บทที่ 8

8

          หนิงเอ๋อและเหยาออกเดินเพื่อไปยังแคว้นหนาน การเดินทางไปนั้นจะต้องใช้เวลาหลายวัน เนื่องจากการไปแคว้นหนานนั้นจะต้องผ่านหมู่บ้าน ข้ามเขา ข้ามน้ำข้ามทะเล มันไม่ได้ไปง่ายๆ เลย

          ในการเดินทางที่ต้องใช้เวลานาน หนิงเอ๋อได้เตรียมเสบียงเอาไว้ในรถม้าเต็มคันรถ แน่นอนว่าเสบียงที่ว่านี้ได้มาจากมิติของนางนั่นแหละ

          “มิติของเจ้าสะดวกอะไรเช่นนี้”

          “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

          “ใช่ มันก็ดี แต่อย่าใช้ให้คนอื่นเห็นล่ะ เข้าใจไหม?”

          “เข้าใจแล้ว”

          รถม้าที่ถูกควบคุมโดยเหยาไม่ใช่รถม้าวิ่งเร็ว มันเป็นรถม้าที่ขยับไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องโดยการควบคุมความเร็วให้คงที่ มันไม่ใช่เครื่องจักที่ไม่มีวันเหนื่อย แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยพลังงานในการกินและพักผ่อน เมื่อถึงขีดจำกัดจะต้องหยุดพักดื่มกินน้ำเพื่อให้ม้าหายเหนื่อย

          หลังจากออกมาจากหมู่บ้านมันก็ผ่านมาหลายชั่วโมง อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะตกดิน เหยาจะต้องหาที่พักเพื่อที่จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เช้าจึงเดินทางกันต่อ

          บริเวณเส้นทางเดินรถม้านี้มีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้นเพื่อเอาไว้เป็นที่สำหรับพักผ่อนในยามค่ำคืน ซึ่งมันเหมาะมากกับการเดินทางไกล แล้วพื้นที่ที่ว่ามานี้มันเคยถูกใช้งานมาแล้ว เนื่องจากเหยานั้นเห็นกองไฟเก่าที่ถูกทิ้งเอาไว้ คงจะเป็นพวกกองคาราวานของพวกพ่อค้านั่นแหละ

          รถม้าหยุดจอดใต้ต้นไม้

          “หนิงเอ๋อ เราจะพักกันตรงนี้นะ เดี๋ยวข้าไปเตรียมไม้ทำกองไฟก่อนที่มันค่ำมืดเสียก่อน ส่วนมื้อค่ำข้าฝากเจ้าด้วย”

          “เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจัดการตรงนี้เอง”

          ทั้งสองแบ่งหน้าที่กันทำ

          กองไฟถูกจุดด้วยไม้ขีดไฟที่ได้มาจากมิติ

เกิดประกายไปลุกขึ้นมาเพื่อสร้างความอบอุ่น ไม่ใช่แค่นั้น เมื่ออยู่ในป่าที่มีความอันตรายรอบตัวโดยเฉพาะสัตว์ดุร้ายมันจำเป็นอย่างมาก เพราะมันสามารถช่วยให้รอดชีวิตได้ในระดับหนึ่ง เพราะส่วนใหญ่สัตว์ดุร้ายจะกลัวไฟกัน

          ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่หนาวเหน็บ จำเป็นต้องสร้างความอบอุ่นแก่ร่างกาย

          “หนาวอะไรอย่างนี้”

          “ก็เพราะมันเป็นป่านี่นา”

          ถึงจะเอาผ้าห่มในรถม้ามาคลุมตัวแล้วแต่มันก็ไม่ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นเลย กองไฟก็อยู่ตรงหน้าแล้ว มันก็ยังหนาวอยู่ดี

          หนิงเอ๋อเรียกมิติออกมาเพื่อเอาผ้าห่มออกมาจากมิติแล้วเอามาคลุมห่มร่างกายตัวเอง แบ่งให้เหยาด้วย

          “อ่า ค่อยยังชั่ว อบอุ่นดี”

          “ใช่อบอุ่นดี พลังของเจ้าสะดวกอะไรเช่นนี้”

          “นั่นสินะ สะดวกดี”

          ค่ำคืนนี้คงอีกยาวนาน กว่าจะถึงเช้าจะต้องนอนหลับพักผ่อนกันให้เต็มที่ ตื่นเช้ามาจะได้มีแรงเดินทางกันต่อ

          สำหรับเหยาคงไม่มีปัญหาอะไร แต่หนิงเอ๋อ

คงจะมีปัญหาเรื่องความสะดวก มันก็แหงอยู่แล้วเพราะนางเป็นผู้หญิงคนเดียวนี่นา เหยาเข้าใจดี

ถึงอย่างนั้นเหยาก็ช่วยเหลือนางในด้านความปลอดภัยอย่างเต็มที่

          “หนิงเอ๋อ ปวดอึก็บอกข้าได้นะ”

          “ปากเสีย ข้าจะบอกเจ้าทำไมกันยะ จะบ้าเหรอ”

          “นั่นสินะ”

          .

          .

          .

          เช้าวันรุ่นขึ้นทั้งสองจึงออกเดินทางกันต่อ อากาศช่วยเช้าของวันนี้ค่อยข้างเย็นสบาย ไม่รู้ความสบายนี้จะอยู่ถึงเมื่อไหร่ การเดินทางเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อนเกินไป ไม่ช้าเกินไป สำหรับหนิงเอ๋อมันคงจะเป็นการเดินทางที่ออกจะน่าเบื่อไปสักหน่อย 

          “เหยา อีกนานไหมกว่าจะถึงแคว้นหนาน?”

          “อีกนานเลย เรายังต้องเดินทางไปยังหมู่บ้านเส้นทางข้างหน้า จากนั้นต้องผ่านพื้นที่แห้งแล้งซึ่งมันอยู่ไกลมาก เราต้องเตรียมเสบียงเพื่อเดินทางไปที่นั่นด้วย แล้วกว่าจะออกจากพื้นที่แห้งแล้งก็ใช้เวลาหลายวัน แล้วเราต้องเดินทางกันอีกไกลเพื่อไปถึงยังแคว้นหนาน”

          “งั้นเหรอ”

          หนิงเอ๋อทำหน้าเซ็งเป็ด

          มันช่วยไม่ได้สำหรับการเดินทางระยะไกล จะต้องใช้เวลากว่าจะไปถึง

          ใจของหนิงเอ๋อนั้นคงจะเดินทางไปถึงแคว้นหนานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงร่างกายตนเองที่ยังไปไม่ถึง นางอยากเข้าไปช่วยฟื้นฟูแคว้นหนานให้เร็วที่สุด

          “เจ้าคิดเอาไว้แล้วใช่ไหมหนิงเอ๋อ เจ้าจะช่วยพวกชาวบ้านแคว้นหนานอย่างไร?”

          “ข้าคิดเอาไว้แล้วน่ะ”

          “ก็ดี แต่ข้าอยากให้เจ้าไปดูแคว้นหนานก่อนค่อยคิดนะ ที่นั่นน่ะ มันควรจะเป็นพื้นที่แห้งแล้งมากกว่า”

          “พูดอะไรของเจ้า แคว้นฉินก็แห้งแล้งเหมือนกัน”

          “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะสิ ที่นั่นน่ะนะ ไม่มีแม่น้ำไหลผ่านเลย ไม่ว่าจะเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินหรือปลูกพืชมันก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะมันไม่มีน้ำ คนที่นั่นน่ะคงจะเหลืออยู่กันไม่กี่คน ป่านนี้พวกเขาคงอพยพกันไปอยู่ที่อื่นแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้ไปที่นั่นนานแล้วด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นั่นในตอนนี้เป็นอย่างไร”

          “ไม่รู้ก็ดีแล้วแหละ ข้าจะได้ไม่ต้องกังวล ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ข้าทำได้ก็คือช่วยเหลือชาวบ้านและฟื้นฟูแคว้นหนานให้ดีขึ้น”

          “นั่นเป็นความมุ่งมั่นของเจ้าสินะ”

          “เรียกว่าเป็นความตั้งใจของข้าจะดีกว่า”

          หลังจากสนทนากันจนจบ หนิงเอ๋อก็เข้าไปจัดการกับเสบียงในรถม้า ส่วนเหยาก็ทำหน้าที่ควบคุมรถม้าเดินทางต่อไป

          !?

          เหยาสังเกตเห็นรอยฟาดฟันดาบบนต้นไม้

มันเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงหมู่บ้าน

          “อดทนหน่อยนะ อีกไม่นานก็ถึงหมู่บ้านแล้ว”

          “จริงเหรอ?”

          “อ่า เวลาข้าไปที่ไหนข้ามักจะทำสัญลักษณ์เอาไว้ที่ต้นไม้เพื่อเตือนความจำของตัวเองน่ะ นั่นไง รอยนั่นน่ะข้าเป็นคนทำเอาไว้เมื่อตอนที่ข้าเคยมาที่หมู่บ้าน”

          หนิงเอ๋อหันไปดูต้นไม้ที่ว่า ซึ่งมีรอยบนต้นไม้จริง

          “เสบียงที่รถมีเพียงพอหรือเปล่า?”

          “เพียงพอสำหรับเราสองคน มีแค่นี้ก็อยู่เดินทางได้หลายวัน”

          “จะเข้าหมู่บ้านแล้ว หากเจ้ามีอะไรต้องใช้ก็ควรจะทำมันเดี๋ยวนี้เลย”

          “ไม่มี”

          ไม่นานทั้งสองก็เดินทางมาถึงทางเข้าของหมู่บ้าน

          เมื่อเดินทางมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เหยารู้สึกแปลกขึ้นมาทันที

          “ปกติที่นี่จะมีชาวบ้านเดินเข้าออกหรือตั้งวงสนทนากันเป็นกลุ่ม แต่ตอนนี้กลับเงียบกริบ ชาวบ้านไปไหนกันหมด?”

          …