหวงเนื้อหวงตัว แพรวาถึงกับต้องยกมือตบหน้าผากตัวเองไปหนึ่งที นี่มันใช้สมองส่วนไหนประมวลผล เขาเรียกสายตาอาฆาตต่างหากโว้ย ไม่ใช่สายตาหื่นกระหาย
“นายทำบ้าอะไรอีกเนี่ย” หญิงสาวใบหน้าบึ้งตึงเมื่ออีกฝ่ายเอากุญแจมืออีกข้างไปล็อกไว้กับขาเตียงมุมหัวนอน
“จะนอน หุบปาก” ทันทีที่เสียงปรบมือดังหนึ่งครั้งทั่วทั้งห้องก็มืดสนิท
แพรวานั่งอึ้ง มองร่างสูงที่ล้มตัวลงนอนฝ่าความมืด นี่เขาจะให้เธอนอนบนพื้นที่ทั้งแข็งและเย็นแบบนี้จริงเหรอ
ถึงฉันจะเป็นแค่ลูกจ้างแต่ก็ไม่ใช่นักโทษนะเฟ้ย~
ตุบ
Dernier chapitre
มาเฟียไอดอล จะหนีหรือยอมรับ
ห้องนอนขนาดใหญ่ในคฤหาสน์โจนส์ ถูกตกแต่งไว้ด้วยสิ่งของเครื่องใช้ที่ราคาแพงหูฉี่ แม้แต่พรมที่ทำจากขนแกะและเส้นไหมในสมัยปลายศตวรรษที่ 16 ของราชวงศ์ที่ถูกประมูลมาในราคาร้อยกว่าล้านก็ถูกวางอยู่ที่ห้องนี่“นายนี่ใช้เงินโคตรฟุ่มเฟือยเลยถึงจะหามาง่ายก็เถอะ” แพรวาชมไปดอกหนึ่งเมื่อเห็นพรมเปอร์เซียวางอยู่หน้าโซฟาแทนที่ราคานี้ควรจะอัดกรอบแขวนบนฝาผนังด้วยซ้ำ“ถ้าไม่อยากให้ผมฟุ่มเฟือยก็มาเป็นเมียผมสิ” คนตัวสูงได้ทีก็หว่านล้อมมันโต้ง ๆ นี่ละ ทำเอาคนฟังหน้าเห่อร้อนไปถึงใบหูขณะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น“พูดบ้าอะไรของนาย ว่าแต่มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน?” แอรอนได้แต่ใช้มือนวดขมับไปมาเมื่อแผนที่หนึ่งดูท่าจะไม่สำเร็จ แถมเจ้าตัวยังไม่เก็ทมุกอีก“คุณคิดยังไงกับนิทานที่แด๊ดเล่า?” คนถามหรี่สายตามองหญิงสาวที่กำลังพยายามตีสีหน้าไม่สนใจ แต่เขาที่ตีบทแตกเป็นเริ่ดมีหรือจะมองไม่ออกว่าแพรวากำลังรู้สึกยังไง“ก็
มาเฟียไอดอล ตอนพิเศษ
หนึ่งเดือนต่อมาคฤหาสน์โจน ก็จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่มีคนมาร่วมงานหลายพันคน“ไหนนายบอกว่างานเล็ก ๆ เชิญแต่ญาติและคนรู้จักมาไง?”“แล้วมีใครบ้างที่นายหญิงไม่รู้จัก?” แอรอนลอบมองด้วยใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อลานหญ้าหน้าบ้านในคฤหาสน์เต็มไปด้วยโต๊ะรับแขกที่แน่นขนัดตา“ไหนนายบอกว่ายังแต่งงานตอนนี้ไม่ได้ นี่มันใหญ่เกินกว่างานแต่งด้วยซ้ำ”“นี่มันแค่สามแก๊งเท่านั้นเอง ยังไม่รวม”“พอเลย ฉันปวดหัว” แพรวาที่อยู่ในชุดเกาะไหล่สีขาวบริสุทธิ์ที่ปนความเซ็กซี่เล็กน้อยโดยการเปลือยไหล่ทั้งสองข้าง กระโปรงบานคลุมเข่าเล็กน้อยทำให้สวยหวานและน่ารักจน ชายที่ยืนอยู่ข้างกันมองไม่ละสายตา เมื่อแพรวาเดินตรงเข้าไปภายในคฤหาสน์“ต้องให้กูเทรนก่อนเสียเวอร์จิ้นไหมวะ ฮาฮ่า” มาร์ชโพล่งถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มขบขันพร้อมกับสมาชิกในวงที่เพิ่งเดินทางมาถึงรวมทั้งทอมและพอลลี่“ไอ้ห่ามาร์ช น้ำหน้าอย่างมึงที่พกตุ๊กตาหมีแทนตุ๊กตายาง ยังมีหน้าเสือกจะมาสอนเพื่อน” ไคกิสวนขวับทันทีทำเอาคนพกตุ๊กตาหมีแทนตุ๊กตายางพลันหน้าเข้มขึ้น“ไคกิว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ต้องเรียกว่าฟันหญิงแล้วทิ้งถึงจ
มาเฟียไอดอล นิทานเรื่องหนึ่ง
“แพรวาเป็นไงบ้างลูก” สังวาลวิ่งมากอดแพรวา เด็กน้อยที่เธอรักเหมือนลูกสาวตั้งแต่วันที่ได้อุ้มเด็กทารกในตอนนั้นไว้แนบอก เธอก็ปฏิญาณตนไว้แล้วว่าจะเลี้ยงแพรวาให้เติบโตมาอย่างดี“แพรไม่เป็นไรค่ะน้าสังวาล” คนถูกกอดรู้สึกร้อนที่ขอบตา ดวงตาเริ่มพร่ามัวจากม่านน้ำร้อน ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นอย่างรู้สึกเสียใจที่ผ่านมาเธอเลือกที่จะมองข้ามความหวังดีของสองคนนี้ไป“ปลอดภัยแล้วนะลูก” สมศักดิ์เดินเข้ามาลูบหัวแผ่วเบานั่นทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลเป็นทะลักราวกับเขื่อนแตก“ภรรเมีย สากลับมาแล้วครับ” เลออนทิ้งกระเป๋าแขนสองข้างกางมือกว้าง วิ่งตรงดิ่งมาหาเมียรักตั้งแต่หน้าบันไดทางขึ้น“พี่แพร ต้อนรับกลับบ้านเรานะคะ” ไวน์เลือกที่จะเมินสามีที่ยืนยิ้มเหงือกแห้งอยู่ไม่ไกล สี่คนโอบกอดกันแน่นเพื่อซึมซับความอบอุ่นและความห่วงหา“เอวาคิดถึงดาด้ามากใช่ไหมครับ” เลออนยกมือจะไปอุ้มลูกสาวจากแอนนา “แพ แพ” ทำเอาคนเป็นพ่อช๊อตฟิลครั้งที่สองได้แต่หน้าเขียวเข้มกอดอกอย่างไม่ชอบใจ“ไอ้ห่ารอน
มาเฟียไอดอล นรกที่สร้าง
“ไอ้น้องเวร กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รอ” มาถึงเลออนก็ชกเข้าที่สันกรามด้วยความเดือดพล่านจนแอรอนล้มคว่ำไปกับพื้นปูนหยาบ แพรวาและชินรีบเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น“นี่กินจิงโจ้มารีไง มาถึงก็เดินดุ่ม ๆ มาซัดน้องนุ่ง” แอรอนรู้สึกเจ็บจนชาไปทั้งหน้า เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงงไปสองสามที“รนหาที่ตายยังไม่สำนึก”“ขอโทษได้ไหมล่ะ” เลออนถึงกับหน้าเลิ่กลั่กไปไม่ถูก เมื่อจู่ ๆ น้องเวรก็พูดขอโทษออกมาง่าย ๆ ทั้งที่เกิดมามันยังไม่เคยขอโทษพี่อย่างเขาสักคำ พายุที่เกรี้ยวกราดเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นท้องฟ้าสดใสทันที“ไปไม่เป็นเลยสิท่า” นิโคไลตบไหล่เบา เลออนจึงทำได้แต่ถอนหายใจยาว จำต้องกลืนคำด่าที่เตรียมมาตั้งแต่รู้ว่าน้องชายขัดคำสั่งกลืนลงคอคืน“แพรวา..อะ..อาขอโทษ..อาละอายเกินที่จะหายใจบนโลกนี้แล้ว” ซัวเรสคลี่ยิ้มบางที่แสนอ่อนโยนและขมขื่นมองไปยังคนที่จะมาเป็นนายหญิงคนต่อไป“ซัวเรส แกอย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ นะ” แววตาตัดพ้อจากนัยน์ตาสีมะกอกตอนที่มองไปยังผู้หญิงที่เขารักจนยอมทำทุกอย่างขอเพียง
มาเฟียไอดอล หญิงร้ายชายชั่ว
หลังจากการยิงปะทะไม่ถึงสิบนาทีคนของดาร์คเดวิลก็ยกมือขึ้นยอมจำนนพร้อมกับนั่งคุกเข่าก้มหน้า ทันทีที่ชายผมสีเกรย์ปรากฏตัว“ฮึฮึ ไม่เจอกันนานเลยนะซัวเรส อลิซาเบธ” ชายรูปร่างสูงสมส่วนดูสมาร์ท นัยน์ตาสีเกรย์สีเดียวกับผม แค่นยิ้มเมื่อเจอกับเพื่อนยากที่ไม่ได้พบกันมาหลายสิบปีเขาหรี่ตามองสาวรูปร่างเพรียวเสื้อขาดวิ่นนั่งกอดเข่าตัวสั่นระริกด้วยความกลัว แววตาพลันเหี้ยมขึ้นมา ก่อนเสื้อสูทตัวใหญ่จะคลุมที่ไหล่บาง แพรวาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ เจ้าของเสื้อไม่พูดอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ“ห้ามให้มันตาย” รองเท้าของแอรอนเหยียบไปที่กลางอกของเรนเดลที่ใบหน้าช้ำสีเลือดแล้วบดขยี้ตรงกลางอกจนคนถูกเหยียบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เรื่องอาวุธเขาอาจจะไม่ถนัด แต่ถ้าเรื่องใช้กำลังแชมป์ยูโดสองสมัยอย่างเขาไม่มีทางเป็นรองใคร ก่อนรีบวิ่งมาหาแพรวาแม้จะเนื้อตัวสะบักสะบอมจนแทบไม่เหลือเค้าของไอดอลเขารีบแก้มัดเชือกออกด้วยมือสั่นเทายิ่งเมื่อเห็นข้อมือแดงเถือกนั้นถลอกจนมีเลือดซิปนั้น “เจ็บมากไหม ผะ ผมพาไปหาหมอน่ะ” ดวงตาอ่อนโยนที่มองมาเจือด้วยความเป็
มาเฟียไอดอล ชายปริศนา
“แสดงว่าพวกมันหักหลังกันเองครับ” ทันทีที่แอรอนก้าวขาลงมาจากรถก็พบศพนอนตายเกลื่อนผืนทราย บ้างก็ตาเบิกโพลง บ้างก็นอนคว่ำหน้า “น่าจะเพิ่งตายได้สามสี่ชั่วโมง” ชินเดินไปสำรวจใช้มือที่สวมถุงมือยางสัมผัสที่ขาอ่อนปวกเปียกสีแดงช้ำของผู้ตาย“มึงไปล้างแอลกอฮอล์เดี๋ยวนี้ เกิดกูติดเชื้อขึ้นมามึงรู้ไหมว่าเงินบริษัทจะหายไปกี่ร้อยล้านไอ้ห่า” ชินได้แต่อ้าปากค้างมองมือตัวเองที่ถูกหุ้มด้วยถุงมืออย่างดีสลับกับหน้านายที่ทำท่ารังเกียจเขา“แล้วพวกเวรนี่มันจะตายตอนไหนมันเกี่ยวอะไรกับกูวะไอ้ชิน คนที่กูต้องรีบไปช่วยคือแพรวา มึงจะมาช่วยหรือมาขวางกันแน่”“เพราะพวกมันอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณแพรวาที่หายตัวไปครับ” แอรอนชะงักกึก แต่มันไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเขาตอนนี้“งั้นมึงก็บอก ผบ.ตร. โน่น ให้มาทำหน้าที่ ไม่ใช่มัวพาญาติไปขี่รถเล่น”ก่อนจะก้าวขึ้นเรือยอร์ตหรูมูลค่าหลายร้อยล้านที่ขนาดสามารถบรรจุคนได้เป็นร้อยจอดเทียบท่ารออยู่“เลือกที่ได้ซอมซ่อเหมือนกับพวกหนูที่ชอบมุดหัวอยู่ในรูจริง ๆ” แอรอน
มาเฟียไอดอล ฟรองซัวร์
ขณะที่แพรวากำลังจ้องจุดสีแดงบนหน้าจอมือถือที่หยุดนิ่งไม่วางตา ฟันซี่หน้าเผลอกัดเล็บไม่รู้ตัว เธอมักเป็นแบบนี้โดยไม่รู้ตัวในขณะที่ต้องใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อตัดสินใจบางอย่างจู่ เสียงแจ้งเตือนดังตริ๊ง ก่อนบนหน้าจอมือถือจะมีข้อความแจ้งเตือนจากใครบางคนที่เธอไม่สามารถเมินเฉยได้(ห้ามทำ
มาเฟียไอดอล นึกว่าแฟนบอย
แอรอนที่ยืนเอ๋อ มองฝ่ายตรงข้ามนอนตายเกลื่อนพื้น ก่อนหันไปมองหน้าคาเอลที่ยืนเลิ่กลั่กไม่กล้าขยับตัวอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่ตัวเขาเองก็ทำได้เพียงยืนยักไหล่อย่างไม่รู้อีโหน่อิเหน่อะไรเลยเหมือนกัน“แอรอน โยนปืนมา” แพรวาเมื่อเห็นว่าซัวเรสกำลังจะหนีไปได้รีบตะโกนสั่งคนที่ยืนบื้อรีบส่
มาเฟียไอดอล วันครบรอบ
“ไม่ได้ เช้านี้ฉันมีธุระสำคัญมาก” แพรวาพูดขณะที่มือหนึ่งกำลังตักข้าวสวยร้อน ๆ ใส่ในโถข้าวสีเงินลวดลายไทย พร้อมกับปิดฝาให้แนบสนิท“ธุระที่คุณว่า มันสำคัญกว่าผม?” หนุ่มตาน้ำข้าวในชุดนอนสีฟ้าหม่น เอ่ยขึ้นขณะเปิดตู้เย็นเพื่อจะหาน้ำดื่ม“น้ำอุ่นวางอยู่ที่โต๊
มาเฟียไอดอล คนเสนอหน้า
“เฮ้ย!! ผะผี” ร่างสูงสะดุ้งดีดตัวขึ้นนั่งทันที มือซ้ายยกมือขึ้นลูบอกไปมาด้วยความตกใจ เพราะทันทีที่เปิดเปลือกตา ดันมียายเพิ้งมานั่งจ้องหน้า“ผีเผลอที่ไหน นี่เขาเรียกคนสวยค่ะ” คนถูกมองว่าเป็นยายเพิ้งยกมือเอาผมทัดหู เชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจในเบ้าหน้าที่หาใครเปร
Vous vous intéresseriez aussi à
หนี้รักมาเฟีย (Dear Debtor,)
ซีซั่นฟิน9.1K Vuesบำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์25.2K Vuesพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา234.9K Vuesขังรัก มาเฟีย NC20+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม9.9K VuesYou are mine เมียรักของมาเฟีย
KhanomThai Story50 Vuesสุดแสนร้าย สุดแสนรัก
ศานิชล123 VuesStop heart หยุดหัวใจเลขามาเฟีย 20+
NsNsnam301 Vuesมาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก
นาวาฬ174 Vues
