วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว

“แอรอน ฉันปวดคอ”

ตุบ!

 หมอนใบใหญ่ถูกปาลงจากที่นอนเต็มแรง ดีที่มือน้อย ๆ รับไว้ได้ทัน ไม่งั้นดั้งสวย ๆ ที่พี่หมอปั้นแต่งอย่างประณีตคงทะลุแน่ พลางลอบก่นด่าในใจ

มาเฟียนี่มันจะคีพลุคไอดอลผู้อ่อนโยนหรืออบอุ่นสักนาทีไม่ได้หรือไงว่ะ

พื้นเย็นเฉียบบวกกับอุณหภูมิแอร์ที่เปิดยังกับอยู่ขั้วโลกเหนือ ดูเหมือนว่าเลขาสาวที่ร่างกายแทบจะไม่มีไขมันตุนไว้สำหรับอากาศหนาวเลย ทำได้แค่นอนกอดตัวเองพลางพลิกไปพลิกมา สองมือลูบต้นแขนที่ลุกชันไปหมด

“แอรอน นายหลับรึยัง?”

-_-

“แอรอน ฉันหนาว” สองมือยังคงลูบต้นแขนที่พร้อมใจกันลุกชันจนปากสั่นด้วยความหนาว ซ้ำยังนอนตะแคงข้างขดตัวงอเหมือนเด็กทารก เมื่อเจออุณหภูมิแอร์ที่ชวนขนหัวลุก

-_-

“ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!” จู่ ๆ แพรวาก็ดีดกายลุกขึ้นยืน ขณะที่สองขากำลังจะ...

“หยุดอยู่ตรงนั้น!” แล้วผ้าห่มผืนหนาก็ปาเข้าใส่หน้าเธอเต็มแรง ในขณะที่ขาอีกข้างค้างเติ่งกลางอากาศ 

“แม้..หวงตัวเสียด้วย~” แพรวายิ้มกรุ้มกริ่มอย่างย่ามใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายพันผ้าห่มขึ้นไปจนถึงลำคอเหมือนกับดักแด้ แม้สภาพเธอจะทุลักทุเลกว่าตัวดักแด้ก็เถอะ

“แอรอน ฉัน”

“ถ้าขืนพูดอีกคำ ผมจะส่งคุณกลับไทยทันที” ปากอวบอิ่มเม้มปากแน่นทันทีกลัวว่าจะมีเสียงเล็ดลอดออกมา สองมือรีบคลำหาหมอนด้วยท่าทางรีบร้อน ผ้าห่มผืนหนาถูกพับเป็นครึ่งหนึ่งเพื่อใช้เป็นทั้งที่นอนและผ้าห่มในตัว ก่อนจะล้มตัวลงนอน

ชิ! ถ้าไม่ติดว่านายมีผลประโยชน์ ฉันนี่แหละจะเป็นคนเฉดหัวนายกลับไทย

>>>

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง คนที่นอนอยู่บนพื้นมีผ้าห่มที่ใช้เป็นผ้าปูและห่มให้ความอบอุ่น ยังคงนอนก่ายหน้าผากมองเพดานฝ่าความมืด แม้พยายามข่มตาให้หลับ แต่รอยสักนั่นกลับก่อกวนจิตใจ แม้จะนอนนับแกะรอบที่ร้อยแล้วก็ตาม จน...

“แม่ อย่าไป อย่าทิ้งหนูไป ฮึก ฮือ~ อย่าทิ้งหนู แม่..!!” หญิงสาวนอนดิ้นไปมาจนผ้าห่มยับยู่ยี่ก่อนจะลืมตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ สองมือพยายามไขว่คว้าบางสิ่งอย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายได้มาเพียงความว่างเปล่า

“ฝันอีกแล้วเหรอ” เธอกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อขับไล่หยาดน้ำร้อนที่เปียกชุ่มบนแพขนตายาว ขณะนอนมองเพดานฝ่าความมืดด้วยดวงใจที่เต้นเร็ว เมื่อพลิกตัวเอียงข้างแก้มใสก็สัมผัสเข้ากับหมอนที่เย็นชื้น

“แพรคิดถึงแม่ค่ะ” มือเล็กสั่นไหวขณะสัมผัสไปที่สร้อยคอทองคำขาว ก่อนจะไปหยุดที่จี้สีน้ำเงินรูปหัวใจที่เธอสวมใส่เป็นประจำด้วยความทะนุถนอม ตั้งแต่จำความได้สร้อยเส้นนี้ก็อยู่ที่คอแล้ว

“ ฮึก~แม่อยู่บนฟ้า สบายดีไหมคะ ฮึก~แพร..ฮือ..” แพรวากำจี้แน่นขณะหลับตาเพื่อซึมซับความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดไหลเอ่อออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

ท่ามกลางความมืดสลัวมีดวงตาคู่หนึ่งที่ยังคงทอดมองมายังฝั่งคนที่นอนอยู่ข้างเตียงมาหลายชั่วโมงแล้วด้วยความเงียบ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าคนที่เขาใช้กุญแจคล้องไว้กับขาเตียงนอนจะนอนไม่หลับ

แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำนั้นเหมือนกับเธอเป็นนักโทษ แพรวาอาจเกลียดหรือโกรธเขา แต่ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมทั้งนั้นเพราะตั้งแต่ที่เธอเห็นรอยสักนั่น เจ้าตัวก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เจอใครก็เอาแต่จ้องที่คอทำท่าอย่างกับเจ้าแบดตั้นที่เตรียมจะงับคอเลออนทุกครั้งที่เห็นหน้า ไม่รู้สองตัวนั้นแค้นอะไรกันนักกันหนา

ขณะที่แอรอนกำลังครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น จู่ ๆก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของใครบางคนดังแว่วมาท่ามกลางความเงียบสงัดของคืนที่ไร้แสง

จันทร์มีเพียงดวงดาวนับล้านดวงที่ประดับบนท้องฟ้า

คนตัวโตค่อย ๆ ขยับจนมาชิดริมขอบเตียง ทุกคำพูดนั้นเขาได้ยินทุกคำไม่มีตกหล่น มือหนาอยากจะคว้าสองแขนเรียวเล็กเข้ามากุมไว้ แต่เจ้าตัวก็ลืมตาตื่นก่อน

เขาทำได้เพียงแต่แสร้งหลับตาลง แต่ทุกโสตประสาทยังรับรู้และได้ยินเสียงสะอื้นไห้แม้จะแผ่วเบาแต่กลับบาดลึกลงไปกลางใจจน

กริ๊ก!!

ทันใดนั้น ๆ แพรวาก็ตัวลอยบนอากาศก่อนจะถูกวางบนที่นอนที่ทั้งนุ่มและอุ่น กริ๊ก!!

 แอรอนชูแขนข้างหนึ่งขึ้น เมื่อเขาใช้กุญแจพันธนาการทั้งเขาและเธอไว้ วงแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวบาง แม้เจ้าตัวจะพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขน สุดท้ายเธอต้องจำยอมเพราะยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหนื่อย แพรวาได้นอนตัวแข็งทื่อฟังเสียงเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามเมื่อใบหน้าเธอแนบกับหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

ไม่นานลมหายใจอุ่นก็ดังสม่ำเสมอ คนนอนตัวเกร็งทำตาปริบปริบก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อมองใบหน้าของหนุ่มลูกครึ่งนิ่งอย่างไม่เข้าใจ  พลางทำให้นึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอได้มาอยู่ตรงนี้

วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว...