เป็นเลขาหรือเป็นประธาน

ควันสีขาวลอยโขมงขึ้นเหนือน้ำพุร้อนสไตล์แดนปลาดิบอย่างการแช่ออนเซน ด้วยไฮโดเจนคาร์บอเนตเสมือนส่งตรงมาจากเมืองอากิตะก่อนค่อย ๆ ลอยวนไปตามต้นไผ่ลำเดี่ยวที่ปลูกล้อมรอบ ลักษณะขนของมันนุ่มคล้ายกำมะหยี่ เมื่อเอามือไปลูบจะสัมผัสถึงความนุ่มไม่ระคายมือ ก่อนที่ควันสีขาวจะลอยขึ้นไปจนสุดปลายไผ่โมโซญี่ปุ่นที่กำลังพลิ้วไหวตามสายลมฤดูหนาวแล้วค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ

“อื้ม สบายจัง~” เปลือกตาของใครบางคนค่อย ๆ ขยับพร้อมกับเสียงผ่อนลมหายใจยาวเมื่อร่างกายได้ผ่อนคลายจากความเครียดและสังคมจอมปลอมที่วุ่นวาย จนสมองที่หนักอึ้งรู้สึกโล่งสบาย มุมปากอวบอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข

ตามร่างกายที่เปลือยเปล่าหยาดน้ำสีใสเกราะอยู่บนผิวสีแทนเนียนละเอียดเมื่อโผล่พ้นขอบอ่างหลังจากที่แช่มันจนหนำใจแล้ว มือเล็กเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดมาพันร่างไว้ เรียวขาสวยได้รูปก้าวขึ้นจากพื้นผิวน้ำก่อนเหยียบลงบนหินอ่อนสีดำเรียงกันเป็นทางเดิน พลางเยื้องย่างมายังห้องกระจกใสกึ่งโอเพ่นแอร์ โดยมีพนักงานหญิงวัยกลางคนขาประจำนั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางร้อนรน

เมื่อพนักงานเปิดประตูกระจกใสบานใหญ่ ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวขาเข้าไป เสียงโทรศัพท์ก็แผดร้องดังไปทั่วทั้งห้อง จนหญิงสาวถึงกับเบ้หน้า จบเห่แล้วเวลาแห่งความสุข

“เอ่อ...ดังมาครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ แฮะๆ” พนักงานสาวคนเดิมได้แต่ยืนยิ้มแห้ง จนเจ้าของโทรศัพท์ถึงกับต้องกลอกตามองบนด้วยความละเหี่ยใจ เมื่อมองดูนาฬิกาที่แขวนไว้บนผนังกระจกใส ไม่ต้องเดาว่าใคร ที่เป็นมารผจญความสุขของเธอ

นิ้วเรียวเล็กแตะปุ่มรับสายด้วยท่าทางเบื่อหน่ายเต็มทน  “หายหัวไปไหนมา หัดแหกตาดูเวลาบ้างว่านี่มันกี่โมงแล้ว..!” เสียงปลายสายพยายามข่มกลั้นความอดทน แต่เจ้าของโทรศัพท์กลับไม่ได้ดูเหมือนไม่รู้สึกผิดหรือสะทกสะท้าน ปล่อยให้ปลายสายเหน็บแนมอย่างที่เคยทำประจำ

“จะหยุดพูดกี่โมงค่ะ จิกเป็นไก่เชียว?”

“นี่! แล้วมันหน้าที่ผมไหมที่ต้องโทรตามลูกน้องอย่างคุณ?”

“ก็ใครใช้ให้โทรล่ะ” คนเป็นลูกน้องตอบหน้าตายขณะมองเล็บที่ดูเริ่มจะยาวเล็กน้อย หลังไม่ได้เข้าร้านทำเล็บมาอาทิตย์กว่า

“วันอะไรนะ ตัดเล็บได้รึเปล่า” เสียงเล็กพึมพำเบา ๆ ในลำคอเมื่อมันดูยาวขึ้นนิดหน่อย

“แพรวา!!” น้ำเสียงเหลืออดของปลายสายดังจนเพื่อนในกลุ่มต้องหันมามองกันเลิ่กลั่ก ไม่ต้องบอกชื่อก็รู้ว่าใคร มีคนเดียวเท่านั้นที่กล้าท้าทายความอดทนของซีอีโอตาสีน้ำข้าวจนหน้าเขียวคล้ำ

“ฉันรู้น่า อีกครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวฉันไปรับ บ่นเป็นลุงแก่ไปได้” คนที่กล้าท้าทายชะตากรรมยังไม่ลืมเหน็บให้อีกหนึ่งดอก

“เดี๋ยวนี้และตอนนี้!”

“ไม่ได้” เสียงเล็กปฏิเสธทันควัน

“ต้องได้” เสียงทุ้มเน้นน้ำหนักคำสั่งที่เริ่มจะมีน้ำโหเล็กน้อย ในขณะที่เขาทำงานงก ๆ แต่เลขากลับหายหัวไปไหนก็ไม่รู้

“ไม่ได้ เพราะฉันกำลังจะนวดเท้า”

“นวดเท้า.!” แอรอนถึงกับต้องกัดฟันกรอดในคำตอบของแม่เลขาตัวดี นี่เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม?

“ฟังนะแพรวา ผมไม่สนว่าคุณจะกำลังนวดหน้าเท้าหรือเอาเท้านวดหน้า แต่ผมเป็นเจ้านายลูกน้องอย่างคุณคือต้องปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่มีข้อแม้ และไม่มีลูกจ้างคนไหนกล้าปฏิเสธบอสแบบที่คุณกำลังทำหรอก”

“ก็เลขาแบบฉันไง!”

“แพรวา!!” คนเป็นบอสตวาดเสียงดังด้วยความโมโห รู้สึกเหมือนความดันจะขึ้นฉับพลัน

“รู้แล้ว ๆ เรียกอยู่นั่นแหละ ฉันรู้ค่ะว่าฉันชื่อแพรวา อ้อ! เอาอย่างนี้ดีกว่าฉันสรุปให้คุณเลยก็แล้วกัน เอาเป็นว่าคุณกลับกับพวกเมมเบอร์นั้นก่อนนะคะ บาย”

“แพรวา นี่คุณยัง” ติ๊ด จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ถูกตัดไปขณะที่ซีอีโออย่างเขายังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ ทำเอาเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบตุบ กรามสองข้างขยับเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ ดวงตาสีน้ำข้าวจ้องเขม็งไปที่โทรศัพท์ที่กำแน่นจนแทบจะแหลกคามืออยู่รอมร่อ

“สู้ ๆ วะเพื่อน” มาร์ชเมมเบอร์หนุ่มหน้าคมสัญชาติไทยใจเกินร้อย รูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทนเนียนละเอียดเมื่อเทียบกับสมาชิกในวง ยิ้มกรุ้มกริ่มขณะเดินเข้ามาบีบไหล่เบา ๆ เหมือนจะให้กำลังใจหรือซ้ำเติมกันแน่

“คราวนี้อะไรอีกละ?”

“แช่ส้นทีน” แอรอนทรุดลงนั่งบนโซฟาอย่างปลงตก ทำงานงกงกมาทั้งวันเขายังไม่รู้สึกเหนื่อยเท่ากับคุยกับเลขาแค่เพียงห้านาทีแต่เหมือนกับสูบพลังชีวิตเขาไปห้าปี

“มันก็ปกติไม่ใช่เหรอวะ ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” เมเนเจอร์ของวงเอ่ยขณะที่มือก็กดโทรศัพท์ยิก ๆ ด้วยใบหน้าตึงเครียดจนเป็นภาพที่เหล่าสมาชิกชินแล้ว

อีกมุมหนึ่งเหล่าสไตล์ลิชช่างแต่งหน้าต่างก็กำลังวุ่นวายกับการเก็บสัมภาระต่าง ๆ ให้เรียบร้อย เพราะตอนนี้ก็ปาไปสองทุ่มแล้ว แต่พวกเขายังไม่ได้กินแม้แต่ข้าวเที่ยงด้วยซ้ำ

“ก็แค่เปลี่ยนเลขา” เสียงเข้มของชายหนุ่มรูปร่างสูง กำยำ  คิ้วเข้มยาวเรียวสวย รับกับตาโตหวานคมเข้ม จมูกที่โด่งสวยได้รูป อีกทั้งปากเป็นกระจับพอดีรับกับโครงหน้าคมคายบวกกับไรหนวดเคราที่เผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูชวนหลงใหล พูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ยากจะคาดเดาความรู้สึกจากน้ำเสียงและแววตา

“คาเอล มึงคิดว่ามันกล้า?” มาร์ชยังยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างไม่เลิก ทำเอาแอรอนหน้าสั่น นัยน์ตาสีน้ำข้าวจ้องมองคนกวนส้นเขม็ง ไม่มีวันไหนที่มันจะไม่เว้าวอนรองเท้าเบอร์สี่สิบสอง

“หน้าอย่างมันเหรอจะกล้า แค่เขาไม่รับสายมันก็ดิ้นพล่านจะตายห่าอยู่แล้ว”

“ถ้าไม่พูด กูจะขอบคุณมากไอ้ลีดเดอร์ไคกิ” แอรอนแดกดันหัวหน้าวง ผู้ได้รับฉายาพ่อไมโครเวฟของวง แต่สำหรับสมาชิกนั้นมันคือเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ดี ๆ นี่เอง

“ด้วยความยินดีครับ” ใบหน้าที่ดูใจดีและน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่น พูดขณะก้มมองนาฬิกาข้อมือสีดำหรูทำเอาสมาชิกในวงไม่เว้นแม้แต่แอรอนที่ลอบชำเลืองมองหน้ากันกับสมาชิกในวงต่างเริ่มรู้สึกเสียวสันหลัง

“อยู่ทำมะเขืออะไร ขึ้นรถโน่น กูง่วง” มาร์ชชี้ไปที่รถลีมูซีนตราดาวสามแฉกล้อมรอบวงกลมสัญชาติเยอรมันสีดำสุดหรูที่สามารถกันกระสุนและระเบิดได้ในระดับบีวีอาร์เก้าและบีอาร์วีสิบ

มาร์ชหันกลับมาชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อแอรอนมีท่าทีลังเล “หรือมึงจะอยู่รอให้พ่อมึงมาสวบ” มาร์ชพยักพเยิดไปทางลีดเดอร์ของวงที่กำลังยืนคุยบางอย่างกับเมเนเจอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แอรอนเมื่อได้ยินคำว่า “สวบ” ก็รู้สึกขนลุกชัน เมื่อก่อนสมาชิกในวงไม่รู้จักคำนี้หรอก แต่เพราะคนปากพล่อยมันชอบพูดศัพท์แปลก ๆ จนสมาชิกในวงจำต้องเข้าใจมัน

สุดท้ายแอรอนก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งเพื่อระบายความอดกลั้นแล้วลุกเดินตามเพื่อนซี้ที่ไม่อยากจะซี้ ตามมาด้วยสมาชิกอีกสองคนที่กำลังขึ้นรถลีมูซีนอีกคันพร้อมด้วยเมเนเจอร์ที่วัน ๆ ไม่นั่งดูโทรศัพท์จนรอยย่นโชว์อยู่กลางหน้าผากสามเส้น ก็คุยโทรศัพท์จนพกยาอมเป็นยาคู่กาย

ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากสถานีใหญ่ยักษ์ของอเมริกา ก็มีแฟนคลับมากมายมายืนอออยู่ฝั่งทางออก จนการ์ดกว่าร้อยคนคนต้องมาดูแลความปลอดภัย

ระหว่างนั้นก็จะมีขาประจำที่ชอบเสนอหน้าโชว์ความหล่อเปิดกระจกออกมาเพื่อจะทักทายแฟนคลับ ทำเอาสาว ๆ กรูกันมาแล้ววิ่งตามรถอย่างบ้าคลั่งจนการ์ดต้องปาดเหงื่ออีกรอบ

“บักมาร์ชนั่งลง! มึงสิมาอยากโชว์กล้ามดากหยังตอนนี้” (มาร์ชนั่งลง มึงจะอยากโชว์พาวน์อะไรตอนนี้) เสียงผู้จัดการส่วนตัวพ่วงตำแหน่งเพื่อนรักที่ลากตัวมาจากถิ่นช้างใหญ่พูดพร้อมใช้กล้ามปูที่บ่มเพาะมาหลายปีกระชากทีเดียวจนมาร์ชเซเกือบตกจากที่นั่ง

“บักพล” คนถูกกระชากตะคอกเสียงดังด้วยความโมโห ที่ถูกขัดจังหวะโชว์ใบหน้าหล่อให้สาว ๆ ที่ทนยืนรอพวกเขาตั้งแต่บ่ายแก่ ๆ

“พอลค่ะ พอลลี่” เสียงที่เปล่งผ่านลูกกระเดือกพยายามจีบปากจีบคอเพื่อให้เสียงดูเล็กลง น่ารักน่าทะนุถนอม

“กูสิเอิ้นบักพล บักพล บักพล” (กูจะเรียกไอ้พล ไอ้พล ไอ้พล)

“ปากแตกนะคะ”

“บัก...” (ไอ้)

“ไอ้ห่า ถ้าพวกมึงไม่เงียบกูจะเผานี่แม่งทิ้ง” แอรอนกำหัวตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลพร้อมกับไฟแช็กตั้งท่าจะจุดมันเสียตอนนี้

มาร์ชรีบยกมือยอมแพ้ทันทีโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ก่อนจะรีบคว้าหมับดึงเอาตุ๊กตาสุดรักไปกอดแนบอกอย่างทะนุถนอม

"ไอ้เวร ถ้าลูกกูเกิดตกใจแล้วช็อกตายขึ้นมา มึงจะมีปัญญาทำคืนกูไหม?"

“ปัญญาอ่อน” แอรอนถึงกับต้องนวดขมับที่เต้นตุบ ๆ ไม่รู้ชาติที่แล้วเขาไปทำเวรทำกรรมอะไรกับพวกสองตัวนี่ หรือการที่เขาไปลากมันมาจากท้องนาบ้านป่าจะเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจผิดครั้งใหญ่ในชีวิต คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตกเฮ้อ~

ผ่านไปชั่วโมงกว่าทั่วทั้งรถก็ตกอยู่ในความเงียบ เนื่องจากมันสองตัวต่างพากันหลับกรนดังสนั่นรถ มีเพียงเขาที่นั่งดูตำแหน่งรถของแม่เลขาตัวดี ที่จอดรออยู่ไม่ไกลจากจุดนัดพบ

ครู่เดียวรถลีมูซีนก็จอดนิ่ง หนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมสีคาราเมลเมื่อสะท้อนกับแสงไฟของท้องถนนที่ห่างไกลผู้คน ก้าวขาลงจากรถก็เจอเลขาสาวยืนยิ้มแป้น

"ทีเรื่องอย่างนี้นี่เร็ว"